Blijf-in-uw-kot-week 2

Corona is er natuurlijk al veel langer, maar het is al twee weken geleden dat alles dicht ging en verboden werd. Dat we dus in ons kot moesten blijven. Ik wilde de eerste week al bloggen over de blijf-in-uw-kot-week, maar zoals jullie hier al konden lezen ben ik verhuisd en zat ik zonder internet. Dus ik kon er niet over bloggen, maar had ook te weinig te tijd want er moest zoveel gebeuren en geregeld worden.

Ondertussen heb ik terug internet van mezelf. Onbeperkt internet en dat zonder een technieker. Via een kameraad leerde ik Tadaam van Telenet kennen. Het is misschien wat prijzig (40 euro per maand) omdat ik geen tv heb en dus enkel van het internet gebruik maak. Maar ik vind het een ideale oplossing in deze tijden. Door de corona-tijden werd de box een dag later geleverd dan beloofd maar ik ben al blij dat ik het voor het weekend heb. Want mijn buurvrouw heeft beperkt internet. Daardoor voelde ik me wat geremd om veel te surfen en het ging te traag naar mijn goesting. Via de Tadaam-box hoefde ik enkel het wifi-ding in het stopcontact te steken, mijn code invoeren op pc en laptop en ik kon surfen. Tot nu toe content van en ik ben uit de nood geholpen.

Ik kan best zonder internet maar als je hele dagen in uw kot moet blijven, is internet wel handig om in contact te blijven met familie en vrienden. Het is ook fijn om mensen te volgen op instagram en blogs te kunnen lezen. En eens te Netflixen. Bovendien heb ik internet ook nodig om te kunnen telewerken. Anders moest ik elke dag met de trein naar het werk. En in deze tijden ben ik niet zo op mijn gemak op de trein of op het werk.

Gisteren ging ik een dag naar het werk omdat ik zaken moest printen om te versturen en te kijken of er dringende post bij zat. Ik zag enorm op tegen de treinrit, maar het viel reuze mee. Er waren zes wagons en er zaten misschien 10 mensen op de trein. Ik had een wagon helemaal voor mezelf. Dat vond ik een groot voordeel om in alle stilte te kunnen lezen. En ik zat op mijn gemak zonder smetvrees 🙂

De eerste dagen quarantaine had ik het wat lastig. Ik liep ambetant van de internetloze dagen en geen oplossing vinden of hebben. Onvriendelijke mensen aan de telefoon die vonden dat ik maar psychische hulp moest zoeken omdat ik uit frustratie begon te wenen. Ik had misschien ook wat te veel tijd om te piekeren en slechtgezind te zijn.

Sinds ik terug onbeperkt internet heb én uit verlof ben, voel ik me ook weer beter. Tijdens de week kan ik mijn dagen vullen met werken en daardoor heb ik minder nood aan sociaal contact. En heb ik zelfs het gevoel tijd te kort te hebben om te lezen en thuis leuke dingen te doen.

Het enige wat ik mis zijn mijn collega’s. Gisteren zag ik één collega en het deed me deugd eens iemand van het werk te zien. En wat ik ook mis is om eens op verplaatsing te gaan wandelen met mijn windhonden. Ik woon nu niet zo ver van zee en we mogen niet naar zee gaan of naar het bos.

Wie het moeilijk heeft in deze periode, kan mee doen aan de leuke knuffelpost-actie van Zwartraafje.

Wat missen jullie het meest?

Verhuizen in tijden van Corona

Vorige week ben ik verhuisd. Een verhuis om nooit te vergeten. Het heeft me heel veel stress bezorgd want het aantal patiënten bleef (en blijft) stijgen en de maatregelen werden (en worden) steeds strenger. Ik zag de zondag voor mijn verhuis de bui al hangen en belde mijn verhuizer of hij vroeger kon, want ik had echt schrik dat ik niet zou kunnen verhuizen. Er gingen normaal 4 mensen helpen, maar enkel mijn collega is komen helpen. Want we mocht niet meer samen scholen. Maar het is vlotjes en snel verlopen en ik ben op de valreep kunnen verhuizen. Het scheelde ook dat ik het weekend er voor al veel ingepakt had samen met mijn moeder en een vriendin en dat we toen ook onze auto’s vol geladen hadden om het al naar het nieuwe huis te voeren.

Bij een verhuis moet ook heel veel geregeld worden. Maar het meest dringende was natuurlijk internet. Helaas zit ik nog steeds zonder internet, maar heb ik de code van de buurvrouw mogen lenen. Maar het is beperkt internet en durf toch geen filmpjes kijken op het net.

Internet is nochtans (en zeker in deze tijden) een noodzakelijk goed, zeker als je moet telewerken. En voor een verhuis komt de technieker toch nog langs. Maar ik ben bij een provider die de lijnen huurt van een andere provider en dat wil die provider niet doen voor klanten van mijn provider, wel voor eigen klanten. #eigenklanteneerst Ik heb mijn abonnement opgezegd, want ik ga niet betalen voor iets dat ik niet heb.

Morgen moet ik sowieso met de trein naar het werk maar zie dat eerlijk gezegd niet zo zitten. Maar bon. Hopen op niet te veel mensen en voldoende mijn handen wassen.

Een voordeel van de quarantaine is dat ik heel snel mijn dozen uitgepakt heb. Wat uitgepakt kon worden. Want ik heb nog een aantal kasten nodig om alles te kunnen opbergen. Wel grappig, tijd hebben om alles te doen, maar geen kasten en verf kunnen bestellen om het allemaal te kunnen doen. Maar bon, dat is het minste van mijn zorgen.

Hoe stellen jullie het?

Corona-geluk of toch niet…

Deze week werd er stap voor stap vanalles geannuleerd of uitgesteld. In het begin deed ik er wat lacherig over maar toch vind ik het niet zo fijn om veel en dichtbij andere mensen te zijn. En al zeker niet als er eentje loopt te kuchen en te niezen.

Het was wel grappig dat ik deze week telkens de dag er voor iets gepland heb en het pas de dag nadien verboden werd.

Dinsdag stond ik op het punt om naar de AB te vertrekken toen ik op het nieuws hoorde dat optredens met meer dan 1.000 mensen afgeschaft zouden worden. Ik twijfelde om te vertrekken maar ik had nu toch een treinticket gekocht, dus ik kon zowel nog aanzetten en dan wel zien wat het ter plekke zou zijn. Daar aangekomen bleek de zaal gewoon open. Het was in het salon te doen, dus een pak minder volk. Maar toch maakte ik daar al de bedenking dat er maar één zieke moet zijn die iedereen kan besmetten. Ik stond er op dat moment nog niet teveel bij stil en heb ik genoten van het optreden.
De dag er na… alle optredens afgelast tot eind maart. Eerst was er sprake om optredens onder de 1.000 te laten doorgaan maar ook dat heeft niet lang geduurd.

img_3397

Donderdag had ik een ticket voor het museum met de Van Eyck-tentoonstelling. Ik heb heel hard getwijfeld om te gaan omdat je daar ook tussen de mensen staat. Ik ben toch vertrokken omdat ik gelezen had op de website dat alles goed ontsmet wordt. En ik besloot ook daar ter plekke wel te zien. Er was niet zo heel veel volk maar ook niet te weinig. Voldoende afstand houden was zeker niet altijd mogelijk. Aan de vestiaire moest er een man achter mij niezen. Iedereen keek zijn richting uit en er werd wat lacherig mee om gegaan. Van de tentoonstelling had ik meer verwacht. Uiteraard is het fantastisch knap werk van Van Eyck maar niet alles was te zien van het Lam Gods (tenzij ik delen gemist heb) en bovendien was er ook veel ander werk van andere schilders, alsook van Van Eyck. Leerrijk was het zeker en vast.
De dag er na… alle musea dicht.

Donderdag komt mijn collega op mijn bureau wat babbelen en zegt dat hij naar de bib moest. Ik vroeg hem om mijn boeken mee te nemen, dan moest ik de vrijdag niet meer tot daar stappen tijdens de middagpauze.
De dag er na… alle bibliotheken dicht.

Ik heb telkens op de valreep mijn geplande dingen kunnen doen en regelen. Maar misschien heb ik daardoor wel Corona opgelopen natuurlijk, door mij nog net even tussen het volk te begeven. Ook op de trein vond ik het niet zo tof als er mensen bij mij zaten en al zeker niet als ze zitten te kuchen en te niezen. Volgende week zal ik waarschijnlijk thuiswerken.

Hoe gaan jullie om met de corona-heisa?

 

Uitgelezen in februari 2020

Elk jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge. Ook dit jaar doe ik terug mee, maar ik probeer toch zoveel mogelijk te lezen wat ik wil en dan zie ik wel hoe ik hoever ik spring.

Februari was een maand waarin ik drie hondenboeken las, normaal hou ik niet zo van boeken waarin een dier de hoofdrol heeft. Maar ik was aangenaam verrast.

De zeven zussen – Lucinda Riley
Na de plotselinge dood van hun vader komen Maia en haar zussen bij elkaar in hun ouderlijk huis, een prachtig landhuis aan het Meer van Genève. De zussen werden als baby door Pa Salt geadopteerd en krijgen na zijn dood allemaal een brief met een mysterieuze verwijzing naar hun afkomst. Maia’s verleden brengt haar naar Rio de Janeiro. Daar aangekomen probeert ze met de weinige aanwijzingen die ze heeft haar achtergrond te ontrafelen.

Het is geen literaire hoogvlieger. Maar gezien het genre was het best nog ok geschreven. Ik kan me enorm ergeren aan de schrijfstijl van de meeste chicklits. Het kon er dus mee door. Het was geen bijster origineel verhaal maar toch wilde ik steeds verder lezen. Ik besloot er mee door te gaan omdat lezen ook eens puur ontspannend mag zijn. Normaal geniet ik toch meer van een literair werk. Ik twijfel nog om de andere delen te lezen. Enerzijds ben ik nieuwsgierig naar de achtergrond van de andere zussen maar anderzijds lees ik toch liever een ander type boek.

Goodreads: 2 sterren
VBC-puntje: 22. Een boek waarin een kunstenaar een belangrijke rol speelt. Er komen verschillende beeldhouwers voor en die spelen een belangrijke rol in het geschiedenisdeel van het boek.

De goede zoon – Rob van Essen
In “De goede zoon’ trekt Rob van Essen de lezer een omgeving in die dystopische trekken vertoont en tegelijk angstaanjagend herkenbaar is. In een wereld waar invoering van het basisinkomen heeft gezorgd voor lethargie en stijgend museumbezoek reizen twee mannen af naar het zuiden met een geheime opdracht.

Van een literair boek geniet ik toch nog altijd dat ietsje meer. De schrijfstijl was volledig mijn ding, af en toe moest ik zelfs (bijna) luidop lachen. Het was een aangenaam boek die vrij vlot las, hier en daar dwaalden mijn gedachten net iets te vaak af.
Qua inhoud zat het goed in elkaar. Het heden wordt afgewisseld met anekdotes en scènes uit het verleden. Ook fijn vond ik het dystopische karakter van het boek.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen. Ik dacht ha! Een voertuig op de cover, maar het puntje is: een voertuig in de titel… helaas!

Uit het leven van een hond – Sander Kollaard
‘Uit het leven van een hond’ beslaat een zaterdag uit het leven van Henk van Doorn, 57, IC-verpleegkundige, alleenstaand. Hij wordt wakker, ontbijt, laat de hond uit, doet boodschappen, bezoekt een oud-collega enzovoort. Het wordt allesbehalve een doodgewone zaterdag als Henks hond ziek blijkt. Het dier zal sterven, niet vandaag of morgen, maar binnen afzienbare tijd.

Dit boek wilde ik graag lezen omdat ik afscheid moest nemen van mijn windhond. Ik had gehoopt dat het meer over afscheid en rouw van/om een hond zou gaan. Maar eigenlijk ging het niet zo veel over de hond zelf. Toch heb ik het boek heel graag gelezen. Uiteraard gaat het ook over zijn hond die ziek is, maar er gebeurt zo veel meer in dit kleine maar fijne boekje. De schrijver weet de lezer te boeien met zijn prachtige schrijfstijl. Straf hoe hij het alledaagse zo goed kan verwoorden. De schrijver gebruikt ook de nodige humor.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

The friend – Sigrid Nunez
When a woman unexpectedly loses her lifelong best friend and mentor, she finds herself burdened with the unwanted dog he has left behind. Her own battle against grief is intensified by the mute suffering of the dog, a huge Great Dane traumatized by the inexplicable disappearance of its master, and by the threat of eviction: dogs are prohibited in her apartment building.

Er werd voor mij wat teveel afgeweken van het verhaal. Af en toe vind ik dat niet zo erg, maar hier was het voor de helft of zelfs meer van de pagina’s het geval. Dit zorgt er voor dat ik niet echt overtuigd bent om nog meer van deze schrijfster te gaan lezen. Ergens vind ik het jammer want ik had wel vrij hoge verwachtingen. Door die afwijkingen raakte het boek me veel minder. Toch krijgt het 2 sterren omdat het zeker geen slecht boek is qua schrijfstijl.

Goodreads: 2 sterren
VBC-puntje: geen

Timboektoe – Paul Auster
Mr. Bones, een hond van een onduidelijk ras, is de held van Timboektoe. Hij is het maatje van Willy G. Christmas, een briljante maar tobberige dichter uit Brooklyn. Als een moderne Don Quichot en Sancho Panza trekken ze eropuit om een groot avontuur te beleven. Ze reizen richting Baltimore, op zoek naar Bea Swanson, Willy’s lerares Engels van de middelbare school.

Ik stond wat argwanend tegenover dit boek omdat ik niet zo hou van dieren die het hoofdpersonage vormen. Het duurde ook een tijdje vooraleer ik in het verhaal kwam. Maar na een tijdje kon ik niet meer stoppen met lezen en heb ik zo genoten van dit boek. Het geeft je een visie van hoe de hond zich zou voelen, wat we natuurlijk niet kunnen weten. Maar het kwam zo natuurlijk over dat het precies echt was.
Zeer knap geschreven!

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: een boek met het woord ‘boek’ in de titel

Tussenstand VBC: 5/30

Welke boeken hebben jullie onlangs gelezen?

 

Zin in boeken #9 december en januari

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in december en januari. Vaak zijn het ook zinnetjes die heel erg bij me passen.

Zondagskind – Judith Visser
Later als ik groot was, wilde ik als Pippi worden: alleen met mijn dieren in een huis leven en me van niemand iets aantrekken.

Ze was mijn hele wereld. Ik wist ook wel dat niet iedereen dat op die manier ervoer. Voor Emiel was ze bijvoorbeeld gewoon en huisdier geweest. Dat was hoe de meeste mensen een hond zagen, als iets voor erbij. Maar voor mij was ze alles.

Waar konden we in hemelsnaam al die tijd over praten? Want niets zeggen zou raar zijn. Ik kende niemand die het, zoals ik, fijn vond om gewoon stil te zijn.

Ik verlangde – snakte, eigenlijk – naar het gezelschap van honden om me heen. Om eindelijk weer tijd door te kunnen brengen met zielen die ik begreep. Die mij begrepen. Zonder woorden.

De toekomst was niets meer dan een geest, hij bestond alleen als je er aandacht aan schonk.

Misschien was het, na een leven vol waaroms, eindelijk tijd voor een dáárom.

Judas – Amos Oz
Er liep soms een pikzwarte kat, vast een kater, doorheen, traag, koninklijk, zijn staart omhoog, bijna zwevend heen en weer trippelend, met fluwelen stapjes, alsof elk van zijn zachte poten niet stapte, maar heel langzaam genietend likte aan de gepolijste tegels, die glinsteren in de regen.

Zonder een vinger uit te steken kon ze vreemden aantrekken. Maar ze houdt er erg van op zichzelf te zijn. Ze trekt mannen aan die door haar betoverd zijn, en duwt ze na een paar weken weer van zich af, of soms ook na een week.

Ze heeft een keer tegen me gezegd dat vreemde mensen haar boeien zolang ze min of meer vreemd zijn. Een vreemde die geen vreemde meer is, begint haar meteen te benauwen.

Ze vond mannen bijna altijd kinderlijk, ze waren volkomen afhankelijk van een constante stroom van successen en overwinningen, anders verzuurden en verwelkten ze.

De wereld is vol mannen die zich aangetrokken voelen tot vrouwen, zonder dat ze echt in hen geïnteresseerd zijn. Zwakke vrouwen geven soms toe aan zulke mannen. Ik heb toevallig helemaal geen man nodig. Ik ben alleen. Dat is een feit. Ik werk, lees boeken en luister naar muziek. Soms komt er iemand op bezoek ’s avonds. En soms komt er een andere avond iemand anders op bezoek. Hij komt en gaat weer. Ik heb genoeg aan mezelf.

Ik word een beetje moe van mensen met gevoelens. Ik vind al die gevoelens zo overbodig en ze lopen slecht af. Het leven zou zoveel eenvoudiger zijn als we het gevoel afschaffen.

‘Wie bereid is zichzelf te veranderen’, zei Sjmoeël, ‘wie de moed heeft zichzelf te veranderen, zal altijd beschouwd worden als een verrader door degenen die niet in staat zijn tot enige verandering en doodsbang zijn voor verandering en verandering niet begrijpen, elke verandering verafschuwen.’

 

Niemand die helpt…

Af en toe heb ik last van de gal… vooral wanneer er ‘leuke’ dingen in het vooruitzicht zijn. Of toch dingen waar ‘normale’ mensen naar uitkijken, maar op zo’n momenten heb ik last van de gal. Het kan zijn dat ik het op een feest krijg of er voor. Nu heeft het te maken met mijn naderende verjaardag en ik dus in de belangstelling ga staan en een paar dingen die buiten mijn routine vallen.

Toen ik deze middag richting station trok, dronk ik thuis nog een glas en voelde ik al dat het niet ok zat. Ik besloot toch naar de trein te stappen, maar halverwege kon ik het niet meer uithouden van de pijn. Het is moeilijk uit te leggen welk gevoel het is, het is alsof je lichaam blokkeert. Ik moest op de grond gaan zitten en moest een half uur zwetend bekomen. Ik had een vriendin gebeld of ze mij naar huis kon voeren, want stappen lukte echt niet meer.

Het erge vond ik eigenlijk dat er verschillende mensen vreemd opkeken toen ze mij daar dubbel toe zagen zitten. Maar niemand die ook maar stopte om te vragen of ze konden helpen. Zelfs een voetganger die twee keer passeerde, deed niks anders dan me aanstaren en verder te wandelen. Eigenlijk vind ik dat triest… Als snap ik het ergens wel, want ik ben ook niet de meest assertieve op dat vlak. In een grote stad zal ik al snel denken dat iemand anders wel zal helpen. Maar ik zat in een dorpje…

Stoppen jullie voor mensen die duidelijk pijn hebben?

 

Tiny pleasures & quotes januari 2020

Januari leek oneindig lang te duren en blijkbaar was dat bij velen zo gezien er daarover een artikel verschenen was in de krant. Eind januari maakte ik een moeilijke beslissing, dan is het ook belangrijk om naar de kleine dingen te kijken.

Tiny pleasures
een windhondje tegenkomen toen ik ging wandelen met Mati – vriendin E die spontaan hulp aanbood – productieve werkdag – babbelen met de vorige ‘baas’ – roodborstje spotten – leesflow hebben – sinds jaren een fictie-boek kopen – vegan, suikervrije chocomelk – beyond-meat-burger proeven – goed nieuws krijgen – windhondje spotten aan mijn werk – Mati die aanstalten maakt om te spelen met Tiqi ❤ – vegan latté macchiato – wandelen met vrienden – eten bij Water & Vuur in Diksmuide – heel veel lieve en begripvolle sms’jes – lieve dierenarts – mooie paddenstoelen 🍄

Quotes
– wasting time isn’t a waste of time
– wolven en vrouwen hebben gemeen dat ze in de geschiedenis oppervlakkig gezien de ‘underdog’ zijn. Maar in werkelijkheid zijn ze de sterkste. – Erik Zimen –
– De natuur heeft geen haast en toch komt alles voor elkaar – Lao Tse –
– I cannot do all the good that the world needs. But the world needs all the good I can do. – Jana Stanfield –

Vonden jullie ook dat januari zo lang duurde?