Categorie archief: persoonlijk

En toen kwamen er ook nog depressieve gevoelens bij…

Ik wou eigenlijk een blogje schrijven over hoe ik met mijn angsten omga. Maar eigenlijk stelt dat tegenwoordig niet zo veel voor gezien ik er ook nog depressieve gevoelens bovenop (de angsten) gekregen heb. Ik twijfelde er over om het hier te schrijven, omdat ik geen medelijden wil wekken. Maar kijk het is wat het is.

Er is deze zomer heel veel gebeurd en er gebeurt nog steeds van alles. Vooral op werkvlak. Er zijn grote veranderingen op komst en ik kan niet zo goed om met veranderingen. Bovendien moet ik nu ook thuiswerken en dat zie ik ook niet zo heel erg zitten. Omdat ik net nu nood heb aan wat mensen om me heen, ook al ben ik heel graag alleen. Mensen verzetten eens mijn gedachten. En ook al zit ik alleen op het werk, het is eens een andere omgeving. Maar goed, misschien is het thuiswerken ook goed om eens letterlijk afstand te nemen van het werk.

Als ik veel last heb van angsten, komen daar sowieso wel wat depressieve gevoelens bij. Want ja, vrolijk word je er allemaal niet van natuurlijk. Dus het enige wat ik voorlopig doe, is naar een psycholoog gaan. Die heeft donderdag heel wat losgemaakt en ik heb zowat drie dagen lopen bleiten. Mede door wat er allemaal gaande is op het werk. Ik kreeg gelukkig ook heel veel lieve telefoontjes en berichtjes. En als mensen bezorgd zijn, dan ga ik nog meer bleiten. Maar het doet toch deugd dat er zoveel mensen om me geven.

En ook een dikke merci aan de vriendin die bijna dagelijks vraagt hoe het met me gaat! Je wordt gewaardeerd 🙂

Hoe gaat het met jullie?

Chronisch tijdtekort

Soms kan ik gestresseerd zijn door het besef dat er zoveel te doen is en zo weinig tijd is. Dit komt grotendeels door de tijd waarin we leven, er is namelijk zoveel te doen en te beleven. Er is een overaanbod aan informatie, boeken, films, series,… Er zijn zoveel boeken die ik wil lezen dat ik nooit alle boeken ga kunnen lezen die ik wil lezen.

Soms vraag ik me af of andere mensen dit ook ervaren. Want ik zie mensen die 100 boeken lezen per jaar, massa’s Netflixen, kinderen opvoeden, huishouden doen, een groot sociaal leven hebben en ook nog eens fulltime werken. Daarbovenop nog reizen en andere hobby’s hebben. Ohja en vers koken en foodpreppen er bovenop.

Ben ik dan in alles zo traag of ben ik niet effectief genoeg? Verpruts ik toch nog teveel tijd op mijn gsm, terwijl ik een app heb die meet hoeveel tijd ik er aan besteed. Wat niet meer is dan een uur per dag, dat houd ik strikt in het oog. Of ben ik gewoon te streng voor mezelf? Want ik lees best veel, ik haal elke werkdag 15.000 stappen en ook in het weekend ga ik vaak wandelen. Maar ik kijk amper tv, eens een aflevering van 50 min of twee Big Bangs van elk 20 minuten. Ik doe (of dat probeer ik toch) elke dag een klein half uurtje yoga. Om de twee dagen kook ik een verse maaltijd. Maar het huishouden dat is niet mijn favoriete bezigheid. Ik doe wel elke week boodschappen, stofzuigen, soms eens dweilen, soms eens het stof af doen en elke week de was.

Maar ik zou nog veel meer willen doen, zoals regelmatig bloggen. Dat komt er te weinig van. Brieven schrijven, ik dacht die brief heb ik nog maar een paar weken geleden ontvangen en dan zie ik dat ze van 1 augustus dateert. Blogs lezen. Tekenen en wiskunde, mijn twee grootste talenten sinds de lagere school en waar ik totaal niks meedoe. Dat vind ik zo’n zonde.

Bovendien spreek ik amper af met vrienden omdat ik nu al vind dat ik tijd tekort heb en dan neem ik zelden initiatief om af te spreken.

Iemand tips om beter om te gaan met tijd? Of hebben jullie hetzelfde gevoel/probleem?

Angst en onzekerheid

Het is nu al een aantal maand dat ik hier weer meer last van heb. Er zijn periodes waarin ik helemaal geen of weinig angst en onzekerheid voel. Maar nu is het weer erger. Ik weet wat de trigger geweest is en dan vervloek ik mezelf dat ik me daar zo in laat meeslepen.

Het is vooral moeilijk om los te laten wat mensen van me vinden. Rationeel weet ik dat het er niet toe doet wat mensen vinden. Ik weet dat ik niet onzeker hoef te zijn. Maar toch laat ik me leiden door die gedachten. Gedachten dat iedereen me leuk en lief moet vinden. Ik merk dat ik me hierdoor uitsloof en daardoor toch nooit goed doe volgens mijn gedachten. Want ik kan het altijd negatief interpreteren. Ik stel dan ook letterlijk alles wat ik doe of hoe ik reageer in vraag. Ook hier is het vooral belangrijk dat ik weet dat het goed is. En goed genoeg is goed genoeg. Maar af en toe krijg ik dan toch een angstaanval omdat ik denk dat iemand anders het verkeerd gaat interpreteren.

Wanneer ik angstig ben, heb ik vooral last van faalangst en het daarbij horende perfectionisme. Ik heb dan heel sterk de neiging om mensen te pleasen en over mijn grenzen te gaan.

Wanneer ik het dan allemaal even somber in zie, denk ik dat er echt niemand is die me leuk en aardig vindt. En dat ik me bijna niemand 100% op mijn gemak voel omdat ik schrik heb om verkeerd te reageren of iets verkeerd te zeggen of doen. Ik moet stoppen met vanalles te insinueren. Want er zijn natuurlijk mensen die me graag zien en waarbij ik me 100% op mijn gemak voel.

Dus ik moet dringend leren om te stoppen met mijn gedachten te geloven 🙂

Hebben jullie soms last van angsten?

Over potten en pannen

Nu mijn beste vrienden het weten, mogen jullie het ook weten. Er zijn zeker nog vrienden die het niet officieel weten, dus sorry als ik iemand vergeten ben 🙂 Ik ben namelijk panseksueel. Dit is niet iets wat ik pas ontdekt heb, maar wel waar ik nu pas bij stil sta en voor uit kom.

In het middelbaar dacht ik dat ik lesbisch was. Maar dat voelde nooit helemaal ok. Ik was namelijk al verliefd geworden op jongens. Toen ik in het hoger onderwijs zat, werd ik verliefd op een jongen. En begon ik te twijfelen. Een beetje later leerde ik mijn ex kennen en dacht ik dat het vallen op vrouwen maar een fase was. Na mijn ex besloot ik onbewust op zoek te gaan naar een man. Tot ik anderhalf jaar geleden terug verliefd werd op een vrouw.

Ook merkte ik dat mensen zoals Sam Bettens, Petra de Sutter,… mij niet koud laten. Ik werd ook geïnteresseerd in transgenders. In mijn puberteit zou ik zeker gedacht hebben biseksueel te zijn, moest ik niet gedacht hebben dat ik lesbisch was. Puur omdat ik er nog niet bij stilstond wat transgenders waren. Ik had ooit wel eens een programma gezien met/over transgenders maar dat was een ver van mijn bed show. Tegenwoordig geraakt dat steeds meer en meer ingeburgerd en bestaan er veel meer termen. Seksualiteit is een spectrum, net zoals gender een spectrum is.

Iedereen aan wie ik het vertel, reageren heel positief. En de meeste verschieten er zelfs niet van. Het grootste deel moest wel googelen naar panseksualiteit.

Voor alle duidelijkheid, ik ben nog steeds single en ben daar best tevreden mee.