Categorie archief: honden

Hondenpraat #13

Een tijdje geleden maar hier zijn de uniekste opmerkingen die ik krijg, als ik met de hondjes ga wandelen.

  • Voor wat zijn die gemaakt? Ik zou ze een snoepje geven maar ik heb er geen bij. Moet die nog groeien? Dat wordt niet vetter zeker?
  • Zijn dat honden? (Euh…? Ja, wat anders :D)
  • Pas op voor die honden (wielrenners). Het zijn schoontjes, van die rappe lopers.
  • Welke soort is dat? Je hebt er veel vriendschap van zeker? Van wie het meest?
  • Ge hebt uw hondjes niet mee, maar je moet gaan werken zeker.
  • Zouden ze bijten? Tegen de hondjes: awel sloebers.
  • Jij bent toch dat meisje met de drie honden?
  • Vader en dochtertje tegen elkaar: Oh kijk die hond! Ja, dat zijn van die honden die mishandeld worden. (Precies alsof ELKE windhond van ELK baasje slaag krijgt)
  • ’s Ochtends kindjes en juf: Waarom moet die hond nu wandelen? Omdat zij moeten plassen en kaka doen. Wij doen dat dat op het toilet en hondjes doen dat tijdens hun ochtendwandeling.
  • Het zijn mooie hondjes. Ze zijn goed verzorgd, ge ziet dat!

Advertenties

Mati wordt ouder

Ik had een weekje verlof en door zoveel bij Mati te zijn, deed het me pijn om haar zo te zien aftakelen. Haar rug is niet meer zoals het hoort. Als ze lang rechtstaat of onnozel gedaan heeft, dan staat ze te trillen op haar ene achterpoot. Ze kan moeilijk recht komen als ze lang gelegen heeft. En als ze te wild is, dan valt ze of glijdt ze uit. Ook bij gewoon rechtstaan, glijden haar achterpoten weg.

Ze ziet niet goed meer en wordt daardoor angstiger. Wanneer ik niet bij haar kan slapen, dan blaft ze. Vorige week zag ze een vriendin die ze al acht jaar kent en die ze associeert met wandelen. Maar nu liep ze er van weg en stond te trillen van schrik.

Ze is ook magerder geworden, 2 kilo afgevallen op 3 maand tijd. En dat terwijl ze heel goed eet en eigenlijk het dubbele krijgt van wat ze moet krijgen. Ook drinkt ze heel veel. Maar vandaag werd haar bloed en urine gecontroleerd en er was niks afwijkends op te merken die zou kunnen wijzen op de vermagering. Er zou natuurlijk een tumor kunnen zitten maar een operatie is gezien haar 13 jaar riskant.

Sinds januari is Mati ook incontinent geworden, daarvoor neemt ze medicatie waarmee ze het goed doet. Nu krijgt ze ook medicatie voor haar rug. Er werd een foto genomen maar ook daar is niks afwijkends te zien, dus geen hernia, geen arthrose te zien,…

Haar tandjes waren nooit echt top en ik heb ze aantal keer laten schoonmaken. Ze is er ook eentje getrokken een paar jaar geleden. Maar nu komen haar onderste tandjes los en is er volgens mij eentje uitgevallen.

Het enige dat ik hoop, is dat ze geen pijn heeft. Maar een hond zal pijn niet snel laten merken…

Castreren

Daarnet ging ik wandelen en er begon een man met zijn zoontje te babbelen tegen mij over de hondjes. Hij zei dat hij binnenkort eens gaat kweken met zijn hond. Want ja een hond castreren dat is maar zielig.

Veel mensen (lees: vooral mannen) hebben het blijkbaar heel erg moeilijk om hun hond te laten castreren. Maar ik zie eigenlijk alleen maar voordelen aan een hond die gecastreerd is. Het is gezonder voor uw hond want er is veel minder risico op allerhande kankers zoals prostaatkanker. Maar ook wordt de hond aangenamer in de omgang en zijn ze minder dominant naar mens en naar andere honden toe. Ze hebben ook de neiging om minder weg te lopen. Want een ongecastreerde reu kan een loopse teef van ver ruiken.

Persoonlijk vind ik het een gemak dat mijn teefjes gesteriliseerd zijn en mijn reu gecastreerd. Dat zou schoon zijn met twee teefjes en een reu in huis. Bovendien zijn er al honden genoeg die geen thuis vinden dus waarom nog meer honden op de wereld zetten. Al heb ik niks tegen verantwoord fokken waar honden in huiselijk kring opgroeien.

Ik snap eigenlijk niet goed waarom mensen het daar zo moeilijk mee hebben… want wees nu eerlijk wat zou jij het ergste vinden? Altijd goesting hebben en (bijna) nooit eens mogen of gewoon nooit goesting hebben.

Hoe denken jullie over castratie en sterilisatie bij huisdieren?

 

Tiny Pleasures januari en februari

Je vindt ze terug op verschillende blogs. Ik lees ze overal heel graag en ben zelf iemand die heel blij kan worden van de kleine dingen in het leven. Veel meer zelfs dan van de grootse dingen.

Januari
Een blogster die vroeg om te mailen omdat ze vond dat we veel gemeenschappelijk hadden (zwaai! Ik moet trouwens je laatste mail nog beantwoorde) – mensen helpen aan en op de tram – het gevoel dat je niet de enige bent – lieve berichtjes krijgen toen Pebbles (mijn kat) gestorven was – wandelen in de sneeuw – Mati die vrolijk rondhuppelt in de sneeuw – mooie winterse landschappen – het kraken van de sneeuw – de Podenco in de Woef (hondentijdschrift) – lachen naar iemand op de trein omdat we ons beiden ergerden aan luide pubers – uit mijn comfortzone treden – afspreken met vrienden – etentje collega’s – assertief durven zijn – verpakkingsvrije winkel binnenstappen en suikervrije vegan koekjes ontdekken

Februari
Rustig op de trein, zowel ’s middags als ’s avonds – assertief zijn door te vragen aan de buurvrouw of ze haar auto aansluitend wil parkeren zodat ik er ook nog tussen kon – opgeruimde bureau – lekker warm op het werk door een infraroodpaneel naast mijn stoel – zelf programma programmeren – CD van the Cranberries in de kringwinkel vinden – verwend worden op mijn verjaardag – verpakkingsvrije winkel – kaartjes en smsjes krijgen voor mijn verjaardag – vegan boeken winnen van Fieke – vriend van een vriendin die me wil helpen – bijkletsen met vriendin – collega’s blij met de koekjes – automobilist die duim omhoog steekt toen hij me zag wandelen met de hondjes

Wat waren jullie kleine gelukjes?

 

#10yearchallenge

Op instagram en facebook loopt deze challenge met foto’kes maar in blogland zag ik al verschillende berichten met tekst. Ik zag ze bij Samaja en bij Lieze en ook bij Kris10. Aangezien niet hou van foto’s van mezelf op het net, heb ik er dan ook geen geplaatst. Ik postte op instagram wel foto’s van de hondjes, megaschattig!!

10 jaar geleden woonde ik op een hoeve met 6.000m² grond, we hadden twee weides met 4 schaapjes en 2 geitjes en kipjes. Mega-cute! Het huisje stond te midden van de velden met slechts twee huizen in de straat, zonder buren. De introvert in mij vond dat zaaaaalig!
Nu woon ik een rijhuisje met lange, smalle tuin. Met maar één aangrenzende buurvrouw waar ik me soms aan erger. Ik hou nogal van stilte.

10 jaar geleden had ik vijf katten, Pebbles, Miep, Loes, Ayla en Guust.
Nu heb ik drie windhonden, Mati, Tiqi en Nyrah en één kat Loesje.

10 jaar geleden was ik 4 jaar samen met J.
Nu ben ik 4 jaar single, laten we de korte relaties en affaires niet meerekenen.

10 jaar geleden combineerde ik twee parttime jobs, in juni 2009 startte ik bij mijn huidige job die ik combineerde met een andere vaste job.
Nu werk ik nog steeds bij die ene job, maar nam ik ontslag bij die andere job. Ik kreeg gelukkig een halve dag bij, zodat ik nu 3/5 werk.

10 jaar geleden had ik nog geen grijs haar.
Nu wel.

10 jaar geleden wist ik nog niet zeker of ik al dan niet kinderen wilde.
Nu kan ik geen kinderen meer krijgen.

f8a0f8369cb731a0e352655f3f9c7ceb

Wat is jullie grootste verandering in vergelijking met 10 jaar geleden?

Hoe het nu gaat…

Dinsdag ging ik nog eens naar mijn eigen dierenarts om te horen wat haar advies was voor Pebbles. Ze heeft inderdaad een embolie gehad wat de plotse verlamming verklaart. Ze sleepte met haar achterpoot en het voelde koud aan bij de dierenarts van wacht. Maar toen ik de dag nadien bij mijn vaste dierenarts was, liep Pebbles weer op beide achterpoten, het pootje voelde ook weer wat warmer.

Aangezien ze vrolijk begon rond te lopen en weer kopjes gaf, vonden we haar te goed om in te slapen. Ze kreeg speciaal voer mee voor haar schildklierprobleem die eind december vastgesteld is. Want ook gaf ze al een hele week over, het komt waarschijnlijk door de pijnstilling die ze eerder al kreeg dan door de pilletjes voor de schildklier.

Sinds ik er dinsdag mee teruggekomen ben, slaapt ze constant. Heel af en toe vraagt ze om eten en dan krijgt ze haar speciaal voer. Maar ze eet slechts de helft van haar portie. Voor haar embolie volgde ze mij overal, vooral naar de keuken om overal aan te likken. Vanaf dat ik in de zetel zit, kwam ze knuffelen en kopjes geven. Nu niet meer…

Ik vind het zo moeilijk om in te schatten of ze afziet en wat haar levenskwaliteit nog is. Het is een moeilijke beslissing die ik wil nemen in het belang van mijn kat, los van mij en los van de financiële kant, al wil ik geen zotte kosten meer doen.

Mati’s bloed- en urine-onderzoek was allemaal ok. Dus ze heeft hoogstwaarschijnlijk een urineweg-infectie of nierbekkeninfectie. Ze likt minder en drinkt ook weer minder, ze moet minimum 10 dagen antibiotica nemen. Maar haar vulva blijft dik staan en er is redelijk wat vochtverlies.

Het nieuwe jaar werd niet zo goed gestart…

Toen ik deze morgen opstond en naar de badkamer ging, hoorde ik mijn kat klagend miauwen. Ze zat onderaan de trap en was slechts twee treden naar boven kunnen gaan. Toen ik haar naar boven bracht, zag ik dat ze sleepte met haar achterpoot.

Ik belde de dierenarts van wacht om ik niet wilde dat Pebbles pijn had. Ze heeft een paar foto’s genomen om te zien wat er aan de hand is. Op de foto’s was niet duidelijk te zien dat er geen zenuw gekneld zit, maar wel dat ze heel veel artrose heeft. Ze zei dat het hoogstwaarschijnlijk een embolie is.

De prognose is heel erg klein, nog geen 10% van de katten komt er door. Ze stelde voor dat Pebbles daar zou blijven en haar dan aan een infuus zou leggen zodat haar bloed daar weer beter zou gaan stromen. Omdat de prognose zo klein is, wil ik morgen naar mijn eigen dierenarts gaan om te zien hoe het verder moet. Pebbles heeft een soort morfine gekregen en iets sederends, zodat ze wat kan slapen zonder al teveel pijn.

Ook Mati moet morgen ook naar de dierenarts want zij verliest constant druppeltjes vocht uit haar plasbuis of vagina. Daardoor is ze constant aan het likken. Ze is er duidelijk ambetant van en ligt te hijgen.

Wordt vervolgd…