Categorie archief: honden

Quotes & Tiny Pleasures Oktober 2019

Aangezien ik niet zoveel quotes genoteerd heb in oktober, combineer deze keer de twee rubriekjes. Ik weet niet goed hoe het komt, ik schonk misschien te weinig aandacht aan quotes.

Tiny Pleasures
veel plezier met de collega’s op de teamdag – pruimen/noten/vijgen-brood – tickets voor Werchter Boutique – vriendelijke man aan de kassa – het vasten volhouden (waarover later meer) – lunchen bij Okker en Noot – lezen in het zonnetje op de markt van Oudenaarde – dierenarts die haar duim omhoog stak omdat ik met de drie hondjes ging wandelen – assistente die Mati knuffelt – nieuwe boekjes starten – complimentjes krijgen – horen dat iemand ook vegan is – collega die vriendelijk is – rustige voormiddag – kaarsjes – eindelijk in de zetel – veerkracht-wandeling van de CM – roodstaarttapuit spotten – gratis lunch in Barbiet – vriendin na 5 jaar terugzien – paardjes op de wandeling

Quotes
* Seeing is forgetting the name of the thing one sees – Paul Valéry –
* niet de gelukkigen zijn dankbaar, het zijn de dankbaren die gelukkig zijn – Francis Bacon –

Wat waren jullie gelukjes in oktober?

 

 

Mati-update

Mati haar buik is weer volledig genezen. Ze is zelfs weer verdikt, waardoor ze heel mooi op gewicht staat en dat is me nog niet vaak gelukt in al die jaren dat ze bij mij is. Ze krijgt dan ook 700 gram vers vlees per dag. En na haar avondmaal van 400 gram krijgt ze nog brokjes bij zoveel als ze wil. Normaal mag je dit niet combineren maar ze lijkt er geen last van te hebben. Vorige week blafte ze na haar eten en toen viel mijn frank dat ze haar portie brokjes nog niet gekregen had.

Haar artrose is een ander verhaal. Een paar weken terug ging ik wandelen in het bos, ik wandelde een uurtje. Maar de dag erna kon Mati niet meer uit de zetel. Ze wilde rechtstaan maar jankte en bleef liggen. Ze probeerde het nog eens, maar bleef weer liggen. De derde keer kwam ze al jankend toch uit de zetel omdat ze moest plassen en ze liep heel stroef en houterig. Ik had die dag verlof en besloot naar de dierenarts te gaan zodat ik iets op maat kan geven voor haar artrose.

Ze heeft last van artrose in het midden van haar rug. Bovendien zijn haar heupen en knieën ook versleten. Ze kreeg iets ingespoten waardoor ze zich snel beter zou voelen. Ik kreeg ook medicatie mee voor 14 dagen. Die moest ik ’s ochtends geven, want ze moet er veel van plassen. Ze was in de loop van die 14 dagen weer een dartel veulen. Ik mailde de dierenarts dat ze het goed doet en dus mag ik de medicatie afbouwen. Want er moet voorzichtig met de medicatie omgesprongen worden. Als die afgebouwd is, zullen we haar af en toe pijnstillers geven bij acute momenten. De dag nadat ik mailde dat ze zich weer dartel voelt, liep ze natuurlijk weer houterig rond.

Tiny Pleasures september 2019

Regelmatig sta ik stil bij de dingen die me blij maken en die probeer ik zo vaak mogelijk te noteren.

als eerste kunnen wegrijden op de parking (mijn competitief kantje, maar ik sta niet graag rotje te schuiven) – mooi motje in de keuken – eerlijk durven zijn – boek uitlezen – onverwachts het zonnetje zien verschijnen – stukje vegan-suikervrije chocolade bij kopje koffie – regen ná het gras afrijden – Skunk Anansie en Sam Bettens op Crammerock – lachen – forest bathing – roofvogel spotten – m’n collega’s terug uit verlof – ’s avonds wat meer lezen – bijkletsen met een vriendin – druifjes krijgen van de buurvrouw – vegan kaas voor op de spaghetti – buiten lezen (dat lijkt precies lang geleden) – wandelen in de velden – restjes eten – de was nog eens buiten hangen – eekhoorntje spotten – avondwandeling langs de Schelde – whippetje zien en aaien – lezen onder een dekentje met een kopje thee

Wat waren jullie kleine gelukjes?

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Mati was op de sukkel

Mati was drie weekends geleden serieus ziek. Op vrijdagochtend kakte ze water, ik panikeerde nog niet meteen omdat ze wou eten en wilde wandelen. Maar de zaterdag wilde ze niet eten en begon ik lichtjes te flippen. Want ik had al paar keer gehoord van oude(re) honden die plots niet meer willen eten en die een paar dagen later ingeslapen moeten worden. De zondag at ze met veel moeite de helft van haar portie maar gaf het een paar uur later over. Nog meer paniek, ik dacht dat ik haar kwijt was. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de dierenarts en kon gelukkig op maandag nog terecht met haar.

Mati was helemaal uitgedroogd en moest aan een infuus liggen. Zodat ze voldoende vocht binnen zou krijgen. Ze kreeg ook medicatie ingespoten. Met tranen in de ogen liet ik mijn oude dame achter bij de dierenarts. Rond 16 uur belde ze me op dat ik haar mocht gaan halen. Mevrouwtje had namelijk de kabel van het infuus doorgebeten en ik hoorde haar op de achtergrond huilen en jammeren. Mati was weer een beetje aangesterkt. De nierwaarden zouden normaal bij uitdroging heel erg hoog moeten staan, bij Mati stond alles normaal… Voor de zekerheid moest ze ’s anderdaags op controle. Ze kreeg toen opnieuw medicatie ingespoten en moest een paar dagen antibiotica nemen. Mati had buikgriep door een bacterie of virus.

Op vrijdag, exact een week later, zag ik een lange sliert etter aan haar achterste. Toen ik beter keek, zag ik dat het uit haar vulva kwam. Op zaterdag ging ik haar medicatie voor haar incontinentie halen en zag dat de dierenarts gesloten was tot en met maandag wegens een overlijden. Aangezien de etter bleef komen, maakte ik de zondag online een afspraak. De dierenarts had mijn afspraak en de omschrijving gezien en belde me de zondagavond nog op omdat ze ongerust was. Ze wilde weten of Mati gesteriliseerd was, zo niet, moest ze onmiddellijk naar de dierenarts. Maar het kon wachten en ik moest haar de dinsdag een dag binnen brengen zodat ze konden onderzoeken wat er aan de hand was. In de loop van de dag belde ik en zei de dierenarts dat er een prop etter in haar baarmoederhals zit. Wat eigenlijk alleen voor komt bij niet-gesteriliseerde honden. Weer niet raar dat het bij Mati iets raar is. Ze was ook 600 gram afgevallen in vergelijking met de week er voor. Ze kreeg medicatie voor tien dagen.

Op vrijdag zag ik dat er naast etter ook bloed bij zat en belde de dierenarts. Ik mocht de medicatie verder geven maar indien er op maandag nog steeds bloed bij zat, moest ze verder onderzocht worden. Het etteren was in de loop van het weekend gestopt, maar voor de zekerheid heb ik nog antibiotica gekregen voor 10 dagen extra.

Ondertussen is mijn meisje weer de oude en gaat het weer de goeie richting uit. Het waren toch een paar bange weken.

Hondenpraat #14

Ik verzamelde weer een hele reeks uitspraken die ik hoor van mensen die me aanspreken over mijn honden.

– Hoe heet jouw hond? Mati. Ah, dag Lassie.
– Wow, die mevrouw wandelt met drie honden. (een kindje)
– Tuinman van de buren: Daarnet was je boos hé (Mati blafte toen ze die tuinman in de tuin zag, maar toen we gingen wandelen en die man buiten kwam, wilde ze een aaitje)
– Dat zijn drie dezelfde hé? Ah nee, toch niet? Mijn man zei dat zijn drie verschillende en ik zei van niet. Nu zie ik het, die hun oren staan recht en van dedie liggen ze plat. Is dat een kleintje van hen? Zijn dat van die buitenlandse die ze mishandeld hebben? Ik heb dat al gezien op de televisie. Dat ziet er een lieven uit en het is de schoonste ook (wijst naar Tiqi). Die kunnen heel rap lopen en in hun jonge jaren verzekers nog veel rapper.
– Is dat een nieuwke? Nee, ik heb haar al 5 jaar. Oh groeit die niet zo rap toch?
– Heb je ze alle drie meegekregen? (Ik ga soms maar met twee of eentje wandelen omdat de andere niet mee willen en de mensen weten dit ondertussen)
– Man: De hazewinden zijn ook op baan. Vrouw: Het zijn schoon beesten. Man: Een beetje mager maar dat zijn hazewinden.
– Amai, een hele reeks.
– Jij bent goed beschermd.
– Ah eentje minder, kan hij niet tegen de warmte toch? Jawel, maar als ik na het eten ga wandelen, wil hij niet mee. Het moet juist zijn, geloof ik.

Wat voor grappige dingen zeggen mensen soms tegen jullie?

Mati ging logeren

Mati heeft verlatingsangst en wanneer ik overdag weg moet om te werken, trek ik mij dat niet zo aan dat ze een uurtje staat te blaffen. Omdat de buurvrouw haar hondjes ook vaak blaffen. Maar ’s avonds vind ik dat niet zo tof dat ze dat doet. En zelfs als ik ’s avonds maar even boven ben, staat ze al te blaffen. Dus vanaf nu zoek ik een opvang als ik ’s avonds weg moet.

Onlangs ging ze een avondje naar een vriendin. Mati kent het daar een beetje omdat ik daar een paar keer ben gaan logeren met de hondjes. Ik vreesde er voor dat ze daar een hele avond zou rond trippelen en zou blaffen. Dus had ik afgesproken om haar ’s avonds terug op te pikken rond 1 uur.

Toen ik haar ging halen, lag ze heel diep en vast te slapen. Ze keek niet eens op toen ik bij haar stond en haar naam zei. Toen ze wakker werd, wilde ze met moeite mee. Ik moest haar aan de leiband doen voordat ze mee ging. Wie Mati kent, weet dat ze altijd enorm aan mij hangt en mij niet kan missen. Ze is altijd heel enthousiast wanneer ze mee mag. En nu, niks! Ze was zelfs heel braaf geweest, had niet geblaft. Behalve toen de automatische grasmachine begon te rijden, omdat ze er bang van was. Ze is nog nooit zo voorbeeldig geweest!

Ik snap het niet goed… ofwel was ze boos op mij ofwel voelt ze zich meer op haar gemak zonder die andere twee want die liggen altijd nét waar zij wil liggen en trippelt dan zenuwachtig rond.

Waarom bleven die andere twee thuis? Die zijn namelijk heel flink en vinden het niet erg als ik weg ben. Zolang ze eten gekregen hebben en in de zetel kunnen liggen maffen, is het allemaal goed. En een opvang vinden voor één hondje is veel makkelijker dan voor drie. Alhoewel Mati de moeilijkste hond is, zijn die andere twee op verplaatsing moeilijker omdat ze nogal wild kunnen zijn.

Dus wie graag eens een hondje wil lenen, dan mag je mij altijd een mailtje sturen 😀