Categorie archief: honden

Tiqi is van de trap gevallen…

Deze morgen stond ik op en zag ik zwart aan Tiqi zijn oor. Ik zag eerst niet goed wat het was en toen ik beter keek zag ik dat zijn oor gescheurd is. Terwijl ik bezig was aan mijn ochtendrituelen, zag ik plots dat de urne en het fotokadertje van Boika omver gevallen waren. Ik snapte niet goed wat er gebeurd was, heel even dacht ik inbrekers. Maar dat zou  ik toch wel gemerkt hebben en ik zag ook niks anders dat vreemd was.

Toen ik Tiqi wat beter bekeek, zag ik dat er een stuk huid van 5 centimeter lang van zijn poot weg was. Hij heeft ook een grote bloeduitstorting op zijn buik. Wanneer ik op de trap liep, zag ik zijn vel op de trap liggen. En toen begon het te dagen, hij is waarschijnlijk van de trap gevallen.

Het gebeurt wel vaker dat hij naar boven loopt, vooral als hij bang is. Het is nog al gebeurd dat hij halverwege omkeer maakt en dan valt. Maar deze keer heb ik niks gehoord of gemerkt. Ik ga de trap afzetten zodat hij niet meer naar boven kan. Ik zou niet willen dat hij een poot breekt. Hij is nu al genoeg toegetakeld.

Toen ik wat later naar mijn kast keek, zit er een grote barst in mijn nieuwe kast. Maar dat is het minste. Ik ben al blij dat Tiqi niet gebroken is. Mijn lief mannetje… ik heb het met hem te doen. Gelukkig heeft hij er precies niet teveel last van.

 

Blijf-in-uw-kot week 7

Het wordt lastiger om je aan de regels te houden en dat merk ik bij iedereen precies. Op zich heb ik geen moeite om niks te doen te hebben tijdens het weekend. Maar vooral het praktische vind ik lastig, zo heb ik nu een tv die ik niet aan de praat krijg en graag eens wil testen met een afstandsbediening die ontbreekt. Maar ik mag nergens een bakske gaan halen, want geen essentiële verplaatsing.

Maandag mocht ik mijn boek gaan afhalen in de plaatselijke bib. Gelukkig kon ik me in deze tijden lid maken want het is nu praktischer om hier te lenen dan in Gent. Hier is het afhaalmoment op afspraak en dus geen lange wachtrij. Ik nam Tiqi mee zodat ik mijn ochtendwandeling kon combineren. (Nyrah wil ’s ochtends vaak niet mee *rolling eyes*). De medewerkster van de bib zei dat het zo’n brave hond was. *trotse mama*
’s Avonds belde de buurvrouw aan om te vragen of ik een taart wilde, er zaten er namelijk twee in haar Too-Good-To-Go-pakket. Maar ik eet geen taart wegens niet-vegan én wat zou ik met zo’n grote taart moeten doen op mijn eentje. Trakteren bij de collega’s zit er nu ook niet in. Ze ging dan het geven aan een moeder met 9 kinderen. Toen moest ik toch even slikken. Stel je voor om nu met negen kinderen opgescheept te zitten (sorry voor mijn verwoording maar ik kan dus absoluut niet tegen lawaai en zou gek worden).

Woensdag ging ik naar kantoor en kreeg een mondmakser van mijn collega! Zo bij mee, ik had er eerder deze week al drie ontvangen die ik besteld had, dus een vierde was zeker welkom. Ze had er voor iedereen eentje gemaakt. *lief*

c42aa0cb-c59a-4426-9405-d064b1ea669b

Donderdag is videochat-dag met de collega’s om eens te babbelen. Zomaar. Altijd gezellig en een momentje om naar uit te kijken. In de voormiddag belde ook nog mijn bureau-collega die nu tijdelijk werkloos is. Hij doet nooit mee aan die video-chats maar we bellen af en toe eens.

Het lange weekend deed echt deugd. Op het gemakje wat lezen, wandelen, wat boodschappen doen, serie en film kijken,… Ik ging voor het eerst oogsten bij de zelfoogstboerderij waar ik lid van geworden ben. Ik zal hier later nog eens over bloggen. Ook schreef ik wat kaartjes, ik had dit al veeeeel te lang uitgesteld. Ideaal om er nu tijd voor vrij te maken in het lange weekend.

Ohja en ik ontdekte een vegan-friendly frietkot dat ik meteen moest uit testen. Ik maakte mijn bestelling de dag voordien.

4fa88adb-c51a-4605-aad5-8b09849feae1

Hoe is het daar in jullie kot?

5 jaar geleden…

… woonde ik in Spanje en keerde ik definitief terug naar België. Ik voelde me daar niet gelukkig. Ik voelde me gevangen op het eiland, Fuerteventura. Ik miste mijn oude leven in België, ook al wist ik dat alles anders zou zijn als ik terug zou keren. Ik keerde alleen terug omdat mijn ex daar wilde blijven, ik had geen huis en moest tijdelijk logeren bij vrienden. Met één enkele valies en twee honden vertrok ik  precies vijf jaar geleden terug naar België. Er was toen net een vriendin op bezoek, zodat ik een hondje op haar naam kon zetten als begeleider.

10847592_10205391690780007_3421350827292340567_o

Als ik nu terug blik, ziet mijn leven er zo anders uit dan toen ik die eerste maanden figuurlijk op den dool was. Ik heb eerst een paar keer van verhuisd van vriendin naar ex-schoonmoeder, om dan te gaan samenhuizen wat niets voor mij bleek. Om terug te gaan logeren bij andere vrienden tot ik eindelijk een eigen huurhuis vond wat niet evident was omdat ik maar parttime werkte. Ondertussen heb ik een eigen huisje gekocht. En werk ik 4/5 ipv parttime.

In juni vloog ik samen met mijn moeder nog eens terug om mijn derde hond en de twee katten te halen. Nu heb ik nog maar twee van de drie hondjes en één kat. Ik bracht ook nog zoveel mogelijk gerief mee. De rust van mijn spullen heeft mijn ex in stukjes en beetjes meegebracht als hij eens naar België kwam. Mijn zus heeft toen allemaal nieuwe meubels gekocht zodat ik haar meubels kon krijgen. Ondertussen kocht ik zelf ook wat meubels. En heb ik vele nieuwe boeken en spullen er bij. Al leef ik nog steeds minimalistisch.

Ik ben nog steeds single dat wel. Ik had wat korte relaties  in het eerste jaar dat ik terug was. Maar daarna besefte ik dat ik eigenlijk best gelukkig ben alleen. Ik voel me enorm vrij in mijn doen en laten. Ik ben geen knuffelaar en ben altijd al een beetje een Lone Wolf geweest. En zo voel ik me het best. Ik heb vrij veel vrienden en ben daar heel erg blij mee. Als ik al een relatie zou hebben, dan het liefst een LAT-relatie zodat ik mijn eigen ding kan doen.

Wat is er bij jullie veranderd in vergelijking met 5 jaar geleden?

 

Blijf-in-uw-kot week 5

We zitten al aan de helft van hoelang de lock-down in China duurde. Gek eigenlijk dat ik in het begin dacht dat het maar een paar weken zou duren. 10 weken leek zo heel erg lang. En nu vind ik het absurd dat ik dacht dat het na een paar weken weer zijn normale gang zou gaan.

Mijn week was enorm druk. Het gevoel van een lang weekend vorige week lijkt precies eeuwen geleden. En ik heb precies alweer nood aan een lang weekend. Of aan vakantie zelfs. Maar ik ben oh zo blij dat ik toch nog altijd kan werken. Dus ik klaag er zeker niet over. Het lukte me al beter om wat meer routine in te bouwen. En op donderdag hebben we een video-chat met de collega’s, eentje om gewoon wat bij te kletsen.

Ik doe naast het werk ook wat corona-vrijwilligerswerk. Ik deelde folders uit in twee straten om vrijwilligers op te roepen om te helpen en aan de keerzijde staan er contactgegevens voor als je zelf hulp nodig zou hebben. Ook schreef ik een brief die voorgelezen werd in de woonzorgcentra. Ik deed ook mijn kaartjes op de post die ik verstuurde voor de knuffelpost-actie van Zwartraafje. En ik kreeg al één kaartje met een zakje thee terug. Ook kreeg ik een foto-kaart van een vriendin, die kaartjes zijn nu extra leuk in deze tijden.

Vrijdag ging ik een volledige dag werken in Gent en tijdens de middagpauze ging ik nog eens naar mijn favoriete biowinkels om lekkere dingen te kopen die ik al weken moest missen. Op mijn nieuwe woonplek is het maar een mini-biowinkeltje met een heel beperkt aanbod. ’s Avonds werkte ik nog twee uur door omdat video’s uploaden soms heeeel traag gaan.

Zaterdag was het boodschappen-dag, de handzeep in delhaize was uitverkocht. Ik hoopte dat ze daar ecover-handzeep zouden hebben maar ze hadden helemaal niks meer. Ik plaatste een bestelling bij Kudzu en kocht zo mijn vegan/dierproefvrije en ecologische spullen die ik nodig heb. Daarna was het boeken-meet-up met een aantal Goodreads-leesclub-vriendinnen, het was heel gezellig om bij te kletsen. Een kopje thee en koffie erbij en een stukje chocolade. ’s Avonds keek ik naar de laatste twee afleveringen van la casa de papel. Amai mijn hart met momenten.

Zondag moest ik om vlees naar Wetteren voor de honden. Ik hoorde al van verschillende mensen dat dit niet mocht. Dat je in je eigen gemeente of stad om dierenvoeding moet gaan. De politie had zelfs al tegen mensen gezegd dat hun honden dan maar brokken moeten eten. Ik had voor de zekerheid een attest gevraagd aan mijn dierenarts en die ook gekregen. Het is ook zo dat mijn ene hond gal overgeeft als ze brokken eet. Ik ben ook een leeslamp en tv gaan oppikken bij een vriendin die daar niet zo ver af woonde. Ze had de spullen buiten gezet  en we hebben op meer dan anderhalve meter wat staan kletsen. Ik zie niet in wat daar fout aan zou zijn, maar op zich mag dit ook niet.

Hoe was jullie 5e quarantaine-week?

Corona-logica

Dat er maatregelen moeten genomen worden, daar ben ik volledig mee eens. Het is nodig want anders zou het een nog grotere ravage zijn. Maar sommige maatregelen daar is de logica soms ver te zoeken… Er is nog steeds een grijze zone en er zijn er nog steeds die er misbruik van maken. Waardoor de goeie het moeten bekomen voor de slechte. Helaas.

Hier een aantal dingen die ik van horen vertellen of mee te maken, echt niet goed snap…

– Vriendin en medeblogster zei dat haar kinderen niet mogen skaten, maar wel mogen wandelen of fietsen. Dat snap ik dus niet, waarom mogen ze niet skaten. Daarmee besmetten ze toch niemand meer of minder dan met wandelen of fietsen. Evenmin is de kans groter of kleiner dat ze zelf besmet worden daardoor.

– Collega vertelde dat zijn dochter onderweg naar de bakker een vriendinnetje tegen kwam en er even van op afstand mee stond te kletsen. De politie dreigde met een boete als ze hen nog één keer samen zagen. Ik dacht dat je wel mocht babbelen met iemand als je voldoende afstand houdt. Want als je als gezin mag wandelen plus één, dan is dit toch hetzelfde qua besmettingsgevaar.

– Ik hoorde van mailvriendin en medeblogster dat er mensen een boete kregen omdat ze Halal-vlees gingen halen in een ander dorp. Ik vraag me dan af of ik het vers vlees voor de windhonden nog mag gaan kopen in Wetteren? Mijn windhondje is allergisch aan brokjes en kan alleen maar dat eten. Moet ik nu een attest vragen aan mijn dierenarts? Ik snap het niet zo goed, want als ik ALLEEN in mijn auto zit en naar Tom&Co hier in de buurt rij of als ik ALLEEN in mijn auto naar Wetteren rij. Dan is het besmettingsrisico voor mij en mijn medemens toch even groot?

– Deze middag was mijn brood niet meegeleverd in de biowinkel. Ik moest dus noodgedwongen een brood kopen in Dehlaize (ik kon ook naar de bakker maar ik vermijd liever veel winkels na elkaar), deze week zat het brood al in een zak. Wat ik goed vond, want voorheen lagen de broden gewoon los bij elkaar en wie weet wie er allemaal aan gepoteld had. Ik kom aan de kassa, blijkbaar moest er nog een sticker op. Ik kom thuis en het brood was niet gesneden. Dus hier snap ik ook niet goed, als je brood dan toch al verpakt zit, waarom laten ze dan nog iedereen zelf hun brood snijden? Dan vind ik het besmettingsrisico even groot als iedereen zijn brood en die snijmachine nog eens moet vastnemen. En dan terug zijn brood moet nemen om de zak te steken. Dan kan er ook een virus aan het brood hangen. En brood kunnen moeilijk afspoelen.

Hebben jullie ook voorbeelden waarbij de logica soms ver te zoeken is?

Blijf-in-uw-kot-week 2

Corona is er natuurlijk al veel langer, maar het is al twee weken geleden dat alles dicht ging en verboden werd. Dat we dus in ons kot moesten blijven. Ik wilde de eerste week al bloggen over de blijf-in-uw-kot-week, maar zoals jullie hier al konden lezen ben ik verhuisd en zat ik zonder internet. Dus ik kon er niet over bloggen, maar had ook te weinig te tijd want er moest zoveel gebeuren en geregeld worden.

Ondertussen heb ik terug internet van mezelf. Onbeperkt internet en dat zonder een technieker. Via een kameraad leerde ik Tadaam van Telenet kennen. Het is misschien wat prijzig (40 euro per maand) omdat ik geen tv heb en dus enkel van het internet gebruik maak. Maar ik vind het een ideale oplossing in deze tijden. Door de corona-tijden werd de box een dag later geleverd dan beloofd maar ik ben al blij dat ik het voor het weekend heb. Want mijn buurvrouw heeft beperkt internet. Daardoor voelde ik me wat geremd om veel te surfen en het ging te traag naar mijn goesting. Via de Tadaam-box hoefde ik enkel het wifi-ding in het stopcontact te steken, mijn code invoeren op pc en laptop en ik kon surfen. Tot nu toe content van en ik ben uit de nood geholpen.

Ik kan best zonder internet maar als je hele dagen in uw kot moet blijven, is internet wel handig om in contact te blijven met familie en vrienden. Het is ook fijn om mensen te volgen op instagram en blogs te kunnen lezen. En eens te Netflixen. Bovendien heb ik internet ook nodig om te kunnen telewerken. Anders moest ik elke dag met de trein naar het werk. En in deze tijden ben ik niet zo op mijn gemak op de trein of op het werk.

Gisteren ging ik een dag naar het werk omdat ik zaken moest printen om te versturen en te kijken of er dringende post bij zat. Ik zag enorm op tegen de treinrit, maar het viel reuze mee. Er waren zes wagons en er zaten misschien 10 mensen op de trein. Ik had een wagon helemaal voor mezelf. Dat vond ik een groot voordeel om in alle stilte te kunnen lezen. En ik zat op mijn gemak zonder smetvrees 🙂

De eerste dagen quarantaine had ik het wat lastig. Ik liep ambetant van de internetloze dagen en geen oplossing vinden of hebben. Onvriendelijke mensen aan de telefoon die vonden dat ik maar psychische hulp moest zoeken omdat ik uit frustratie begon te wenen. Ik had misschien ook wat te veel tijd om te piekeren en slechtgezind te zijn.

Sinds ik terug onbeperkt internet heb én uit verlof ben, voel ik me ook weer beter. Tijdens de week kan ik mijn dagen vullen met werken en daardoor heb ik minder nood aan sociaal contact. En heb ik zelfs het gevoel tijd te kort te hebben om te lezen en thuis leuke dingen te doen.

Het enige wat ik mis zijn mijn collega’s. Gisteren zag ik één collega en het deed me deugd eens iemand van het werk te zien. En wat ik ook mis is om eens op verplaatsing te gaan wandelen met mijn windhonden. Ik woon nu niet zo ver van zee en we mogen niet naar zee gaan of naar het bos.

Wie het moeilijk heeft in deze periode, kan mee doen aan de leuke knuffelpost-actie van Zwartraafje.

Wat missen jullie het meest?

En toen nam ik afscheid…

Gisteren nam ik de moeilijkste beslissing ooit… ik liet mijn oude windhond inslapen. Ze had al maanden, zelfs al paar jaar last van artrose in haar rug. Haar spieren werden steeds zwakker, van het minste duwtje viel ze om. Springen ging steeds moeizamer. Wanneer we tien minuten wandelden, sleepte haar achterpootje. Ze stond ook wat door haar rug gezakt. Ze stond heel vaak op haar beide achterpoten te trillen. Ze was bijna blind, bijna doof, waardoor haar verlatingsangst enorm was toegenomen. Ik sliep zelfs al anderhalf jaar beneden zodat ze bij me kon zijn.

Ik weet niet hoe ik de klik plots gemaakt heb. Het was iets dat ik onbewust al beslist had, dat het genoeg was. Toen ik haar vrijdag hoorde janken toen ik thuis kwam, had ik niet veel zin om haar nog langer alleen te moeten laten met die pijn en angst. Maandag mailde ik mijn dierenarts met alle fysieke en mentale klachten en zij vond dat het tijd was om haar te laten gaan. Dinsdag ging ik nog eens langs met haar zodat ze haar ook nog eens kon onderzoeken zodat ik geen verkeerde beslissing zou nemen.

Eens de beslissing genomen was, wilde ik het niet te lang meer uitstellen. Omdat het ook weegt op mij maar ook omdat ik echt niet wil dat ze zoveel pijn heeft. Dus op donderdag liet ik haar al inslapen. Het ging allemaal zo snel, maar ik zag de zin er niet van in om haar nog langer te laten lijden. Als ik het zou uitstellen, zou ik dat alleen voor mezelf doen en dat is niet juist.

De dag zelf gaf ik haar haar lievelingseten, stinky pens. Een vreselijk stinkende maaltijd, maar dat at ze altijd met veel smaak op. Aan de dierenarts liep ik nog even met haar tot aan de Schelde, die wou ik haar nog even laten zien voor ze werd ingeslapen.

Op het moment zelf twijfelde ik nog steeds. Ik zei dat ook aan de dierenarts en ze zei dat ik me niet verplicht moest voelen. Toen ik haar vroeg: ‘ik wil enkel weten of ze pijn heeft’. En ze zei dat ik er zeker mocht van zijn dat ze heel veel pijn heeft, het is een chronische zeurende pijn. We besloten haar vredig te laten gaan. Ze viel onmiddellijk in mijn armen in slaap, het was precies alsof ze het wilde. Rust, pijnvrij, in de armen van de persoon die ze het liefste zag. En ik kreeg ook een knuffel van de dierenarts.

De dag ervoor had ik nog gelezen dat de ziel nog twintig minuten rond het lichaam blijft. Hoewel ik daar niet in geloof, bleef ik toch die twintig minuten bij haar. Ik haalde mijn andere hondjes er bij om afscheid te nemen van haar. Tiqi bleef heel erg kalm en rustig, Nyrah was precies onder de indruk en kwam steeds snuffelen en bij mij staan.

Rust zacht, liefje! We zullen je enthousiasme missen, tot op het laatste moment was je altijd in voor een korte wandeling. Het enige dat je de pijn deed vergeten. Je begon vol goede moed tot je na 10 minuten begon te slepen met je achterpoot. Altijd zot content dat je me zag, hoeveel pijn je ook had. Je wordt keihard gemist 😢 Maar loslaten is ook graag zien, zoals de dierenarts zei 🖤 dank je voor de prachtige jaren samen.

Voor wie ooit zo’n moeilijke beslissing moet nemen, is dit een zeer rationeel artikel. Het heeft mij gesterkt in mijn beslissing.

Quiet when I’m coming home and I’m on my own
And I could lie, say I like it like that, like it like that
Yeah, I could lie, say I like it like that, like it like that

But nothing is better sometimes
Once we’ve both said our goodbyes
Let’s just let it go
Let me let you go

– Billie Eilish –

Quotes & Tiny Pleasures december 2019

December lijkt zo lang geleden. Door de warme winter en het zonnige weer merk ik dat het lente-gevoel niet veraf is. Maar toch wil ik nog even terug blikken op de mooie dingen van december.

Tiny pleasusers
Nieuwe, mooie hondenweide ontdekt – Tiqi die vrolijk rond rent – een fuut zien die net een visje gevangen had – mooie herfstkleuren – nieuwe wandelroute proberen – mijn windhondjes knuffelen – mooie wintertaferelen – klein cadeautje uit Londen van een vriendin ❤ – deugd gehad van even af te spreken met vriendin I – vegan stoofvlees – wandelen met vriendin C – zwerfvuil oprapen – me als vrijwilliger opgeven – lezen onder dekentje – optreden van Rex Rebel – schattig notitieblokje – ontroerd door een boek – boeken-meet-up in Brussel – bijkletsen met vriendin W – op bezoek bij mijn neef – veel leesvoer meekrijgen

Quotes
– Take chances, take mistakes. That’s how you grow. – Mary Taylor Moore –
– You don’t have to see the whole staircase, just take the first step. – Martin Luther King –
– Het zekerste teken van wijsheid is onverstoorbare vriendelijkheid. – Michel de Montaigne –
– Rivers know this: there is no hurry. We shall get there some day. – A.A. Milne –

Wat waren jullie kleine gelukjes?

 

Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.

Dove hond vs bange hond

Dat Mati ouder wordt dat weten jullie ondertussen en ze heeft ook steeds meer last van ouderdomskwaaltjes. Daarbij horen dan ook doofheid en cataract. Ze hoort of ziet echt niet goed meer. Daarnet ging ik eens met haar alleen wandelen. Omdat ze niet ver meer loopt, mocht ze los. Ik deed een toertje maar het was nogal kort, dus besloot ik om het toertje nog eens te doen. Mati huppelde een paar meter achter mij, want ze besnuffelt graag alles op haar gemak. Plots draait ze zich om en loopt naar links. Ik hol achter haar aan, ook al mag je nooit achter je hond aan lopen. Maar ik vond dat ze plots heel vreemd deed. Ze liep een hele eind, bleef staan, keek om zich heen. Dan kwam ze terug, maar besloot toch weer om te keren. Zo liep ze een aantal keer over én weer. En ik maar roepen maar ze zag of hoorde mij niet… deze dame kan dus best niet meer losgelaten worden.

Wat nog een nadeel is, is dat mijn reutje Tiqi nogal bang en onzeker is. Mati kan soms zenuwachtig rondlopen en dat moet ze op haar plaats gaan liggen. Wanneer ik dat kordaat zeg, doet ze dat. Maar nu moet ik het echt heel erg luid zeggen, waardoor Tiqi wegloopt en bang is van mij. Terwijl ik niet eens tegen hem roep. Maar als ik mijn stem niet verhef dan hoort Mati me helemaal niet.

Mati had een paar weken geleden een wonde op haar poot. Ze moest een verbandje dragen zodat het mooi kon genezen en zodat ze er niet aan kon likken. Maar natuurlijk probeerde ze zo nu en dan dat verbandje er af te bijten. En dan moest ik alweer veel te luid haar naam zeggen… en liep Tiqi van zijn slaapplekje om ergens te gaan zitten beven.

Het is niet altijd makkelijk om daar een evenwicht in te vinden… dus als er iemand tips heeft? Graag!