Categorie archief: honden

Staycation part II

Mijn verlof is al eventjes voorbij, dus het ideale moment om even terug te blikken. Ik had net verlof tijdens de grote hittegolf. Enerzijds vond ik het ideaal omdat ik dan niet persé naar buiten moest en verplicht was om te onthaasten. Anderzijds was het vervelend dat ik ook niks kon of wilde doen.

Dag 1: ik moest voor de 500ste keer naar de tandarts voor dezelfde tand. Ditmaal moest er een kroon op de tand want hij bleef aan alle kanten breken. Maar vooraf ging ik nog even naar het werk omdat de post de laatste tijd laat gebracht wordt. Daardoor had ik dringende facturen te laat gezien en ik wou die nog gaan betalen.

Dag 2: de nerd in mij ging twee schoolboeken bestellen bij de Standaard Boekhandel. Online kon dat niet omdat je of leerkracht of ouder moet zijn. Maar daar ging het dus wel. Ik wil al heel lang mijn wiskunde, chemie en fysica bij spijkeren. Ik had de ISBN-nummers gevraagd aan een vriendin wiens zoontje naar het eerste middelbaar, ASO, gaat. Voor de rest was het een luie leesdag.

Dag 3: mijn jaarlijkse bloedcontrole. Ik vind dat als vegan geen overbodige luxe. Ook toen ik vegetarisch at, deed ik dat elk jaar. Ik ging voor het eerst naar een nieuwe huisarts en ik voelde me meteen op mijn gemak. Daarna ging ik naar de bib mijn gereserveerde boeken afhalen want vanaf augustus is het weer enkel op reservatie. Ik zette mijn reis verder richting Brugge om een voorraad bio-brood en -beleg in te slaan. En daarna nog mijn boodschappen voor de hele week.
Rond 16u kwam mijn moeder even langs en bracht vegan ijsjes mee!

Dag 4: de zaterdag deed ik niet veel anders dan liggen smelten in de zetel met een boek of Netflix kijken. ’s Avonds laat ging ik richting het natuurgebied voor een korte wandeling en las ik wat in mijn boek.

Dag 5: alweer liggen smelten en keek ik de documentaire ‘A Secret Love’ op Netflix. Dat ging over een lesbisch koppel die 60 jaar lang verzwegen hebben dat ze een koppel waren. ’s Avonds laat ging ik weer wandelen maar een 15-tal minuten wandelen met Tiqi was al teveel voor hem.

Dag 6: ik had om 8u mijn wekker gezet om rond 8u30 een kleine wandeling te doen. Daarna stapte ik alleen naar de post. Om daarna mij weer te gaan verstoppen in huis.

Dag 7: mijn tante en nonkel kwamen langs om de douche-slang te vervangen wat die was losgekomen. Om 10u30 belde ik de dokter op die me vertelde dat mijn bloed volledig in orde was!

Dag 8 & 9: zetel hangen met een boek en Netflix. Af en toe maakte ik ijsjes voor de honden dat ze heerlijk vonden om op te smullen.

Dag 10: het zou die dag iets koeler zijn. Ik had afgesproken met vriendin B omdat ze een nieuw hondje heeft. En ik wilde graag eens doggy-daten. Ik was nog ietsje te vroeg en liet mijn hondjes eerst even lopen op de losloopweide. Daarna deden we een grote wandeling. Het was fijn om bij te kletsen want het was weer lang geleden dat ik haar zag.

Dag 11: om 11u had ik afgesproken met vriendin K om te wandelen. Tijdens het wandelen was het toch plots vrij warm geworden (terwijl ze maar 22 graden voorspeld hadden) en liep ik wat op mijn ongemak voor mijn oudste hond. Tiqi kan echt niet goed meer tegen de warmte en ik vond het zo zielig voor hem. Ik had gelukkig wel water bij. Na de wandeling zaten we nog even op een bankje in de schaduw, zodat Tiqi wat op adem kon komen. Ik moest nog naar een dierenspeciaalzaak en bleek dat ik mijn mondmasker vergeten was. Ik liep al wat ambetant door de hitte en mijn bezorgdheid om Tiqi. Maar door wat geïmproviseer met een katoenen draagtas, kon ik mijn mond en neus bedekken en alsnog naar die winkel te rijden. Het was maar al te gek om 25km naar huis te rijden om dan terug 25 km naar die winkel te gaan.

Dag 12: mijn moeder kwam langs en samen keken we naar Big Little Lies.

Dag 13: ’s middags kwam er iemand om mijn kraan te vervangen omdat ik geen warm water meer had in de douche maar wel aan de lavabo. Dus het lag niet aan de boiler. Gelukkig bleek het iets stoms te zijn en was het weghalen van een rubbertje voldoende om terug warm water te hebben.
’s Avonds gingen we eens naar zee. Tiqi is altijd zot content als hij eens kan los lopen. De zee is de enige plek waar ik het vertrouw om hem los te laten. Puur ook omdat ik hem daar kan zien en er minder prikkels zijn om te gaan jagen.

Dag 14: ik wilde mijn hondjes weer een halve dag alleen laten zodat ze al wat konden wennen aan het feit dat ik weer vaker van huis ben. Dus ging ik op bezoek bij mijn collega. Het was fijn om in zijn tuin tot rust te komen.

Hoe was jullie vakantie? 

Hoe wij de hitte overleven…

Zo’n warmte hoeft mij nu ook weer niet… al vind ik het ook iets hebben om gewoon alles rustig aan te doen én niks te moeten. Ik heb bewust weinig tot geen plannen gemaakt. Omdat ik het gewoon niet fijn vind om bijna dood te stuiken vanaf dat je buiten komt, maar ook omdat ik mijn oude windhond niet graag alleen laat nu het zo warm is.

Mijn ventje begint echt ouder te worden en kan absoluut niet meer tegen de hitte. Vroeger hijgde hij zelden tot nooit en nu loopt hij met zijn tong op de grond vanaf dat we 2 meter wandelen. Natuurlijk wandel ik niet overdag, maar zelfs ’s avonds of ’s ochtends is het voor hem te warm om te wandelen. Binnen is het hier 28 graden en ik ben dan toch liever bij hem als het zo warm is. Gelukkig heb ik net verlof en kan ik hem goed in het oog houden.

In het salon staat er nu een blazer en ik heb de indruk dat hij er van geniet om daar te liggen. Zelf vind ik het ook fijn om daar te zitten met een klein tochtje. De blazer is ook iets dat ik niet graag aan laat staan als ik er niet bij ben. Dus als ik weg zou gaan, dan zouden ze in een warm huis zitten zonder blazer.

De ramen houd ik allemaal dicht en zijn verduisterd. Maar toch kan de zon nog goed binnen komen doordat ik een grote koepel heb. Het is fijn om zoveel licht te hebben, maar nu is het onhandig omdat het de zon en de warmte binnen laat. Als iemand tips heeft om een koepel af te dekken? Tegen volgende zomer zou ik graag een soort rolgordijn hebben.

In de zetel ligt een laken in plaats van een paar dekentjes. Dat is ook frisser om op te zitten of te liggen.

Er zitten vegan Magnums in de vriezer, niet suikervrij maar een lekkere verfrissing. Ik ga ook nog hondenijsjes maken, dat vinden de hondjes heerlijk. Ik doe dan wat brokjes of hondenkoekjes in een plastiek doosje, giet er water over en dan een paar uur in de vriezer.

’s Avonds gaan we naar het natuurgebied hier rechtover en zit ik op een bankje. Daar is het frisser dan in huis of op mijn terras. En het is maar 5 minuutjes wandelen tot aan het bankje, dus ideaal qua afstand voor Tiqi. ’s Nachts zet ik alle ramen open en is het best te doen, dan zakken de temperaturen tot 24 graden in huis. Deze morgen wilde Tiqi zelfs in zijn slaapzakje.

Nyrah daarentegen heeft niet liever dat het warm is en zou zelfs in de volle zon gaan liggen maar dat mag ze niet van mij. De blazer vindt ze ook maar niks en wil liefst onder een dekentje liggen. Ook ’s nachts kruipt ze onder het donsdeken.

Nog een nachttip! Ik las hem vorig jaar bij iemand op zijn blog, ik weet niet meer bij wie. En dat is voor het slapengaan, een kersenpitkussen in de vriezer leggen. Die neem je na een kwartiertje er uit en is heerlijk fris om bij je te hebben.

Loesje zit een hele dag boven in twee donkere kamers. Wat ik wat zielig vind voor haar bioritme maar ze durft niet naar beneden wegens de honden. ’s Nachts ligt ze voor het vliegenraam ter afkoeling. Iemand katten-afkoel-tips? Op een lauwe handdoek wil ze niet gaan liggen.

Hoe overleven jullie de hitte?

Staycation part I

Het is mijn laatste dag vakantie, een vakantie die 11 dagen duurden. Het was vooral een luie vakantie met lezen, wandelen en af en toe afspreken met vrienden. Het heeft deugd gedaan. Gisteren zat ik alweer met mijn hoofd bij het werk maar vandaag kon ik dat weer wat beter loslaten.

Dag 1: Twee vrienden van de hondenschool kwamen langs. Het was geleden van januari dat we elkaar zagen. Ik hoef jullie niet te zeggen waardoor dat komt. Ze kwamen eens mijn huisje bezichtigen en daarna zouden we wandelen. Het was een heerlijke dag om bij te kletsen, te wandelen én we deden ook twee terrasjes. Daardoor ontdekte ik een zomerbar die uitgebaat wordt door mijn vroegere stamcafé 😀

Dag 2: Tijdens de voormiddag heb ik vooral gelezen en daarna een grote wandeling gedaan. Rond 16u vertrok ik richting mijn moeder. Er zijn wat spanningen in de familie dus het was niet zo’n fijn bezoekje. Maar het kan niet alle dagen leuk zijn.

Dag 3: Lezen en wandelen, zo startte ik bijna elke dag. Daarna ging ik nog naar Hema en Vanden Borre. Op zaterdag had ik mijn weegschaal laten vallen tijdens het stofzuigen en ik was dus aan een nieuwe toe. Ik ging eigenlijk naar de dierenarts gaan voor een Check-up van Tiqi, maar ik vond het wat zotte kosten als hij niks mankeert. Wat doen jullie bij oudere dieren? Doen jullie een jaarlijkse bloedcontrole of ga je enkel als er iets scheelt?

Dag 4: Deze dag ben ik eens tot aan het bos gestapt. Ik wilde eens testen hoe ver het stappen is. Een half uur zo blijkt. Maar je moest langs een smal pad met lang gras en ik ben niet zot van teken dus ben ik teruggekeerd om dan zo een grote blok te wandelen.

Dag 5: Ik wachtte op een pakje van postNL maar die kwamen niet opdagen op het moment dat ik thuis was. Om 14u15 had ik afgesproken met een vriendin om te wandelen in de Gentbrugse Meersen. Het was heerlijk om bij te kletsen en het was fijn om eens mijn hart te luchten. Bedankt voor het luisterend oor! Toen ik thuis kwam, was het pakje geleverd bij de buurvrouw.

Dag 6: Ik reed tot in Sint-Kruis (Brugge) naar de biowinkel omdat de dichtstbijzijnde is met het grootste aanbod. Dat is vlakbij de grootste loopweide, dus dat was een mooie combinatie. Die loopweide is gelegen in een groot bos, dus ik besloot nog een uurtje te wandelen. Maar ik liep wat verdwaald dus het werd anderhalf uur. Het was een prachtige wandeling maar volgende keer toch de wandelroute volgen. Daarna ging ik ook nog naar de bib. Ik had een kapot gelezen boek en had de week er voor al een nieuw exemplaar gekocht omdat het niet prettig lezen was. Dat boek heb ik dan geschonken aan de bib. Ik nam drie andere boeken mee naar huis.

Dag 7: De dierenarts-assistente belde me op dat ik kon langsgaan om Nyrah haar nageltjes te knippen. Daar ging mijn voormiddag lezen. Maar dat heb ik dan ’s avonds goed gemaakt. Een bezoekje aan mijn collega die nog steeds tijdelijk werkloos is. Het was fijn om nog eens bij te kletsen. Hij heeft onlangs een bos gekocht en gingen het een bezoekje brengen. Het is een zalige plek waar je niemand ziet of hoort. Heerlijk!

Dag 8: Zaterdag vandaag, het moment om de wekelijkse, huishoudelijke klusjes te doen. Ik ververste mijn lakens eens, want het was mooi weer en dan konden ze goed drogen buiten.

Dag 9: Een bezoekje aan mijn moeder en de kinderen waar ze op moet letten tijdens de vakantie. Ik speelde Disney-monopoly met de jongste. Daarna aten we BBQ en zaten nog wat in de zetel omdat het begon te regenen.

Dag 10: Een ritje West-Vlaanderen want er stond een artikel in de krant van West-Vlaanderen die ik wilde. Ik reed naar Tielt omdat dat de grootste kanshebber was waar ze de krant hadden. Op de treinlijn Tielt-Deinze kwam ik vroeger altijd een mooi wandelpad tegen en dat heb ik opgezocht en gevonden. Het was een mooie wandeling van 5 km, waar ik weinig mensen of verkeer tegenkwam. Enkel het laatste stuk was langs de grote baan.

Dag 11: Er ging een vriendin langskomen maar zij is een beetje ziek en ik voelde me toch niet helemaal op mijn gemak. Dus dat werd uitgesteld. Ik maakte er een relax-dagje van met zo weinig mogelijk smartphone! Dat deed echt deugd. Ik las veel, schreef wat in mijn self-care-boekje en ik wandelde nog eens tot het bos. Maar dan via een andere weg en ik vond een stukje bos waar minder volk loopt dan in het andere deel. Heerlijk en dat op 20 minuten wandelen van mijn deur.

Tijdens mijn verlof keek ik bitterweinig tv. Maar ik keek nog op de valreep naar Chernobyl, die nog tot 15 juli te zien was via VRTnu. Wat een prachtserie. De beelden gingen soms bewust traag maar stille en trage muziek. Dat zorgde voor wat extra sfeer! Ook in de reeks zag je hoe de politici de wetenschappers negeren of niet geloven. Net zoals nu met corona en het klimaat.

Hoe was jullie vakantie? Of heb je die nog te goed? 

Tiqi is van de trap gevallen…

Deze morgen stond ik op en zag ik zwart aan Tiqi zijn oor. Ik zag eerst niet goed wat het was en toen ik beter keek zag ik dat zijn oor gescheurd is. Terwijl ik bezig was aan mijn ochtendrituelen, zag ik plots dat de urne en het fotokadertje van Boika omver gevallen waren. Ik snapte niet goed wat er gebeurd was, heel even dacht ik inbrekers. Maar dat zou  ik toch wel gemerkt hebben en ik zag ook niks anders dat vreemd was.

Toen ik Tiqi wat beter bekeek, zag ik dat er een stuk huid van 5 centimeter lang van zijn poot weg was. Hij heeft ook een grote bloeduitstorting op zijn buik. Wanneer ik op de trap liep, zag ik zijn vel op de trap liggen. En toen begon het te dagen, hij is waarschijnlijk van de trap gevallen.

Het gebeurt wel vaker dat hij naar boven loopt, vooral als hij bang is. Het is nog al gebeurd dat hij halverwege omkeer maakt en dan valt. Maar deze keer heb ik niks gehoord of gemerkt. Ik ga de trap afzetten zodat hij niet meer naar boven kan. Ik zou niet willen dat hij een poot breekt. Hij is nu al genoeg toegetakeld.

Toen ik wat later naar mijn kast keek, zit er een grote barst in mijn nieuwe kast. Maar dat is het minste. Ik ben al blij dat Tiqi niet gebroken is. Mijn lief mannetje… ik heb het met hem te doen. Gelukkig heeft hij er precies niet teveel last van.

 

Blijf-in-uw-kot week 7

Het wordt lastiger om je aan de regels te houden en dat merk ik bij iedereen precies. Op zich heb ik geen moeite om niks te doen te hebben tijdens het weekend. Maar vooral het praktische vind ik lastig, zo heb ik nu een tv die ik niet aan de praat krijg en graag eens wil testen met een afstandsbediening die ontbreekt. Maar ik mag nergens een bakske gaan halen, want geen essentiële verplaatsing.

Maandag mocht ik mijn boek gaan afhalen in de plaatselijke bib. Gelukkig kon ik me in deze tijden lid maken want het is nu praktischer om hier te lenen dan in Gent. Hier is het afhaalmoment op afspraak en dus geen lange wachtrij. Ik nam Tiqi mee zodat ik mijn ochtendwandeling kon combineren. (Nyrah wil ’s ochtends vaak niet mee *rolling eyes*). De medewerkster van de bib zei dat het zo’n brave hond was. *trotse mama*
’s Avonds belde de buurvrouw aan om te vragen of ik een taart wilde, er zaten er namelijk twee in haar Too-Good-To-Go-pakket. Maar ik eet geen taart wegens niet-vegan én wat zou ik met zo’n grote taart moeten doen op mijn eentje. Trakteren bij de collega’s zit er nu ook niet in. Ze ging dan het geven aan een moeder met 9 kinderen. Toen moest ik toch even slikken. Stel je voor om nu met negen kinderen opgescheept te zitten (sorry voor mijn verwoording maar ik kan dus absoluut niet tegen lawaai en zou gek worden).

Woensdag ging ik naar kantoor en kreeg een mondmakser van mijn collega! Zo bij mee, ik had er eerder deze week al drie ontvangen die ik besteld had, dus een vierde was zeker welkom. Ze had er voor iedereen eentje gemaakt. *lief*

c42aa0cb-c59a-4426-9405-d064b1ea669b

Donderdag is videochat-dag met de collega’s om eens te babbelen. Zomaar. Altijd gezellig en een momentje om naar uit te kijken. In de voormiddag belde ook nog mijn bureau-collega die nu tijdelijk werkloos is. Hij doet nooit mee aan die video-chats maar we bellen af en toe eens.

Het lange weekend deed echt deugd. Op het gemakje wat lezen, wandelen, wat boodschappen doen, serie en film kijken,… Ik ging voor het eerst oogsten bij de zelfoogstboerderij waar ik lid van geworden ben. Ik zal hier later nog eens over bloggen. Ook schreef ik wat kaartjes, ik had dit al veeeeel te lang uitgesteld. Ideaal om er nu tijd voor vrij te maken in het lange weekend.

Ohja en ik ontdekte een vegan-friendly frietkot dat ik meteen moest uit testen. Ik maakte mijn bestelling de dag voordien.

4fa88adb-c51a-4605-aad5-8b09849feae1

Hoe is het daar in jullie kot?

5 jaar geleden…

… woonde ik in Spanje en keerde ik definitief terug naar België. Ik voelde me daar niet gelukkig. Ik voelde me gevangen op het eiland, Fuerteventura. Ik miste mijn oude leven in België, ook al wist ik dat alles anders zou zijn als ik terug zou keren. Ik keerde alleen terug omdat mijn ex daar wilde blijven, ik had geen huis en moest tijdelijk logeren bij vrienden. Met één enkele valies en twee honden vertrok ik  precies vijf jaar geleden terug naar België. Er was toen net een vriendin op bezoek, zodat ik een hondje op haar naam kon zetten als begeleider.

10847592_10205391690780007_3421350827292340567_o

Als ik nu terug blik, ziet mijn leven er zo anders uit dan toen ik die eerste maanden figuurlijk op den dool was. Ik heb eerst een paar keer van verhuisd van vriendin naar ex-schoonmoeder, om dan te gaan samenhuizen wat niets voor mij bleek. Om terug te gaan logeren bij andere vrienden tot ik eindelijk een eigen huurhuis vond wat niet evident was omdat ik maar parttime werkte. Ondertussen heb ik een eigen huisje gekocht. En werk ik 4/5 ipv parttime.

In juni vloog ik samen met mijn moeder nog eens terug om mijn derde hond en de twee katten te halen. Nu heb ik nog maar twee van de drie hondjes en één kat. Ik bracht ook nog zoveel mogelijk gerief mee. De rust van mijn spullen heeft mijn ex in stukjes en beetjes meegebracht als hij eens naar België kwam. Mijn zus heeft toen allemaal nieuwe meubels gekocht zodat ik haar meubels kon krijgen. Ondertussen kocht ik zelf ook wat meubels. En heb ik vele nieuwe boeken en spullen er bij. Al leef ik nog steeds minimalistisch.

Ik ben nog steeds single dat wel. Ik had wat korte relaties  in het eerste jaar dat ik terug was. Maar daarna besefte ik dat ik eigenlijk best gelukkig ben alleen. Ik voel me enorm vrij in mijn doen en laten. Ik ben geen knuffelaar en ben altijd al een beetje een Lone Wolf geweest. En zo voel ik me het best. Ik heb vrij veel vrienden en ben daar heel erg blij mee. Als ik al een relatie zou hebben, dan het liefst een LAT-relatie zodat ik mijn eigen ding kan doen.

Wat is er bij jullie veranderd in vergelijking met 5 jaar geleden?

 

Blijf-in-uw-kot week 5

We zitten al aan de helft van hoelang de lock-down in China duurde. Gek eigenlijk dat ik in het begin dacht dat het maar een paar weken zou duren. 10 weken leek zo heel erg lang. En nu vind ik het absurd dat ik dacht dat het na een paar weken weer zijn normale gang zou gaan.

Mijn week was enorm druk. Het gevoel van een lang weekend vorige week lijkt precies eeuwen geleden. En ik heb precies alweer nood aan een lang weekend. Of aan vakantie zelfs. Maar ik ben oh zo blij dat ik toch nog altijd kan werken. Dus ik klaag er zeker niet over. Het lukte me al beter om wat meer routine in te bouwen. En op donderdag hebben we een video-chat met de collega’s, eentje om gewoon wat bij te kletsen.

Ik doe naast het werk ook wat corona-vrijwilligerswerk. Ik deelde folders uit in twee straten om vrijwilligers op te roepen om te helpen en aan de keerzijde staan er contactgegevens voor als je zelf hulp nodig zou hebben. Ook schreef ik een brief die voorgelezen werd in de woonzorgcentra. Ik deed ook mijn kaartjes op de post die ik verstuurde voor de knuffelpost-actie van Zwartraafje. En ik kreeg al één kaartje met een zakje thee terug. Ook kreeg ik een foto-kaart van een vriendin, die kaartjes zijn nu extra leuk in deze tijden.

Vrijdag ging ik een volledige dag werken in Gent en tijdens de middagpauze ging ik nog eens naar mijn favoriete biowinkels om lekkere dingen te kopen die ik al weken moest missen. Op mijn nieuwe woonplek is het maar een mini-biowinkeltje met een heel beperkt aanbod. ’s Avonds werkte ik nog twee uur door omdat video’s uploaden soms heeeel traag gaan.

Zaterdag was het boodschappen-dag, de handzeep in delhaize was uitverkocht. Ik hoopte dat ze daar ecover-handzeep zouden hebben maar ze hadden helemaal niks meer. Ik plaatste een bestelling bij Kudzu en kocht zo mijn vegan/dierproefvrije en ecologische spullen die ik nodig heb. Daarna was het boeken-meet-up met een aantal Goodreads-leesclub-vriendinnen, het was heel gezellig om bij te kletsen. Een kopje thee en koffie erbij en een stukje chocolade. ’s Avonds keek ik naar de laatste twee afleveringen van la casa de papel. Amai mijn hart met momenten.

Zondag moest ik om vlees naar Wetteren voor de honden. Ik hoorde al van verschillende mensen dat dit niet mocht. Dat je in je eigen gemeente of stad om dierenvoeding moet gaan. De politie had zelfs al tegen mensen gezegd dat hun honden dan maar brokken moeten eten. Ik had voor de zekerheid een attest gevraagd aan mijn dierenarts en die ook gekregen. Het is ook zo dat mijn ene hond gal overgeeft als ze brokken eet. Ik ben ook een leeslamp en tv gaan oppikken bij een vriendin die daar niet zo ver af woonde. Ze had de spullen buiten gezet  en we hebben op meer dan anderhalve meter wat staan kletsen. Ik zie niet in wat daar fout aan zou zijn, maar op zich mag dit ook niet.

Hoe was jullie 5e quarantaine-week?

Corona-logica

Dat er maatregelen moeten genomen worden, daar ben ik volledig mee eens. Het is nodig want anders zou het een nog grotere ravage zijn. Maar sommige maatregelen daar is de logica soms ver te zoeken… Er is nog steeds een grijze zone en er zijn er nog steeds die er misbruik van maken. Waardoor de goeie het moeten bekomen voor de slechte. Helaas.

Hier een aantal dingen die ik van horen vertellen of mee te maken, echt niet goed snap…

– Vriendin en medeblogster zei dat haar kinderen niet mogen skaten, maar wel mogen wandelen of fietsen. Dat snap ik dus niet, waarom mogen ze niet skaten. Daarmee besmetten ze toch niemand meer of minder dan met wandelen of fietsen. Evenmin is de kans groter of kleiner dat ze zelf besmet worden daardoor.

– Collega vertelde dat zijn dochter onderweg naar de bakker een vriendinnetje tegen kwam en er even van op afstand mee stond te kletsen. De politie dreigde met een boete als ze hen nog één keer samen zagen. Ik dacht dat je wel mocht babbelen met iemand als je voldoende afstand houdt. Want als je als gezin mag wandelen plus één, dan is dit toch hetzelfde qua besmettingsgevaar.

– Ik hoorde van mailvriendin en medeblogster dat er mensen een boete kregen omdat ze Halal-vlees gingen halen in een ander dorp. Ik vraag me dan af of ik het vers vlees voor de windhonden nog mag gaan kopen in Wetteren? Mijn windhondje is allergisch aan brokjes en kan alleen maar dat eten. Moet ik nu een attest vragen aan mijn dierenarts? Ik snap het niet zo goed, want als ik ALLEEN in mijn auto zit en naar Tom&Co hier in de buurt rij of als ik ALLEEN in mijn auto naar Wetteren rij. Dan is het besmettingsrisico voor mij en mijn medemens toch even groot?

– Deze middag was mijn brood niet meegeleverd in de biowinkel. Ik moest dus noodgedwongen een brood kopen in Dehlaize (ik kon ook naar de bakker maar ik vermijd liever veel winkels na elkaar), deze week zat het brood al in een zak. Wat ik goed vond, want voorheen lagen de broden gewoon los bij elkaar en wie weet wie er allemaal aan gepoteld had. Ik kom aan de kassa, blijkbaar moest er nog een sticker op. Ik kom thuis en het brood was niet gesneden. Dus hier snap ik ook niet goed, als je brood dan toch al verpakt zit, waarom laten ze dan nog iedereen zelf hun brood snijden? Dan vind ik het besmettingsrisico even groot als iedereen zijn brood en die snijmachine nog eens moet vastnemen. En dan terug zijn brood moet nemen om de zak te steken. Dan kan er ook een virus aan het brood hangen. En brood kunnen moeilijk afspoelen.

Hebben jullie ook voorbeelden waarbij de logica soms ver te zoeken is?

Blijf-in-uw-kot-week 2

Corona is er natuurlijk al veel langer, maar het is al twee weken geleden dat alles dicht ging en verboden werd. Dat we dus in ons kot moesten blijven. Ik wilde de eerste week al bloggen over de blijf-in-uw-kot-week, maar zoals jullie hier al konden lezen ben ik verhuisd en zat ik zonder internet. Dus ik kon er niet over bloggen, maar had ook te weinig te tijd want er moest zoveel gebeuren en geregeld worden.

Ondertussen heb ik terug internet van mezelf. Onbeperkt internet en dat zonder een technieker. Via een kameraad leerde ik Tadaam van Telenet kennen. Het is misschien wat prijzig (40 euro per maand) omdat ik geen tv heb en dus enkel van het internet gebruik maak. Maar ik vind het een ideale oplossing in deze tijden. Door de corona-tijden werd de box een dag later geleverd dan beloofd maar ik ben al blij dat ik het voor het weekend heb. Want mijn buurvrouw heeft beperkt internet. Daardoor voelde ik me wat geremd om veel te surfen en het ging te traag naar mijn goesting. Via de Tadaam-box hoefde ik enkel het wifi-ding in het stopcontact te steken, mijn code invoeren op pc en laptop en ik kon surfen. Tot nu toe content van en ik ben uit de nood geholpen.

Ik kan best zonder internet maar als je hele dagen in uw kot moet blijven, is internet wel handig om in contact te blijven met familie en vrienden. Het is ook fijn om mensen te volgen op instagram en blogs te kunnen lezen. En eens te Netflixen. Bovendien heb ik internet ook nodig om te kunnen telewerken. Anders moest ik elke dag met de trein naar het werk. En in deze tijden ben ik niet zo op mijn gemak op de trein of op het werk.

Gisteren ging ik een dag naar het werk omdat ik zaken moest printen om te versturen en te kijken of er dringende post bij zat. Ik zag enorm op tegen de treinrit, maar het viel reuze mee. Er waren zes wagons en er zaten misschien 10 mensen op de trein. Ik had een wagon helemaal voor mezelf. Dat vond ik een groot voordeel om in alle stilte te kunnen lezen. En ik zat op mijn gemak zonder smetvrees 🙂

De eerste dagen quarantaine had ik het wat lastig. Ik liep ambetant van de internetloze dagen en geen oplossing vinden of hebben. Onvriendelijke mensen aan de telefoon die vonden dat ik maar psychische hulp moest zoeken omdat ik uit frustratie begon te wenen. Ik had misschien ook wat te veel tijd om te piekeren en slechtgezind te zijn.

Sinds ik terug onbeperkt internet heb én uit verlof ben, voel ik me ook weer beter. Tijdens de week kan ik mijn dagen vullen met werken en daardoor heb ik minder nood aan sociaal contact. En heb ik zelfs het gevoel tijd te kort te hebben om te lezen en thuis leuke dingen te doen.

Het enige wat ik mis zijn mijn collega’s. Gisteren zag ik één collega en het deed me deugd eens iemand van het werk te zien. En wat ik ook mis is om eens op verplaatsing te gaan wandelen met mijn windhonden. Ik woon nu niet zo ver van zee en we mogen niet naar zee gaan of naar het bos.

Wie het moeilijk heeft in deze periode, kan mee doen aan de leuke knuffelpost-actie van Zwartraafje.

Wat missen jullie het meest?

En toen nam ik afscheid…

Gisteren nam ik de moeilijkste beslissing ooit… ik liet mijn oude windhond inslapen. Ze had al maanden, zelfs al paar jaar last van artrose in haar rug. Haar spieren werden steeds zwakker, van het minste duwtje viel ze om. Springen ging steeds moeizamer. Wanneer we tien minuten wandelden, sleepte haar achterpootje. Ze stond ook wat door haar rug gezakt. Ze stond heel vaak op haar beide achterpoten te trillen. Ze was bijna blind, bijna doof, waardoor haar verlatingsangst enorm was toegenomen. Ik sliep zelfs al anderhalf jaar beneden zodat ze bij me kon zijn.

Ik weet niet hoe ik de klik plots gemaakt heb. Het was iets dat ik onbewust al beslist had, dat het genoeg was. Toen ik haar vrijdag hoorde janken toen ik thuis kwam, had ik niet veel zin om haar nog langer alleen te moeten laten met die pijn en angst. Maandag mailde ik mijn dierenarts met alle fysieke en mentale klachten en zij vond dat het tijd was om haar te laten gaan. Dinsdag ging ik nog eens langs met haar zodat ze haar ook nog eens kon onderzoeken zodat ik geen verkeerde beslissing zou nemen.

Eens de beslissing genomen was, wilde ik het niet te lang meer uitstellen. Omdat het ook weegt op mij maar ook omdat ik echt niet wil dat ze zoveel pijn heeft. Dus op donderdag liet ik haar al inslapen. Het ging allemaal zo snel, maar ik zag de zin er niet van in om haar nog langer te laten lijden. Als ik het zou uitstellen, zou ik dat alleen voor mezelf doen en dat is niet juist.

De dag zelf gaf ik haar haar lievelingseten, stinky pens. Een vreselijk stinkende maaltijd, maar dat at ze altijd met veel smaak op. Aan de dierenarts liep ik nog even met haar tot aan de Schelde, die wou ik haar nog even laten zien voor ze werd ingeslapen.

Op het moment zelf twijfelde ik nog steeds. Ik zei dat ook aan de dierenarts en ze zei dat ik me niet verplicht moest voelen. Toen ik haar vroeg: ‘ik wil enkel weten of ze pijn heeft’. En ze zei dat ik er zeker mocht van zijn dat ze heel veel pijn heeft, het is een chronische zeurende pijn. We besloten haar vredig te laten gaan. Ze viel onmiddellijk in mijn armen in slaap, het was precies alsof ze het wilde. Rust, pijnvrij, in de armen van de persoon die ze het liefste zag. En ik kreeg ook een knuffel van de dierenarts.

De dag ervoor had ik nog gelezen dat de ziel nog twintig minuten rond het lichaam blijft. Hoewel ik daar niet in geloof, bleef ik toch die twintig minuten bij haar. Ik haalde mijn andere hondjes er bij om afscheid te nemen van haar. Tiqi bleef heel erg kalm en rustig, Nyrah was precies onder de indruk en kwam steeds snuffelen en bij mij staan.

Rust zacht, liefje! We zullen je enthousiasme missen, tot op het laatste moment was je altijd in voor een korte wandeling. Het enige dat je de pijn deed vergeten. Je begon vol goede moed tot je na 10 minuten begon te slepen met je achterpoot. Altijd zot content dat je me zag, hoeveel pijn je ook had. Je wordt keihard gemist 😢 Maar loslaten is ook graag zien, zoals de dierenarts zei 🖤 dank je voor de prachtige jaren samen.

Voor wie ooit zo’n moeilijke beslissing moet nemen, is dit een zeer rationeel artikel. Het heeft mij gesterkt in mijn beslissing.

Quiet when I’m coming home and I’m on my own
And I could lie, say I like it like that, like it like that
Yeah, I could lie, say I like it like that, like it like that

But nothing is better sometimes
Once we’ve both said our goodbyes
Let’s just let it go
Let me let you go

– Billie Eilish –