Categorie archief: honden

Quotes & Tiny Pleasures december 2019

December lijkt zo lang geleden. Door de warme winter en het zonnige weer merk ik dat het lente-gevoel niet veraf is. Maar toch wil ik nog even terug blikken op de mooie dingen van december.

Tiny pleasusers
Nieuwe, mooie hondenweide ontdekt – Tiqi die vrolijk rond rent – een fuut zien die net een visje gevangen had – mooie herfstkleuren – nieuwe wandelroute proberen – mijn windhondjes knuffelen – mooie wintertaferelen – klein cadeautje uit Londen van een vriendin ❤ – deugd gehad van even af te spreken met vriendin I – vegan stoofvlees – wandelen met vriendin C – zwerfvuil oprapen – me als vrijwilliger opgeven – lezen onder dekentje – optreden van Rex Rebel – schattig notitieblokje – ontroerd door een boek – boeken-meet-up in Brussel – bijkletsen met vriendin W – op bezoek bij mijn neef – veel leesvoer meekrijgen

Quotes
– Take chances, take mistakes. That’s how you grow. – Mary Taylor Moore –
– You don’t have to see the whole staircase, just take the first step. – Martin Luther King –
– Het zekerste teken van wijsheid is onverstoorbare vriendelijkheid. – Michel de Montaigne –
– Rivers know this: there is no hurry. We shall get there some day. – A.A. Milne –

Wat waren jullie kleine gelukjes?

 

Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.

Dove hond vs bange hond

Dat Mati ouder wordt dat weten jullie ondertussen en ze heeft ook steeds meer last van ouderdomskwaaltjes. Daarbij horen dan ook doofheid en cataract. Ze hoort of ziet echt niet goed meer. Daarnet ging ik eens met haar alleen wandelen. Omdat ze niet ver meer loopt, mocht ze los. Ik deed een toertje maar het was nogal kort, dus besloot ik om het toertje nog eens te doen. Mati huppelde een paar meter achter mij, want ze besnuffelt graag alles op haar gemak. Plots draait ze zich om en loopt naar links. Ik hol achter haar aan, ook al mag je nooit achter je hond aan lopen. Maar ik vond dat ze plots heel vreemd deed. Ze liep een hele eind, bleef staan, keek om zich heen. Dan kwam ze terug, maar besloot toch weer om te keren. Zo liep ze een aantal keer over én weer. En ik maar roepen maar ze zag of hoorde mij niet… deze dame kan dus best niet meer losgelaten worden.

Wat nog een nadeel is, is dat mijn reutje Tiqi nogal bang en onzeker is. Mati kan soms zenuwachtig rondlopen en dat moet ze op haar plaats gaan liggen. Wanneer ik dat kordaat zeg, doet ze dat. Maar nu moet ik het echt heel erg luid zeggen, waardoor Tiqi wegloopt en bang is van mij. Terwijl ik niet eens tegen hem roep. Maar als ik mijn stem niet verhef dan hoort Mati me helemaal niet.

Mati had een paar weken geleden een wonde op haar poot. Ze moest een verbandje dragen zodat het mooi kon genezen en zodat ze er niet aan kon likken. Maar natuurlijk probeerde ze zo nu en dan dat verbandje er af te bijten. En dan moest ik alweer veel te luid haar naam zeggen… en liep Tiqi van zijn slaapplekje om ergens te gaan zitten beven.

Het is niet altijd makkelijk om daar een evenwicht in te vinden… dus als er iemand tips heeft? Graag!

2019 was een jaar waarin ik…

… 2.808,33 km gewandeld heb (dat is 1.000 km meer dan vorig jaar)

… 11.756 blz gelezen heb (11.957 volgens Goodreads)

… 38 boeken las (meer boeken dan vorig jaar maar minder bladzijden)

… afscheid nam van mijn katje Pebbles

… heel onzeker was geworden op het werk

… niet ik op reis gegaan ben

… een grote beslissing nam

… ik besloot om volledig vegan te gaan eten en leven

… vrijwilliger werd om zwerfvuil op te rapen

… k’s Choice terug aan het werk zag na 20 jaar

… Skunk Anansie eens live zag

… ik mezelf weer wat beter leerde kennen en aanvaarden

… ik weer contact had met een oud-klasgenoot

… ik 2.998 bezoekers op mijn blog gehad! Bedankt aan allen die hier komen lezen 🙂

… Mati incontinent werd en heel veel last kreeg van artrose

… Mati een darminfectie opliep én een week later een baarmoederontsteking had

… veel afsprak met fijne vrienden

… ik terug koffie dronk

… een cursus zelfvertrouwen deed via SoChicken

… drie boeken las over transgenders

… steeds beter mijn grenzen durf aan te geven

… ik op de foto ging met Jason Isaacs (ofte Lucius Malfoy)

Hierbij wens ik jullie allemaal een fijn en gezond 2020 vol leuke dingen en geniet van de kleine gelukjes!

 

 

Quotes & Tiny Pleasures Oktober 2019

Aangezien ik niet zoveel quotes genoteerd heb in oktober, combineer deze keer de twee rubriekjes. Ik weet niet goed hoe het komt, ik schonk misschien te weinig aandacht aan quotes.

Tiny Pleasures
veel plezier met de collega’s op de teamdag – pruimen/noten/vijgen-brood – tickets voor Werchter Boutique – vriendelijke man aan de kassa – het vasten volhouden (waarover later meer) – lunchen bij Okker en Noot – lezen in het zonnetje op de markt van Oudenaarde – dierenarts die haar duim omhoog stak omdat ik met de drie hondjes ging wandelen – assistente die Mati knuffelt – nieuwe boekjes starten – complimentjes krijgen – horen dat iemand ook vegan is – collega die vriendelijk is – rustige voormiddag – kaarsjes – eindelijk in de zetel – veerkracht-wandeling van de CM – roodstaarttapuit spotten – gratis lunch in Barbiet – vriendin na 5 jaar terugzien – paardjes op de wandeling

Quotes
* Seeing is forgetting the name of the thing one sees – Paul Valéry –
* niet de gelukkigen zijn dankbaar, het zijn de dankbaren die gelukkig zijn – Francis Bacon –

Wat waren jullie gelukjes in oktober?

 

 

Mati-update

Mati haar buik is weer volledig genezen. Ze is zelfs weer verdikt, waardoor ze heel mooi op gewicht staat en dat is me nog niet vaak gelukt in al die jaren dat ze bij mij is. Ze krijgt dan ook 700 gram vers vlees per dag. En na haar avondmaal van 400 gram krijgt ze nog brokjes bij zoveel als ze wil. Normaal mag je dit niet combineren maar ze lijkt er geen last van te hebben. Vorige week blafte ze na haar eten en toen viel mijn frank dat ze haar portie brokjes nog niet gekregen had.

Haar artrose is een ander verhaal. Een paar weken terug ging ik wandelen in het bos, ik wandelde een uurtje. Maar de dag erna kon Mati niet meer uit de zetel. Ze wilde rechtstaan maar jankte en bleef liggen. Ze probeerde het nog eens, maar bleef weer liggen. De derde keer kwam ze al jankend toch uit de zetel omdat ze moest plassen en ze liep heel stroef en houterig. Ik had die dag verlof en besloot naar de dierenarts te gaan zodat ik iets op maat kan geven voor haar artrose.

Ze heeft last van artrose in het midden van haar rug. Bovendien zijn haar heupen en knieën ook versleten. Ze kreeg iets ingespoten waardoor ze zich snel beter zou voelen. Ik kreeg ook medicatie mee voor 14 dagen. Die moest ik ’s ochtends geven, want ze moet er veel van plassen. Ze was in de loop van die 14 dagen weer een dartel veulen. Ik mailde de dierenarts dat ze het goed doet en dus mag ik de medicatie afbouwen. Want er moet voorzichtig met de medicatie omgesprongen worden. Als die afgebouwd is, zullen we haar af en toe pijnstillers geven bij acute momenten. De dag nadat ik mailde dat ze zich weer dartel voelt, liep ze natuurlijk weer houterig rond.

Tiny Pleasures september 2019

Regelmatig sta ik stil bij de dingen die me blij maken en die probeer ik zo vaak mogelijk te noteren.

als eerste kunnen wegrijden op de parking (mijn competitief kantje, maar ik sta niet graag rotje te schuiven) – mooi motje in de keuken – eerlijk durven zijn – boek uitlezen – onverwachts het zonnetje zien verschijnen – stukje vegan-suikervrije chocolade bij kopje koffie – regen ná het gras afrijden – Skunk Anansie en Sam Bettens op Crammerock – lachen – forest bathing – roofvogel spotten – m’n collega’s terug uit verlof – ’s avonds wat meer lezen – bijkletsen met een vriendin – druifjes krijgen van de buurvrouw – vegan kaas voor op de spaghetti – buiten lezen (dat lijkt precies lang geleden) – wandelen in de velden – restjes eten – de was nog eens buiten hangen – eekhoorntje spotten – avondwandeling langs de Schelde – whippetje zien en aaien – lezen onder een dekentje met een kopje thee

Wat waren jullie kleine gelukjes?