Categorie archief: asielhond

Tiqi is van de trap gevallen…

Deze morgen stond ik op en zag ik zwart aan Tiqi zijn oor. Ik zag eerst niet goed wat het was en toen ik beter keek zag ik dat zijn oor gescheurd is. Terwijl ik bezig was aan mijn ochtendrituelen, zag ik plots dat de urne en het fotokadertje van Boika omver gevallen waren. Ik snapte niet goed wat er gebeurd was, heel even dacht ik inbrekers. Maar dat zou  ik toch wel gemerkt hebben en ik zag ook niks anders dat vreemd was.

Toen ik Tiqi wat beter bekeek, zag ik dat er een stuk huid van 5 centimeter lang van zijn poot weg was. Hij heeft ook een grote bloeduitstorting op zijn buik. Wanneer ik op de trap liep, zag ik zijn vel op de trap liggen. En toen begon het te dagen, hij is waarschijnlijk van de trap gevallen.

Het gebeurt wel vaker dat hij naar boven loopt, vooral als hij bang is. Het is nog al gebeurd dat hij halverwege omkeer maakt en dan valt. Maar deze keer heb ik niks gehoord of gemerkt. Ik ga de trap afzetten zodat hij niet meer naar boven kan. Ik zou niet willen dat hij een poot breekt. Hij is nu al genoeg toegetakeld.

Toen ik wat later naar mijn kast keek, zit er een grote barst in mijn nieuwe kast. Maar dat is het minste. Ik ben al blij dat Tiqi niet gebroken is. Mijn lief mannetje… ik heb het met hem te doen. Gelukkig heeft hij er precies niet teveel last van.

 

En toen nam ik afscheid…

Gisteren nam ik de moeilijkste beslissing ooit… ik liet mijn oude windhond inslapen. Ze had al maanden, zelfs al paar jaar last van artrose in haar rug. Haar spieren werden steeds zwakker, van het minste duwtje viel ze om. Springen ging steeds moeizamer. Wanneer we tien minuten wandelden, sleepte haar achterpootje. Ze stond ook wat door haar rug gezakt. Ze stond heel vaak op haar beide achterpoten te trillen. Ze was bijna blind, bijna doof, waardoor haar verlatingsangst enorm was toegenomen. Ik sliep zelfs al anderhalf jaar beneden zodat ze bij me kon zijn.

Ik weet niet hoe ik de klik plots gemaakt heb. Het was iets dat ik onbewust al beslist had, dat het genoeg was. Toen ik haar vrijdag hoorde janken toen ik thuis kwam, had ik niet veel zin om haar nog langer alleen te moeten laten met die pijn en angst. Maandag mailde ik mijn dierenarts met alle fysieke en mentale klachten en zij vond dat het tijd was om haar te laten gaan. Dinsdag ging ik nog eens langs met haar zodat ze haar ook nog eens kon onderzoeken zodat ik geen verkeerde beslissing zou nemen.

Eens de beslissing genomen was, wilde ik het niet te lang meer uitstellen. Omdat het ook weegt op mij maar ook omdat ik echt niet wil dat ze zoveel pijn heeft. Dus op donderdag liet ik haar al inslapen. Het ging allemaal zo snel, maar ik zag de zin er niet van in om haar nog langer te laten lijden. Als ik het zou uitstellen, zou ik dat alleen voor mezelf doen en dat is niet juist.

De dag zelf gaf ik haar haar lievelingseten, stinky pens. Een vreselijk stinkende maaltijd, maar dat at ze altijd met veel smaak op. Aan de dierenarts liep ik nog even met haar tot aan de Schelde, die wou ik haar nog even laten zien voor ze werd ingeslapen.

Op het moment zelf twijfelde ik nog steeds. Ik zei dat ook aan de dierenarts en ze zei dat ik me niet verplicht moest voelen. Toen ik haar vroeg: ‘ik wil enkel weten of ze pijn heeft’. En ze zei dat ik er zeker mocht van zijn dat ze heel veel pijn heeft, het is een chronische zeurende pijn. We besloten haar vredig te laten gaan. Ze viel onmiddellijk in mijn armen in slaap, het was precies alsof ze het wilde. Rust, pijnvrij, in de armen van de persoon die ze het liefste zag. En ik kreeg ook een knuffel van de dierenarts.

De dag ervoor had ik nog gelezen dat de ziel nog twintig minuten rond het lichaam blijft. Hoewel ik daar niet in geloof, bleef ik toch die twintig minuten bij haar. Ik haalde mijn andere hondjes er bij om afscheid te nemen van haar. Tiqi bleef heel erg kalm en rustig, Nyrah was precies onder de indruk en kwam steeds snuffelen en bij mij staan.

Rust zacht, liefje! We zullen je enthousiasme missen, tot op het laatste moment was je altijd in voor een korte wandeling. Het enige dat je de pijn deed vergeten. Je begon vol goede moed tot je na 10 minuten begon te slepen met je achterpoot. Altijd zot content dat je me zag, hoeveel pijn je ook had. Je wordt keihard gemist 😢 Maar loslaten is ook graag zien, zoals de dierenarts zei 🖤 dank je voor de prachtige jaren samen.

Voor wie ooit zo’n moeilijke beslissing moet nemen, is dit een zeer rationeel artikel. Het heeft mij gesterkt in mijn beslissing.

Quiet when I’m coming home and I’m on my own
And I could lie, say I like it like that, like it like that
Yeah, I could lie, say I like it like that, like it like that

But nothing is better sometimes
Once we’ve both said our goodbyes
Let’s just let it go
Let me let you go

– Billie Eilish –

Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.

Dove hond vs bange hond

Dat Mati ouder wordt dat weten jullie ondertussen en ze heeft ook steeds meer last van ouderdomskwaaltjes. Daarbij horen dan ook doofheid en cataract. Ze hoort of ziet echt niet goed meer. Daarnet ging ik eens met haar alleen wandelen. Omdat ze niet ver meer loopt, mocht ze los. Ik deed een toertje maar het was nogal kort, dus besloot ik om het toertje nog eens te doen. Mati huppelde een paar meter achter mij, want ze besnuffelt graag alles op haar gemak. Plots draait ze zich om en loopt naar links. Ik hol achter haar aan, ook al mag je nooit achter je hond aan lopen. Maar ik vond dat ze plots heel vreemd deed. Ze liep een hele eind, bleef staan, keek om zich heen. Dan kwam ze terug, maar besloot toch weer om te keren. Zo liep ze een aantal keer over én weer. En ik maar roepen maar ze zag of hoorde mij niet… deze dame kan dus best niet meer losgelaten worden.

Wat nog een nadeel is, is dat mijn reutje Tiqi nogal bang en onzeker is. Mati kan soms zenuwachtig rondlopen en dat moet ze op haar plaats gaan liggen. Wanneer ik dat kordaat zeg, doet ze dat. Maar nu moet ik het echt heel erg luid zeggen, waardoor Tiqi wegloopt en bang is van mij. Terwijl ik niet eens tegen hem roep. Maar als ik mijn stem niet verhef dan hoort Mati me helemaal niet.

Mati had een paar weken geleden een wonde op haar poot. Ze moest een verbandje dragen zodat het mooi kon genezen en zodat ze er niet aan kon likken. Maar natuurlijk probeerde ze zo nu en dan dat verbandje er af te bijten. En dan moest ik alweer veel te luid haar naam zeggen… en liep Tiqi van zijn slaapplekje om ergens te gaan zitten beven.

Het is niet altijd makkelijk om daar een evenwicht in te vinden… dus als er iemand tips heeft? Graag!

Mati-update

Mati haar buik is weer volledig genezen. Ze is zelfs weer verdikt, waardoor ze heel mooi op gewicht staat en dat is me nog niet vaak gelukt in al die jaren dat ze bij mij is. Ze krijgt dan ook 700 gram vers vlees per dag. En na haar avondmaal van 400 gram krijgt ze nog brokjes bij zoveel als ze wil. Normaal mag je dit niet combineren maar ze lijkt er geen last van te hebben. Vorige week blafte ze na haar eten en toen viel mijn frank dat ze haar portie brokjes nog niet gekregen had.

Haar artrose is een ander verhaal. Een paar weken terug ging ik wandelen in het bos, ik wandelde een uurtje. Maar de dag erna kon Mati niet meer uit de zetel. Ze wilde rechtstaan maar jankte en bleef liggen. Ze probeerde het nog eens, maar bleef weer liggen. De derde keer kwam ze al jankend toch uit de zetel omdat ze moest plassen en ze liep heel stroef en houterig. Ik had die dag verlof en besloot naar de dierenarts te gaan zodat ik iets op maat kan geven voor haar artrose.

Ze heeft last van artrose in het midden van haar rug. Bovendien zijn haar heupen en knieën ook versleten. Ze kreeg iets ingespoten waardoor ze zich snel beter zou voelen. Ik kreeg ook medicatie mee voor 14 dagen. Die moest ik ’s ochtends geven, want ze moet er veel van plassen. Ze was in de loop van die 14 dagen weer een dartel veulen. Ik mailde de dierenarts dat ze het goed doet en dus mag ik de medicatie afbouwen. Want er moet voorzichtig met de medicatie omgesprongen worden. Als die afgebouwd is, zullen we haar af en toe pijnstillers geven bij acute momenten. De dag nadat ik mailde dat ze zich weer dartel voelt, liep ze natuurlijk weer houterig rond.

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Mati was op de sukkel

Mati was drie weekends geleden serieus ziek. Op vrijdagochtend kakte ze water, ik panikeerde nog niet meteen omdat ze wou eten en wilde wandelen. Maar de zaterdag wilde ze niet eten en begon ik lichtjes te flippen. Want ik had al paar keer gehoord van oude(re) honden die plots niet meer willen eten en die een paar dagen later ingeslapen moeten worden. De zondag at ze met veel moeite de helft van haar portie maar gaf het een paar uur later over. Nog meer paniek, ik dacht dat ik haar kwijt was. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de dierenarts en kon gelukkig op maandag nog terecht met haar.

Mati was helemaal uitgedroogd en moest aan een infuus liggen. Zodat ze voldoende vocht binnen zou krijgen. Ze kreeg ook medicatie ingespoten. Met tranen in de ogen liet ik mijn oude dame achter bij de dierenarts. Rond 16 uur belde ze me op dat ik haar mocht gaan halen. Mevrouwtje had namelijk de kabel van het infuus doorgebeten en ik hoorde haar op de achtergrond huilen en jammeren. Mati was weer een beetje aangesterkt. De nierwaarden zouden normaal bij uitdroging heel erg hoog moeten staan, bij Mati stond alles normaal… Voor de zekerheid moest ze ’s anderdaags op controle. Ze kreeg toen opnieuw medicatie ingespoten en moest een paar dagen antibiotica nemen. Mati had buikgriep door een bacterie of virus.

Op vrijdag, exact een week later, zag ik een lange sliert etter aan haar achterste. Toen ik beter keek, zag ik dat het uit haar vulva kwam. Op zaterdag ging ik haar medicatie voor haar incontinentie halen en zag dat de dierenarts gesloten was tot en met maandag wegens een overlijden. Aangezien de etter bleef komen, maakte ik de zondag online een afspraak. De dierenarts had mijn afspraak en de omschrijving gezien en belde me de zondagavond nog op omdat ze ongerust was. Ze wilde weten of Mati gesteriliseerd was, zo niet, moest ze onmiddellijk naar de dierenarts. Maar het kon wachten en ik moest haar de dinsdag een dag binnen brengen zodat ze konden onderzoeken wat er aan de hand was. In de loop van de dag belde ik en zei de dierenarts dat er een prop etter in haar baarmoederhals zit. Wat eigenlijk alleen voor komt bij niet-gesteriliseerde honden. Weer niet raar dat het bij Mati iets raar is. Ze was ook 600 gram afgevallen in vergelijking met de week er voor. Ze kreeg medicatie voor tien dagen.

Op vrijdag zag ik dat er naast etter ook bloed bij zat en belde de dierenarts. Ik mocht de medicatie verder geven maar indien er op maandag nog steeds bloed bij zat, moest ze verder onderzocht worden. Het etteren was in de loop van het weekend gestopt, maar voor de zekerheid heb ik nog antibiotica gekregen voor 10 dagen extra.

Ondertussen is mijn meisje weer de oude en gaat het weer de goeie richting uit. Het waren toch een paar bange weken.

Hondenpraat #13

Een tijdje geleden maar hier zijn de uniekste opmerkingen die ik krijg, als ik met de hondjes ga wandelen.

  • Voor wat zijn die gemaakt? Ik zou ze een snoepje geven maar ik heb er geen bij. Moet die nog groeien? Dat wordt niet vetter zeker?
  • Zijn dat honden? (Euh…? Ja, wat anders :D)
  • Pas op voor die honden (wielrenners). Het zijn schoontjes, van die rappe lopers.
  • Welke soort is dat? Je hebt er veel vriendschap van zeker? Van wie het meest?
  • Ge hebt uw hondjes niet mee, maar je moet gaan werken zeker.
  • Zouden ze bijten? Tegen de hondjes: awel sloebers.
  • Jij bent toch dat meisje met de drie honden?
  • Vader en dochtertje tegen elkaar: Oh kijk die hond! Ja, dat zijn van die honden die mishandeld worden. (Precies alsof ELKE windhond van ELK baasje slaag krijgt)
  • ’s Ochtends kindjes en juf: Waarom moet die hond nu wandelen? Omdat zij moeten plassen en kaka doen. Wij doen dat dat op het toilet en hondjes doen dat tijdens hun ochtendwandeling.
  • Het zijn mooie hondjes. Ze zijn goed verzorgd, ge ziet dat!

Mati wordt ouder

Ik had een weekje verlof en door zoveel bij Mati te zijn, deed het me pijn om haar zo te zien aftakelen. Haar rug is niet meer zoals het hoort. Als ze lang rechtstaat of onnozel gedaan heeft, dan staat ze te trillen op haar ene achterpoot. Ze kan moeilijk recht komen als ze lang gelegen heeft. En als ze te wild is, dan valt ze of glijdt ze uit. Ook bij gewoon rechtstaan, glijden haar achterpoten weg.

Ze ziet niet goed meer en wordt daardoor angstiger. Wanneer ik niet bij haar kan slapen, dan blaft ze. Vorige week zag ze een vriendin die ze al acht jaar kent en die ze associeert met wandelen. Maar nu liep ze er van weg en stond te trillen van schrik.

Ze is ook magerder geworden, 2 kilo afgevallen op 3 maand tijd. En dat terwijl ze heel goed eet en eigenlijk het dubbele krijgt van wat ze moet krijgen. Ook drinkt ze heel veel. Maar vandaag werd haar bloed en urine gecontroleerd en er was niks afwijkends op te merken die zou kunnen wijzen op de vermagering. Er zou natuurlijk een tumor kunnen zitten maar een operatie is gezien haar 13 jaar riskant.

Sinds januari is Mati ook incontinent geworden, daarvoor neemt ze medicatie waarmee ze het goed doet. Nu krijgt ze ook medicatie voor haar rug. Er werd een foto genomen maar ook daar is niks afwijkends te zien, dus geen hernia, geen arthrose te zien,…

Haar tandjes waren nooit echt top en ik heb ze aantal keer laten schoonmaken. Ze is er ook eentje getrokken een paar jaar geleden. Maar nu komen haar onderste tandjes los en is er volgens mij eentje uitgevallen.

Het enige dat ik hoop, is dat ze geen pijn heeft. Maar een hond zal pijn niet snel laten merken…

Castreren

Daarnet ging ik wandelen en er begon een man met zijn zoontje te babbelen tegen mij over de hondjes. Hij zei dat hij binnenkort eens gaat kweken met zijn hond. Want ja een hond castreren dat is maar zielig.

Veel mensen (lees: vooral mannen) hebben het blijkbaar heel erg moeilijk om hun hond te laten castreren. Maar ik zie eigenlijk alleen maar voordelen aan een hond die gecastreerd is. Het is gezonder voor uw hond want er is veel minder risico op allerhande kankers zoals prostaatkanker. Maar ook wordt de hond aangenamer in de omgang en zijn ze minder dominant naar mens en naar andere honden toe. Ze hebben ook de neiging om minder weg te lopen. Want een ongecastreerde reu kan een loopse teef van ver ruiken.

Persoonlijk vind ik het een gemak dat mijn teefjes gesteriliseerd zijn en mijn reu gecastreerd. Dat zou schoon zijn met twee teefjes en een reu in huis. Bovendien zijn er al honden genoeg die geen thuis vinden dus waarom nog meer honden op de wereld zetten. Al heb ik niks tegen verantwoord fokken waar honden in huiselijk kring opgroeien.

Ik snap eigenlijk niet goed waarom mensen het daar zo moeilijk mee hebben… want wees nu eerlijk wat zou jij het ergste vinden? Altijd goesting hebben en (bijna) nooit eens mogen of gewoon nooit goesting hebben.

Hoe denken jullie over castratie en sterilisatie bij huisdieren?