Categorie archief: asielhond

De vijfde jarige!

Vandaag is Tiqi (Tequila) jarig. Mijn kereltje wordt 9 jaar! De tijd vliegt enorm, toen ik hem adopteerde, was hij 2 jaar en nog een jonge hond. Qua energie is hij nog altijd dezelfde, maar hij heeft ondertussen een witte snoet gekregen.

Tiqi is als pupje van 6 weken gevonden in de bergen van het eiland La Palma, samen met zijn zwarte broertje, Mojito. Een Duitse dame merkte de pupjes op toen ze bij de dierenarts zaten te wachten om ingeslapen te worden. Deze dame heeft zich over hen ontfermd. In afwachting tot een vlucht naar België werden de broertjes naar het asiel in Lanzarote gebracht. Toen ze 4 maand oud waren, kwamen ze in België terecht. Mojito werd al snel geadopteerd, maar Tiqi moest twee jaar wachten vooral ik zijn pad kruiste en adopteerde.

Het is een rustige knuffelhond, maar kan ook de clown uithangen. Hij is enorm koppig en doet graag zijn goesting. Waardoor hij zelden los kan lopen. Enkel aan zee laat ik hem eens los lopen, omdat daar minder prikkels zijn. Konijntjes en eendjes zijn zijn favoriete prooidieren. Hij zet geen teen in het water maar voor een eend springt hij in het water alsof het niets is.

Gelukkige verjaardag, mannetje!

Advertenties

Wat ik mijn honden niet kan afleren (34/40)

Iedereen vind dat ik zo’n brave honden heb, of toch bijna iedereen 🙂 Ook kreeg ik eens het compliment van iemand die veel ervaring heeft met (Spaanse) windhonden dat ik één van de weinige ben die zo goed om kan met haar podenco’s (dat zijn de Spaanse jachthonden en een beetje heviger dan de windhonden). Ze zijn gekend om niet goed te luisteren en zijn nogal eigenzinnig.

IMG_2713

Ik ben best trots dat mijn honden toch vrij goed luisteren, maar er zijn een aantal dingen waarin ik niet slaag om ze het af te leren.

1. Blaffen naar andere honden: wanneer ik ga wandelen en we komen een andere hond tegen dan probeer ik hen af te leiden zodanig dat ze niet al te veel aandacht geven aan de andere hond. Maar als zij hem eerder gezien hebben dan ik, dan is het om zeep. Een andere hond passeren is zo goed als onmogelijk. Al ben ik er wel al in geslaagd om honden die in hun tuin zitten, wel te kunnen passeren.

2. Blaffen naar watervogels: Tiqi is de grootste jager van de drie. Wanneer hij aan de leiband is en watervogels ziet, dan blaft hij ernaar uit frustratie dat hij ze niet kan/mag vangen. Dan mag ik zijn naam roepen, afleiden met een snoepje, stoppen met verder wandelen,… niks helpt, de focus op de eendjes is zo groot dat al de rest van geen belang is. Het gebeurt ook dat als hij konijntjes ruikt, dat hij dan loopt te blaffen omdat hij ze wil gaan zoeken.

3. Aan de lijn lopen: Tiqi en Nyrah zijn twee trekkers en ik ben er nooit in geslaagd om ze dat af te leren. Het komt vooral omdat ik altijd met 3 honden moet wandelen waardoor ik ze niet deftig aan de lijn heb leren lopen. Als je het consequent wil aanleren, moet je natuurlijk onmiddellijk reageren en aangezien het keikoppen zijn, moet ik constant corrigeren. Het is gewoon niet fijn wandelen als je er steeds op moet letten. Niet dat het plezant is als ze je meesleuren, maar zo erg is het gelukkig niet.

IMG_3828

Wat vinden jullie het moeilijkste aan opvoeden?

Hoe ik Mati dikker kreeg… (18/40)

Al sinds we Mati adopteerden, is Mati een gespierde stylo (zoals wij iemand noemen  die graatmager is). Ze is en was een heel moeilijke eter. Ik kreeg er dan ook vaak opmerkingen over. Is ze nog maar pas in België? Is ze ziek? En zelfs één keer kreeg ik een boze reactie dat ik mijn hond eens eten mocht geven. Op zich weet ik beter, maar toch raakt dat je als je weet dat je goed voor je dieren zorgt.

Ik gaf verschillende brokken maar altijd zonder graan én met een hoog vleesgehalte. Dat lust ze voor 2 dagen en dan was het weer eten met lange tanden. Twee brokjes eten, rond kijken, drie brokjes eten, weg lopen. Het was altijd miserie omdat ik er moest bij blijven want anders aten de andere twee de brokken op.

Nadat ik weer eens veranderd was van merk en Mati na 2 dagen het eten weer niet moest hebben, ben ik overgeschakeld naar vers voer. Uit het verleden wist ik dat ze met haar 400 gram niet genoeg had en dus graatmager bleef. Ik zei dat aan de zaakvoerder en ik moest haar 250 gram alvleesklier per dag bijgeven. En inderdaad Mati werd voor het eerst in 7 jaar dikker.

Ondertussen geef ik geen alvleesklier meer bij maar krijgt ze 700 gram vers vlees per dag. Het is meer dan dat ze zou moeten krijgen, maar nu staat ze eindelijk op gewicht. En krijg ik de opmerking dat Mati goed in haar vel zit. Letterlijk. En hopelijk ook figuurlijk.

Het vers voer haal ik bij Top Dog, ze maken het vlees zelf gecombineerd met de nodige groentjes. Ik probeerde al eens ander voer uit de vriezer, maar ook dat lust Mati niet. Dus krijgt ze Top Dog-vlees. Het aanbod is er groot: kip, konijn, geit, vis, rund, zalm,… en zelfs zebra. Maar eend en zalm lust ze niet, gelukkig is er voldoende keuze.

Het vlees haal je de avond er voor uit de vriezer en de dag erna geef je het vlees gewoon rauw aan de hond.

Welk voer krijgen jullie huisdieren?

Dit is geen gesponsord bericht, ik ben enthousiast over het vers voer. En Mati al zeker, die nu met plezier eet.

Euromillions (27/40)

Over jou: Moest je morgen Euromillions winnen, wat zou je doen?

Hierover droom en fantaseer ik graag. Wie niet? Veel spullen zou ik niet kopen denk ik. Ik zou een ecologisch huisje kopen voor mijn zus, haar zoon en moeder. Ook zou ik de lening van het huis van mijn beste vriendin vereffenen.

En dan nu voor mezelf. Ik zou een grote boerderij kopen en die volledig zelfvoorziend en ecologisch maken. Ik zou een opvang starten voor de Spaanse podenco’s. Hiervoor zou ik de stallen voorzien van verwarming, want het zijn koukleumen en dan zouden ze in de winter warm hebben. Uiteraard wordt het domein volledig omheind zodat ze ook vrij kunnen rondlopen.

Verder zou ik een camionette kopen zodat ik met hen ten alle tijde naar de dierenarts kan gaan én een elektrische wagen voor mezelf. Ik zou ook een oude Jaguar kopen.

Ik denk wel dat ik parttime zou blijven werken. En met vrijwilligers werken om voor de honden te zorgen.

Wat zouden jullie doen?

Hondenpraat #7

Weer een hele waslijst aan praatjes over de honden 🙂

Oude man: ‘Amai, dat zijn drie mooie honden. En ze zijn goed geleerd zie ik.’

‘Amai, zo drie! Ik vind het al moeilijk om met twee honden te gaan wandelen.’ Waarop ik vroeg of hij ook honden had. ‘Ja, maar ze zijn een beetje kleiner’. Ik: ‘Ah welk ras is het?’ De man: ‘chihuahua’s’. Dat is serieus wat kleiner, maar bon.

Een vrouw op de fiets: ‘Amai, zo 3 honden’ En ze fietst al lachend verder.

Moeder en zoon tegen elkaar: ‘Amai, zo 3 honden, 2 honden is al moeilijk’ Op één wandeling kreeg ik dus 3x dezelfde opmerking.

‘Oh, ik zie jullie hier dikwijls passeren. Ik heb mijn hondje moeten laten inslapen. Ik heb er nog altijd verdriet van en het is nochtans al van in januari geleden. Maar ik pas soms op het hondje van de buren en ik pak het dan eens goed vast.’

‘Zijn het brave?’
‘Normaal wel, ja’
De man aait ze en zegt: ‘Dat is een soort windhond zeker hé? Afghaans?’
‘Nee, een Spaanse’De man tegen Mati: ‘Como estas? Muy bien?’, dan tegen mij: ‘ze worden daar misbruikt hé maar nu zijn ze met hun gat in de boter gevallen.’
Mati en Tiqi geven likjes aan de man, waarop hij zegt: ‘Oh, geefde gulder zoentjes ook? Mijn hond is zo braaf niet, ik heb een kleintje en het is een vegetariër, hij eet tijm, laurier en bessen. Maar van die laurier geeft hij over, dat is verzekers te hard voor zijn maag’

Drie jongeren: ‘Kijk, dat zijn 2 windhonden die grote’. Ik steek de honden in de auto en Tiqi springt op de bestuurdersstoel waarop ze zeggen: ‘hahaha, de hond gaat rijden’

Wandeling langs de Schelde, opnieuw 3 jongeren: ‘Kijk 2 windhonden, of toch maar 1 windhond? Nee, ik denk toch 2 windhonden’

‘Mama, zijn dat van die honden die snel kunnen rennen?’
De mama:’ ja, dat hazewinden’

‘Oh wat een mooi cognackleur heeft die hond (Tiqi). Zijn dat van die honden uit Spanje? Van die mishandelde? Oh wat zielig toch!’

‘Mati, kom’
‘Nee, dat is Mati niet, dat is Nyrah’
‘Wie is Mati dan?”Mati is de dunne’
‘Maar het zijn allemaal dunne’

 

 

 

 

Hondenpraat #6

Soms denk ik echt waar blijven ze het halen. Door dat je van soorten hebt, heb je natuurlijk verschillende soorten reacties. Al zijn er uitspraken die ik bijna dagelijks hoor. ‘Is dat het kleintje er van?’, ‘Zijn het er van Spanje?’,…

De verzameling uitspraken van de afgelopen maanden:

  • Buurvrouw van een paar huizen verder met een bruine labrador: ‘Amai, jij kan goed wandelen met alle 3 samen. Wij moeten dat niet doen, gaan wandelen met onze hond want die trekt teveel.’
  • Verder op de wandeling wou een man in zijn auto stappen maar hij bleef nog even kijken en toen zei hij dat de honden mooi aan de lijn konden wandelen. Ja hoor, zolang ze geen andere hond of prooi zien/ruiken 😀
  • 100 meter verder op word ik aangestaard door 3 dames en ze blijven staren. Waar is de elementaire beleefdheid? Mijn moeder heeft me toch geleerd dat staren onbeleefd is. Soit. Ik zou beter geld beginnen vragen aan mensen die me aanstaren want blijkbaar is een meisje met 3 (wind)honden toch maar een vreemde verschijning. Het zijn trouwens niet de enige die me aanstaren. Wanneer ik bij hen ben, vragen ze: ‘ben je naar school geweest?’ Euh nee, ik ga werken… Oh ze bedoelen waarschijnlijk de hondenschool. ‘Ja hoor, ik ben met alle 3 naar de hondenschool geweest’. De ene dame: ‘Je ziet het want ze wandelen mooi mee.’ De andere dame: ‘Het zijn schone’.
  • ‘Dat is een ongelukske zeker?’ (wijzend naar Nyrah) Euh, pardon??? ‘Ah maar ik ken u, gij woont schuin over mijn deur’
  • Vissers aan de Schelde: ‘Ben jij Aufilie?’ Ik: ‘Nee’. Tegen elkaar: ‘het is misschien de hond die Aufilie heet’ *schaterlachen* Tiqi kijkt hen aan en blaast zoals een paard dat kan doen. Man: ‘Oei, hij blaast naar mij’ waarop Tiqi zich weer van hem wegdraait en de man zegt ‘hij peist verzekers in zijn eigen wat ne schouwen is me dat’. Toen ik hen opnieuw passeerde, vroegen ze hou oud de honden zijn. Ik zei dat Mati bijna 11 is, Tiqi 7 en Nyrah 2 jaar. Waarop de ene man zei: ‘Amai, je zou dat niet zeggen dat ze al 11 jaar is.’ Ondertussen plast Mati en zoals ze dikwijls eens doet, krabt ze met haar poten over de grond om haar geur af te zetten, waarop hij zegt: ‘Dat is een propere hond, ze kuist haar pootjes af nadat ze geplast heeft.’
  • Man passeert met broodzak die ritselt en Tiqi kijkt geïnteresseerd naar de zak waarop de man met een glimlach zegt: ‘Er zit niks in om te eten zulle’
  • Afrikaanse man: ‘zijn ze bang? J’aime les chiens dans mon coeur’
  • Vrouw langs het Handzamevaartje: ‘Zijn dat van die ingevoerde honden? Dat mag niet meer zeker? Ik heb dat eens horen zeggen. Ik heb eens een filmpje gezien over hondengevechten, dat was ook wreed. Gij zou er ook niet tegen kunnen. Ik heb twee katten gered’
  • Een bejaarde vrouw in Diksmuide zag me wandelen en ik hoorde ze praten, tegen zichzelf of tegen iemand buiten mijn gezichtsveld: ‘Het zijn er drie, het zijn hazewinden. Dat is verzekers een joengsje (een pupje) en tzijn al geliekige.’

Lennox verlost van zijn ketting.

Vrijdag mocht Lennox eindelijk naar een eigen opvanggezinnetje. Hij was één van de vijf honden die hier reeds voor ons op de finca was.

’s Morgens moest ik eerst nog naar de dokter en toen we nog maar net vertrokken waren, zagen we een klein wit hondje die aangereden was door een auto. Hij leefde nog. Ik had het hondje daar al eerder zien rondlopen maar ik wist dat het van een huis verderop was. Het liep dan ook altijd in een rustige boerenwegeltje dus ik had nooit verwacht dat hij hier aangereden zou worden. Soit, daar lag hij dus… Er stond een Engels koppel, die hier op vakantie waren, bij het hondje. Zij waren ook gestopt toen ze het zagen liggen. Het Duitse koppel dat hier bij ons verblijft, is er mee naar de dierenarts gereden. Daar hebben ze foto’s getrokken van het beestje en daarop was te zien dat het hondje zijn rug gebroken had. Aangezien ze snel moesten beslissen en zo’n operatie enkel op Gran Canaria kan, hebben ze besloten om het hondje te laten inslapen. De dag erna was het baasje van het hondje thuis, maar ze begreep mijn basis Spaans niet en ik verstond haar Canarisch Spaans ook niet 😦

In de namiddag mocht Lennox eindelijk naar zijn opvanggezin. Lennox komt ook uit het dodingsstation en was ongeveer al 6 maand bij ons. Hij hing vast aan een ketting, dus ik ben zeer blij dat hij van zijn ketting verlost is. Ik hou er niet van dat honden hun leven aan een ketting moeten slijten, maar hij ontsnapte altijd uit de kennels, hij klauterde er uit. We hebben maar één kennel waar een “dak” op is en daar zit een podenco in die ook durft te ontsnappen. Lennox hing al aan de ketting toen we hier aankwamen, dus hebben we dat ook zo gelaten. Het plan was om nog een kennel te maken die over een dak beschikt.

En aangezien hij zo’n houdini is, had ik er ook niet echt veel vertrouwen in dat hij in zijn vervoerbox zou blijven. We hadden al problemen om hem in zijn vervoerbox te krijgen, hij duwde zo hard dat hij er een paar keer uit geraakte nog voor dat we de deur konden sluiten. Toen we het hekje (met Lennox erin) gesloten hadden, begon hij enorm hard aan het hekje te trekken. Ai ai, dat belooft, dacht ik nog. Op de luchthaven moest hij er natuurlijk nog eens uit omdat de box door de security moest. Hem terug in de vervoerbox krijgen ging al een stuk makkelijker dan toen we nog op de finca waren. Met wat extra spanbandjes rond de deuren, zag ik hem verdwijnen op de rolband…

Met een klein hartje zond ik hem naar zijn opvanggezin. Ik had er niet veel vertrouwen in dat hij in zijn box zou blijven. Ik heb nog verhalen gehoord van honden die ontsnappen op de luchthaven of honden die in het vliegtuig los rondliepen wanneer het vliegtuig geland is. Maar ’s anderdaags kreeg ik foto’s dat hij heerlijk lag te slapen op een kussentje met zijn naam er op! Eind goed, al goed! Lennox was mooi in zijn box gebleven tijdens zijn reis!

Foto door Jelle Veirman

Foto door Jelle Veirman