Categorie archief: asielhond

Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.

Dove hond vs bange hond

Dat Mati ouder wordt dat weten jullie ondertussen en ze heeft ook steeds meer last van ouderdomskwaaltjes. Daarbij horen dan ook doofheid en cataract. Ze hoort of ziet echt niet goed meer. Daarnet ging ik eens met haar alleen wandelen. Omdat ze niet ver meer loopt, mocht ze los. Ik deed een toertje maar het was nogal kort, dus besloot ik om het toertje nog eens te doen. Mati huppelde een paar meter achter mij, want ze besnuffelt graag alles op haar gemak. Plots draait ze zich om en loopt naar links. Ik hol achter haar aan, ook al mag je nooit achter je hond aan lopen. Maar ik vond dat ze plots heel vreemd deed. Ze liep een hele eind, bleef staan, keek om zich heen. Dan kwam ze terug, maar besloot toch weer om te keren. Zo liep ze een aantal keer over én weer. En ik maar roepen maar ze zag of hoorde mij niet… deze dame kan dus best niet meer losgelaten worden.

Wat nog een nadeel is, is dat mijn reutje Tiqi nogal bang en onzeker is. Mati kan soms zenuwachtig rondlopen en dat moet ze op haar plaats gaan liggen. Wanneer ik dat kordaat zeg, doet ze dat. Maar nu moet ik het echt heel erg luid zeggen, waardoor Tiqi wegloopt en bang is van mij. Terwijl ik niet eens tegen hem roep. Maar als ik mijn stem niet verhef dan hoort Mati me helemaal niet.

Mati had een paar weken geleden een wonde op haar poot. Ze moest een verbandje dragen zodat het mooi kon genezen en zodat ze er niet aan kon likken. Maar natuurlijk probeerde ze zo nu en dan dat verbandje er af te bijten. En dan moest ik alweer veel te luid haar naam zeggen… en liep Tiqi van zijn slaapplekje om ergens te gaan zitten beven.

Het is niet altijd makkelijk om daar een evenwicht in te vinden… dus als er iemand tips heeft? Graag!

Mati-update

Mati haar buik is weer volledig genezen. Ze is zelfs weer verdikt, waardoor ze heel mooi op gewicht staat en dat is me nog niet vaak gelukt in al die jaren dat ze bij mij is. Ze krijgt dan ook 700 gram vers vlees per dag. En na haar avondmaal van 400 gram krijgt ze nog brokjes bij zoveel als ze wil. Normaal mag je dit niet combineren maar ze lijkt er geen last van te hebben. Vorige week blafte ze na haar eten en toen viel mijn frank dat ze haar portie brokjes nog niet gekregen had.

Haar artrose is een ander verhaal. Een paar weken terug ging ik wandelen in het bos, ik wandelde een uurtje. Maar de dag erna kon Mati niet meer uit de zetel. Ze wilde rechtstaan maar jankte en bleef liggen. Ze probeerde het nog eens, maar bleef weer liggen. De derde keer kwam ze al jankend toch uit de zetel omdat ze moest plassen en ze liep heel stroef en houterig. Ik had die dag verlof en besloot naar de dierenarts te gaan zodat ik iets op maat kan geven voor haar artrose.

Ze heeft last van artrose in het midden van haar rug. Bovendien zijn haar heupen en knieën ook versleten. Ze kreeg iets ingespoten waardoor ze zich snel beter zou voelen. Ik kreeg ook medicatie mee voor 14 dagen. Die moest ik ’s ochtends geven, want ze moet er veel van plassen. Ze was in de loop van die 14 dagen weer een dartel veulen. Ik mailde de dierenarts dat ze het goed doet en dus mag ik de medicatie afbouwen. Want er moet voorzichtig met de medicatie omgesprongen worden. Als die afgebouwd is, zullen we haar af en toe pijnstillers geven bij acute momenten. De dag nadat ik mailde dat ze zich weer dartel voelt, liep ze natuurlijk weer houterig rond.

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Mati was op de sukkel

Mati was drie weekends geleden serieus ziek. Op vrijdagochtend kakte ze water, ik panikeerde nog niet meteen omdat ze wou eten en wilde wandelen. Maar de zaterdag wilde ze niet eten en begon ik lichtjes te flippen. Want ik had al paar keer gehoord van oude(re) honden die plots niet meer willen eten en die een paar dagen later ingeslapen moeten worden. De zondag at ze met veel moeite de helft van haar portie maar gaf het een paar uur later over. Nog meer paniek, ik dacht dat ik haar kwijt was. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de dierenarts en kon gelukkig op maandag nog terecht met haar.

Mati was helemaal uitgedroogd en moest aan een infuus liggen. Zodat ze voldoende vocht binnen zou krijgen. Ze kreeg ook medicatie ingespoten. Met tranen in de ogen liet ik mijn oude dame achter bij de dierenarts. Rond 16 uur belde ze me op dat ik haar mocht gaan halen. Mevrouwtje had namelijk de kabel van het infuus doorgebeten en ik hoorde haar op de achtergrond huilen en jammeren. Mati was weer een beetje aangesterkt. De nierwaarden zouden normaal bij uitdroging heel erg hoog moeten staan, bij Mati stond alles normaal… Voor de zekerheid moest ze ’s anderdaags op controle. Ze kreeg toen opnieuw medicatie ingespoten en moest een paar dagen antibiotica nemen. Mati had buikgriep door een bacterie of virus.

Op vrijdag, exact een week later, zag ik een lange sliert etter aan haar achterste. Toen ik beter keek, zag ik dat het uit haar vulva kwam. Op zaterdag ging ik haar medicatie voor haar incontinentie halen en zag dat de dierenarts gesloten was tot en met maandag wegens een overlijden. Aangezien de etter bleef komen, maakte ik de zondag online een afspraak. De dierenarts had mijn afspraak en de omschrijving gezien en belde me de zondagavond nog op omdat ze ongerust was. Ze wilde weten of Mati gesteriliseerd was, zo niet, moest ze onmiddellijk naar de dierenarts. Maar het kon wachten en ik moest haar de dinsdag een dag binnen brengen zodat ze konden onderzoeken wat er aan de hand was. In de loop van de dag belde ik en zei de dierenarts dat er een prop etter in haar baarmoederhals zit. Wat eigenlijk alleen voor komt bij niet-gesteriliseerde honden. Weer niet raar dat het bij Mati iets raar is. Ze was ook 600 gram afgevallen in vergelijking met de week er voor. Ze kreeg medicatie voor tien dagen.

Op vrijdag zag ik dat er naast etter ook bloed bij zat en belde de dierenarts. Ik mocht de medicatie verder geven maar indien er op maandag nog steeds bloed bij zat, moest ze verder onderzocht worden. Het etteren was in de loop van het weekend gestopt, maar voor de zekerheid heb ik nog antibiotica gekregen voor 10 dagen extra.

Ondertussen is mijn meisje weer de oude en gaat het weer de goeie richting uit. Het waren toch een paar bange weken.

Hondenpraat #13

Een tijdje geleden maar hier zijn de uniekste opmerkingen die ik krijg, als ik met de hondjes ga wandelen.

  • Voor wat zijn die gemaakt? Ik zou ze een snoepje geven maar ik heb er geen bij. Moet die nog groeien? Dat wordt niet vetter zeker?
  • Zijn dat honden? (Euh…? Ja, wat anders :D)
  • Pas op voor die honden (wielrenners). Het zijn schoontjes, van die rappe lopers.
  • Welke soort is dat? Je hebt er veel vriendschap van zeker? Van wie het meest?
  • Ge hebt uw hondjes niet mee, maar je moet gaan werken zeker.
  • Zouden ze bijten? Tegen de hondjes: awel sloebers.
  • Jij bent toch dat meisje met de drie honden?
  • Vader en dochtertje tegen elkaar: Oh kijk die hond! Ja, dat zijn van die honden die mishandeld worden. (Precies alsof ELKE windhond van ELK baasje slaag krijgt)
  • ’s Ochtends kindjes en juf: Waarom moet die hond nu wandelen? Omdat zij moeten plassen en kaka doen. Wij doen dat dat op het toilet en hondjes doen dat tijdens hun ochtendwandeling.
  • Het zijn mooie hondjes. Ze zijn goed verzorgd, ge ziet dat!

Mati wordt ouder

Ik had een weekje verlof en door zoveel bij Mati te zijn, deed het me pijn om haar zo te zien aftakelen. Haar rug is niet meer zoals het hoort. Als ze lang rechtstaat of onnozel gedaan heeft, dan staat ze te trillen op haar ene achterpoot. Ze kan moeilijk recht komen als ze lang gelegen heeft. En als ze te wild is, dan valt ze of glijdt ze uit. Ook bij gewoon rechtstaan, glijden haar achterpoten weg.

Ze ziet niet goed meer en wordt daardoor angstiger. Wanneer ik niet bij haar kan slapen, dan blaft ze. Vorige week zag ze een vriendin die ze al acht jaar kent en die ze associeert met wandelen. Maar nu liep ze er van weg en stond te trillen van schrik.

Ze is ook magerder geworden, 2 kilo afgevallen op 3 maand tijd. En dat terwijl ze heel goed eet en eigenlijk het dubbele krijgt van wat ze moet krijgen. Ook drinkt ze heel veel. Maar vandaag werd haar bloed en urine gecontroleerd en er was niks afwijkends op te merken die zou kunnen wijzen op de vermagering. Er zou natuurlijk een tumor kunnen zitten maar een operatie is gezien haar 13 jaar riskant.

Sinds januari is Mati ook incontinent geworden, daarvoor neemt ze medicatie waarmee ze het goed doet. Nu krijgt ze ook medicatie voor haar rug. Er werd een foto genomen maar ook daar is niks afwijkends te zien, dus geen hernia, geen arthrose te zien,…

Haar tandjes waren nooit echt top en ik heb ze aantal keer laten schoonmaken. Ze is er ook eentje getrokken een paar jaar geleden. Maar nu komen haar onderste tandjes los en is er volgens mij eentje uitgevallen.

Het enige dat ik hoop, is dat ze geen pijn heeft. Maar een hond zal pijn niet snel laten merken…