Categorie archief: asielhond

Positiviteit & energie (2)

Wat zorgt er voor dat je positief in het leven staat?

Dit vind ik een moeilijke, omdat ik niet zo positief in het leven sta. Vooral omdat ik bang ben voor veranderingen. Dan durf ik de situatie nogal pessimistisch en angstig bekijken. Ook heb ik de neiging om me te focussen op het slechte, ook al gaan er duust dingen goed. Als er één in fout gaat, dan krijg ik dat niet meer uit mijn hoofd. Al zie ik mezelf niet als een pessimist omdat ik ook intens gelukkig kan zijn.

Misschien zijn het net die kleine dingen waar ik zo van geniet die er voor zorgen dat ik positief in het leven sta.

Waar ik me ook enorm aan kan optrekken, is wanneer ik te horen krijg dat er iemand is die me heel graag heeft. Zeker als dat iemand is, waarvan ik het totaal niet verwacht had. Het is altijd leuk om gewaardeerd te worden om wie je bent met al je goeie en slechte kanten.

Mijn windhonden en kat zorgen er ook voor dat ik positief in het leven sta. Want voor hen doe ik het allemaal, voor hen kom ik elke dag uit mijn bed. Zij hebben nood aan wandelingen en dat doet me ook goed. Zij hebben nood aan een goeie dierenarts en eten, dus moet ik ondanks alles doorgaan. Het klinkt misschien als een opgave, maar dat is het helemaal niet. Zij zijn een deel van mezelf.

Zijn jullie optimistisch of pessimistisch?

Tiqi krijgt een beetje meer vrijheid

Tiqi is een hond die eigenlijk niet los kan lopen. En ik vind dat zo triest voor hem want hij geniet daar zo van om eens los te kunnen rennen. Aan zee mag hij dat wel eens. Daar is het overzichtelijk en kan ik hem zien als hij 100den meter van mij vandaan loopt. Al loopt hij daar niet zo ver weg. Ik moet enkel opletten dat hij niet in de duinen geraakt want eens daar luistert hij met zijn neus in plaats van mijn zijn oren. Op het strand zelf kan ik hem makkelijk terug roepen.

Maar in het bos of in een stukje natuur mag hij niet loslopen. Hij loopt tot ik hem niet meer kan zien en wie weet waar hij dan uithangt en wat steekt hij uit. Zeker in een gebied dat ik niet ken, want je weet maar nooit dat hij een weg oversteekt en daar omver gereden wordt.

Nyrah luistert bijna perfect en zij mag dan vaak eens loslopen. Tot grote frustratie van Tiqi, hij wil het ook zo graag en mag niet. Hij loopt dan constant te blaffen. Maar zondag kocht ik hem zo’n flexi-lijn. Vroeger was ik daar tegen omdat je weinig controle hebt over je hond én ze nog meer kunnen trekken als de lijn langer is. Bovendien lopen andere loslopende honden wel eens in zo’n lijn. Maar degene die ik kocht, is geen lijn maar een bredere band en fluorescerend. Wij zijn beter zichtbaar.

Nu hij met zo’n lijn wat verder van me vandaan kan lopen, is hij echt heel erg blij. Je ziet hem vrolijk rondhuppelen, staart in de lucht en kwispelend. Ik dacht dat hij nog meer zou trekken maar hij is er heel rustig bij. Hij weet tot hoever hij kan en dan wacht hij. Hij trekt totaal niet. Hij kan nu ook verder de natuur in als ik op het paadje wil blijven.

Als ik mijn hondjes zie genieten, dan geniet ik mee. Dus het is win-win 🙂

Maken jullie gebruik van zo’n flexi-lijn of hebben jullie honden zonder bananen in de oren?

Hoe wij de hitte overleven…

Zo’n warmte hoeft mij nu ook weer niet… al vind ik het ook iets hebben om gewoon alles rustig aan te doen én niks te moeten. Ik heb bewust weinig tot geen plannen gemaakt. Omdat ik het gewoon niet fijn vind om bijna dood te stuiken vanaf dat je buiten komt, maar ook omdat ik mijn oude windhond niet graag alleen laat nu het zo warm is.

Mijn ventje begint echt ouder te worden en kan absoluut niet meer tegen de hitte. Vroeger hijgde hij zelden tot nooit en nu loopt hij met zijn tong op de grond vanaf dat we 2 meter wandelen. Natuurlijk wandel ik niet overdag, maar zelfs ’s avonds of ’s ochtends is het voor hem te warm om te wandelen. Binnen is het hier 28 graden en ik ben dan toch liever bij hem als het zo warm is. Gelukkig heb ik net verlof en kan ik hem goed in het oog houden.

In het salon staat er nu een blazer en ik heb de indruk dat hij er van geniet om daar te liggen. Zelf vind ik het ook fijn om daar te zitten met een klein tochtje. De blazer is ook iets dat ik niet graag aan laat staan als ik er niet bij ben. Dus als ik weg zou gaan, dan zouden ze in een warm huis zitten zonder blazer.

De ramen houd ik allemaal dicht en zijn verduisterd. Maar toch kan de zon nog goed binnen komen doordat ik een grote koepel heb. Het is fijn om zoveel licht te hebben, maar nu is het onhandig omdat het de zon en de warmte binnen laat. Als iemand tips heeft om een koepel af te dekken? Tegen volgende zomer zou ik graag een soort rolgordijn hebben.

In de zetel ligt een laken in plaats van een paar dekentjes. Dat is ook frisser om op te zitten of te liggen.

Er zitten vegan Magnums in de vriezer, niet suikervrij maar een lekkere verfrissing. Ik ga ook nog hondenijsjes maken, dat vinden de hondjes heerlijk. Ik doe dan wat brokjes of hondenkoekjes in een plastiek doosje, giet er water over en dan een paar uur in de vriezer.

’s Avonds gaan we naar het natuurgebied hier rechtover en zit ik op een bankje. Daar is het frisser dan in huis of op mijn terras. En het is maar 5 minuutjes wandelen tot aan het bankje, dus ideaal qua afstand voor Tiqi. ’s Nachts zet ik alle ramen open en is het best te doen, dan zakken de temperaturen tot 24 graden in huis. Deze morgen wilde Tiqi zelfs in zijn slaapzakje.

Nyrah daarentegen heeft niet liever dat het warm is en zou zelfs in de volle zon gaan liggen maar dat mag ze niet van mij. De blazer vindt ze ook maar niks en wil liefst onder een dekentje liggen. Ook ’s nachts kruipt ze onder het donsdeken.

Nog een nachttip! Ik las hem vorig jaar bij iemand op zijn blog, ik weet niet meer bij wie. En dat is voor het slapengaan, een kersenpitkussen in de vriezer leggen. Die neem je na een kwartiertje er uit en is heerlijk fris om bij je te hebben.

Loesje zit een hele dag boven in twee donkere kamers. Wat ik wat zielig vind voor haar bioritme maar ze durft niet naar beneden wegens de honden. ’s Nachts ligt ze voor het vliegenraam ter afkoeling. Iemand katten-afkoel-tips? Op een lauwe handdoek wil ze niet gaan liggen.

Hoe overleven jullie de hitte?

Tiqi is van de trap gevallen…

Deze morgen stond ik op en zag ik zwart aan Tiqi zijn oor. Ik zag eerst niet goed wat het was en toen ik beter keek zag ik dat zijn oor gescheurd is. Terwijl ik bezig was aan mijn ochtendrituelen, zag ik plots dat de urne en het fotokadertje van Boika omver gevallen waren. Ik snapte niet goed wat er gebeurd was, heel even dacht ik inbrekers. Maar dat zou  ik toch wel gemerkt hebben en ik zag ook niks anders dat vreemd was.

Toen ik Tiqi wat beter bekeek, zag ik dat er een stuk huid van 5 centimeter lang van zijn poot weg was. Hij heeft ook een grote bloeduitstorting op zijn buik. Wanneer ik op de trap liep, zag ik zijn vel op de trap liggen. En toen begon het te dagen, hij is waarschijnlijk van de trap gevallen.

Het gebeurt wel vaker dat hij naar boven loopt, vooral als hij bang is. Het is nog al gebeurd dat hij halverwege omkeer maakt en dan valt. Maar deze keer heb ik niks gehoord of gemerkt. Ik ga de trap afzetten zodat hij niet meer naar boven kan. Ik zou niet willen dat hij een poot breekt. Hij is nu al genoeg toegetakeld.

Toen ik wat later naar mijn kast keek, zit er een grote barst in mijn nieuwe kast. Maar dat is het minste. Ik ben al blij dat Tiqi niet gebroken is. Mijn lief mannetje… ik heb het met hem te doen. Gelukkig heeft hij er precies niet teveel last van.

 

En toen nam ik afscheid…

Gisteren nam ik de moeilijkste beslissing ooit… ik liet mijn oude windhond inslapen. Ze had al maanden, zelfs al paar jaar last van artrose in haar rug. Haar spieren werden steeds zwakker, van het minste duwtje viel ze om. Springen ging steeds moeizamer. Wanneer we tien minuten wandelden, sleepte haar achterpootje. Ze stond ook wat door haar rug gezakt. Ze stond heel vaak op haar beide achterpoten te trillen. Ze was bijna blind, bijna doof, waardoor haar verlatingsangst enorm was toegenomen. Ik sliep zelfs al anderhalf jaar beneden zodat ze bij me kon zijn.

Ik weet niet hoe ik de klik plots gemaakt heb. Het was iets dat ik onbewust al beslist had, dat het genoeg was. Toen ik haar vrijdag hoorde janken toen ik thuis kwam, had ik niet veel zin om haar nog langer alleen te moeten laten met die pijn en angst. Maandag mailde ik mijn dierenarts met alle fysieke en mentale klachten en zij vond dat het tijd was om haar te laten gaan. Dinsdag ging ik nog eens langs met haar zodat ze haar ook nog eens kon onderzoeken zodat ik geen verkeerde beslissing zou nemen.

Eens de beslissing genomen was, wilde ik het niet te lang meer uitstellen. Omdat het ook weegt op mij maar ook omdat ik echt niet wil dat ze zoveel pijn heeft. Dus op donderdag liet ik haar al inslapen. Het ging allemaal zo snel, maar ik zag de zin er niet van in om haar nog langer te laten lijden. Als ik het zou uitstellen, zou ik dat alleen voor mezelf doen en dat is niet juist.

De dag zelf gaf ik haar haar lievelingseten, stinky pens. Een vreselijk stinkende maaltijd, maar dat at ze altijd met veel smaak op. Aan de dierenarts liep ik nog even met haar tot aan de Schelde, die wou ik haar nog even laten zien voor ze werd ingeslapen.

Op het moment zelf twijfelde ik nog steeds. Ik zei dat ook aan de dierenarts en ze zei dat ik me niet verplicht moest voelen. Toen ik haar vroeg: ‘ik wil enkel weten of ze pijn heeft’. En ze zei dat ik er zeker mocht van zijn dat ze heel veel pijn heeft, het is een chronische zeurende pijn. We besloten haar vredig te laten gaan. Ze viel onmiddellijk in mijn armen in slaap, het was precies alsof ze het wilde. Rust, pijnvrij, in de armen van de persoon die ze het liefste zag. En ik kreeg ook een knuffel van de dierenarts.

De dag ervoor had ik nog gelezen dat de ziel nog twintig minuten rond het lichaam blijft. Hoewel ik daar niet in geloof, bleef ik toch die twintig minuten bij haar. Ik haalde mijn andere hondjes er bij om afscheid te nemen van haar. Tiqi bleef heel erg kalm en rustig, Nyrah was precies onder de indruk en kwam steeds snuffelen en bij mij staan.

Rust zacht, liefje! We zullen je enthousiasme missen, tot op het laatste moment was je altijd in voor een korte wandeling. Het enige dat je de pijn deed vergeten. Je begon vol goede moed tot je na 10 minuten begon te slepen met je achterpoot. Altijd zot content dat je me zag, hoeveel pijn je ook had. Je wordt keihard gemist 😢 Maar loslaten is ook graag zien, zoals de dierenarts zei 🖤 dank je voor de prachtige jaren samen.

Voor wie ooit zo’n moeilijke beslissing moet nemen, is dit een zeer rationeel artikel. Het heeft mij gesterkt in mijn beslissing.

Quiet when I’m coming home and I’m on my own
And I could lie, say I like it like that, like it like that
Yeah, I could lie, say I like it like that, like it like that

But nothing is better sometimes
Once we’ve both said our goodbyes
Let’s just let it go
Let me let you go

– Billie Eilish –

Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.

Dove hond vs bange hond

Dat Mati ouder wordt dat weten jullie ondertussen en ze heeft ook steeds meer last van ouderdomskwaaltjes. Daarbij horen dan ook doofheid en cataract. Ze hoort of ziet echt niet goed meer. Daarnet ging ik eens met haar alleen wandelen. Omdat ze niet ver meer loopt, mocht ze los. Ik deed een toertje maar het was nogal kort, dus besloot ik om het toertje nog eens te doen. Mati huppelde een paar meter achter mij, want ze besnuffelt graag alles op haar gemak. Plots draait ze zich om en loopt naar links. Ik hol achter haar aan, ook al mag je nooit achter je hond aan lopen. Maar ik vond dat ze plots heel vreemd deed. Ze liep een hele eind, bleef staan, keek om zich heen. Dan kwam ze terug, maar besloot toch weer om te keren. Zo liep ze een aantal keer over én weer. En ik maar roepen maar ze zag of hoorde mij niet… deze dame kan dus best niet meer losgelaten worden.

Wat nog een nadeel is, is dat mijn reutje Tiqi nogal bang en onzeker is. Mati kan soms zenuwachtig rondlopen en dat moet ze op haar plaats gaan liggen. Wanneer ik dat kordaat zeg, doet ze dat. Maar nu moet ik het echt heel erg luid zeggen, waardoor Tiqi wegloopt en bang is van mij. Terwijl ik niet eens tegen hem roep. Maar als ik mijn stem niet verhef dan hoort Mati me helemaal niet.

Mati had een paar weken geleden een wonde op haar poot. Ze moest een verbandje dragen zodat het mooi kon genezen en zodat ze er niet aan kon likken. Maar natuurlijk probeerde ze zo nu en dan dat verbandje er af te bijten. En dan moest ik alweer veel te luid haar naam zeggen… en liep Tiqi van zijn slaapplekje om ergens te gaan zitten beven.

Het is niet altijd makkelijk om daar een evenwicht in te vinden… dus als er iemand tips heeft? Graag!

Mati-update

Mati haar buik is weer volledig genezen. Ze is zelfs weer verdikt, waardoor ze heel mooi op gewicht staat en dat is me nog niet vaak gelukt in al die jaren dat ze bij mij is. Ze krijgt dan ook 700 gram vers vlees per dag. En na haar avondmaal van 400 gram krijgt ze nog brokjes bij zoveel als ze wil. Normaal mag je dit niet combineren maar ze lijkt er geen last van te hebben. Vorige week blafte ze na haar eten en toen viel mijn frank dat ze haar portie brokjes nog niet gekregen had.

Haar artrose is een ander verhaal. Een paar weken terug ging ik wandelen in het bos, ik wandelde een uurtje. Maar de dag erna kon Mati niet meer uit de zetel. Ze wilde rechtstaan maar jankte en bleef liggen. Ze probeerde het nog eens, maar bleef weer liggen. De derde keer kwam ze al jankend toch uit de zetel omdat ze moest plassen en ze liep heel stroef en houterig. Ik had die dag verlof en besloot naar de dierenarts te gaan zodat ik iets op maat kan geven voor haar artrose.

Ze heeft last van artrose in het midden van haar rug. Bovendien zijn haar heupen en knieën ook versleten. Ze kreeg iets ingespoten waardoor ze zich snel beter zou voelen. Ik kreeg ook medicatie mee voor 14 dagen. Die moest ik ’s ochtends geven, want ze moet er veel van plassen. Ze was in de loop van die 14 dagen weer een dartel veulen. Ik mailde de dierenarts dat ze het goed doet en dus mag ik de medicatie afbouwen. Want er moet voorzichtig met de medicatie omgesprongen worden. Als die afgebouwd is, zullen we haar af en toe pijnstillers geven bij acute momenten. De dag nadat ik mailde dat ze zich weer dartel voelt, liep ze natuurlijk weer houterig rond.

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Mati was op de sukkel

Mati was drie weekends geleden serieus ziek. Op vrijdagochtend kakte ze water, ik panikeerde nog niet meteen omdat ze wou eten en wilde wandelen. Maar de zaterdag wilde ze niet eten en begon ik lichtjes te flippen. Want ik had al paar keer gehoord van oude(re) honden die plots niet meer willen eten en die een paar dagen later ingeslapen moeten worden. De zondag at ze met veel moeite de helft van haar portie maar gaf het een paar uur later over. Nog meer paniek, ik dacht dat ik haar kwijt was. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de dierenarts en kon gelukkig op maandag nog terecht met haar.

Mati was helemaal uitgedroogd en moest aan een infuus liggen. Zodat ze voldoende vocht binnen zou krijgen. Ze kreeg ook medicatie ingespoten. Met tranen in de ogen liet ik mijn oude dame achter bij de dierenarts. Rond 16 uur belde ze me op dat ik haar mocht gaan halen. Mevrouwtje had namelijk de kabel van het infuus doorgebeten en ik hoorde haar op de achtergrond huilen en jammeren. Mati was weer een beetje aangesterkt. De nierwaarden zouden normaal bij uitdroging heel erg hoog moeten staan, bij Mati stond alles normaal… Voor de zekerheid moest ze ’s anderdaags op controle. Ze kreeg toen opnieuw medicatie ingespoten en moest een paar dagen antibiotica nemen. Mati had buikgriep door een bacterie of virus.

Op vrijdag, exact een week later, zag ik een lange sliert etter aan haar achterste. Toen ik beter keek, zag ik dat het uit haar vulva kwam. Op zaterdag ging ik haar medicatie voor haar incontinentie halen en zag dat de dierenarts gesloten was tot en met maandag wegens een overlijden. Aangezien de etter bleef komen, maakte ik de zondag online een afspraak. De dierenarts had mijn afspraak en de omschrijving gezien en belde me de zondagavond nog op omdat ze ongerust was. Ze wilde weten of Mati gesteriliseerd was, zo niet, moest ze onmiddellijk naar de dierenarts. Maar het kon wachten en ik moest haar de dinsdag een dag binnen brengen zodat ze konden onderzoeken wat er aan de hand was. In de loop van de dag belde ik en zei de dierenarts dat er een prop etter in haar baarmoederhals zit. Wat eigenlijk alleen voor komt bij niet-gesteriliseerde honden. Weer niet raar dat het bij Mati iets raar is. Ze was ook 600 gram afgevallen in vergelijking met de week er voor. Ze kreeg medicatie voor tien dagen.

Op vrijdag zag ik dat er naast etter ook bloed bij zat en belde de dierenarts. Ik mocht de medicatie verder geven maar indien er op maandag nog steeds bloed bij zat, moest ze verder onderzocht worden. Het etteren was in de loop van het weekend gestopt, maar voor de zekerheid heb ik nog antibiotica gekregen voor 10 dagen extra.

Ondertussen is mijn meisje weer de oude en gaat het weer de goeie richting uit. Het waren toch een paar bange weken.