Uitgelezen in Oktober 2019

Net geen duizend bladzijden gelezen… ik ga een nieuw doel voorop stellen. 1.000 bladzijden per maand.

Aantal gelezen bladzijden: 921

De Wand – Marlen Haushofer
‘De herinnering, het verdriet en de angst zullen blijven en ook het zware werk, zolang ik leef.’

Een vrouw staat op het punt een weekend door te brengen in de jachthut van haar nicht Luise, gelegen in een bergdal. Als Luise en haar echtgenoot na een avondje uit de volgende ochtend niet blijken te zijn thuisgekomen, gaat ze op onderzoek uit. Dan blijkt zich iets onverklaarbaars te hebben voorgedaan: het dal is door een glazen wand afgescheiden van de rest van de wereld.

In gezelschap van een hond, een koe en een kat gaat ze hard aan het werk om te overleven. Ze inventariseert de bestaande voorraden, zoekt naar een plek voor een aardappelakker, struint het bos af op zoek naar eetbare planten, ze jaagt. En ze vervreemdt van zichzelf; om niet gek te worden en grip te houden op de tijd schrijft ze. Glashelder en minutieus laat Haushofer een vrouw verslag doen van haar dagelijkse strijd met de elementen en zichzelf. Zal haar isolement ooit worden doorbroken?

Dit vond ik zo’n mooi boek. Het was prachtig en aangrijpend. Ik had er voor gevreesd maar ik heb zo genoten van dit boek. Mijn vrees kwam vooral uit schrik dat het te eentonig en langdradig zou zijn, maar niks is minder waar. Het duurde wel even voor ik in het boek kwam. Ik zou het zelfs durven rekenen tot één van mijn favoriete boeken.

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: geen

Harry Potter & the Deathly Hallows – J.K. Rowlings
As he climbs into the sidecar of Hagrid’s motorbike and takes to the skies, leaving Privet Drive for the last time, Harry Potter knows that Lord Voldemort and the Death Eaters are not far behind. The protective charm that has kept Harry safe until now is now broken, but he cannot keep hiding. The Dark Lord is breathing fear into everything Harry loves, and to stop him Harry will have to find and destroy the remaining Horcruxes. The final battle must begin – Harry must stand and face his enemy. 

Dit boek las ik voor het eerst in het Engels. Ik heb er weer van genoten en iedere keer als de reeks uit is, is het toch even afscheid nemen van het Hogwarts-wereldje.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

Steeds Leuker – Jelle Hermus
Je leven steeds leuker maken, met steeds minder moeite. Dat is waar ‘Steeds leuker’ om draait. Want eindeloos ploeteren is prima, maar op de bank zitten met een goed boek, een kop thee en een glimlach op je snoet is ook fijn.

In dit praktische boek presenteert Jelle Hermus de korte route naar een leuker leven. Hij laat zien hoe je – door het zetten van de juiste kleine stappen – je leven snel in een opwaartse spiraal kunt brengen.

Want we weten vaak niet precies wat we willen doen met ons leven, maar we weten wél hoe we ons willen voelen: vrijer, blijer en meer voldaan. Als je steeds kleine stappen blijft zetten in de juiste richting, kom je vanzelf waar je wilt zijn.

Ik volg al jaren zijn blog en heb er al veel uitgeleerd. Ik had schrik dat het boek een beetje hetzelfde zou zijn als zijn blog, wat ook wel deels zo is. Maar het heeft geen moment verveeld, het is één samenhangend geheel. Soms vond ik de metaforen een beetje te langdradig. Het boek leest heel erg vlot en zit boordevol praktische tips.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

De pruimenpluk – Dimitri Verhulst
Moe van de mens, kampioen van de solitude, woont Mattis afgelegen aan een meer, waar hij zijn potentie naar beneden drinkt. Een donker denker met een tanend geloof in zowat alles, dus zeker ook in de liefde. Soms, echter, twijfelt hij aan zijn kwaliteiten als eenzaat en misantroop, en overweegt hij een leven in een stad vol heerlijke drukte om niets. Maar wanneer een weduwe opeens vergeten gevoelens weer in hem aanwakkert, verlegt hij zijn ambities.

Het was een amusant boekje. De stijl doet me klein beetje denken aan Brusselmans maar dan met minder scheldwoorden 🙂 Het was een leuk tussendoortje dat heel vlot las.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

Wat is jullie favoriete boek?

 

Bosbaden

Een tijdje geleden had ik me opgegeven bij de CM om een testwandeling te doen in de buurt van Gavere. Je kreeg een lijstje met momenten waarop je kon aanduiden welke je allemaal kon. Afgelopen week kreeg ik een mailtje dat ik mocht meedoen op zondag 27 oktober. Ik zag er wat tegenop omdat ik de zondag graag luier en omdat mijn hondjes niet mee mochten (ook al wist ik dat op voorhand).

Maar goed, ik besloot om toch te mailen dat ik er zou zijn. Het was vlakbij (een kwartiertje rijden) en het zou niet lang duren en het was onverwachts best zonnig en mooi weer.

Ik dacht dat het een test was voor een nieuwe wandelroute. Maar het was eigenlijk een test om je veerkracht te meten na een wandeling in het bos met mindfulness-oefeningen. Vooraf werd je getest op je concentratie en kreeg je een lijst met vraagjes. Daarna moest je rustig wandelen terwijl je de pijltjes volgde. Hier en daar kwam je een bordje tegen met een mindfulness-oefening. Na de wandeling kreeg je koffie of thee aangeboden en moest je nog eens de concentratie-test doen en kreeg je opnieuw een enquête.

Ik vond het een mooi initiatief waarbij ze het effect van het bos meten op je stressniveau. Het is positief dat daar meer aandacht aan geschonken worden. Maar het zijn vaak mensen die al met natuur en/of mindfulness bezig zijn die daar op afkomen. Het zou misschien ook nuttig zijn om daar mensen voor te gebruiken die daar minder mee bezig zijn.

De dame die de tests afnam en uitleg gaf, was afkomstig van Finland. En daar zijn dergelijke wandelingen ontstaan. Ondertussen zijn er al in verschillende landen zo’n soort permanente wandelingen uitgestippeld. Een plekje in de natuur waar mensen die er behoefte aan hebben daar in stilte en rust te kunnen wandelen. Ze willen nu op verschillende locaties in België ook zo’n wandelroutes uitstippelen.

Het was een leuke ervaring en ik kijk er naar uit om hier en daar zo’n paden te zien opduiken. Achteraf was ik blij dat ik toch gegaan ben en het deed stiekem eens deugd om rustig te wandelen zonder de hondjes. Niet verklappen hé 🙂

Wat vinden jullie van bosbaden?

Tiny Pleasures september 2019

Regelmatig sta ik stil bij de dingen die me blij maken en die probeer ik zo vaak mogelijk te noteren.

als eerste kunnen wegrijden op de parking (mijn competitief kantje, maar ik sta niet graag rotje te schuiven) – mooi motje in de keuken – eerlijk durven zijn – boek uitlezen – onverwachts het zonnetje zien verschijnen – stukje vegan-suikervrije chocolade bij kopje koffie – regen ná het gras afrijden – Skunk Anansie en Sam Bettens op Crammerock – lachen – forest bathing – roofvogel spotten – m’n collega’s terug uit verlof – ’s avonds wat meer lezen – bijkletsen met een vriendin – druifjes krijgen van de buurvrouw – vegan kaas voor op de spaghetti – buiten lezen (dat lijkt precies lang geleden) – wandelen in de velden – restjes eten – de was nog eens buiten hangen – eekhoorntje spotten – avondwandeling langs de Schelde – whippetje zien en aaien – lezen onder een dekentje met een kopje thee

Wat waren jullie kleine gelukjes?

Quotes September 2019

Wie goed tracht te doen maar niet perfect is, wordt harder bevooroordeeld dan degene die helemaal niks doen. – David Graeder – Dit vind ik echt een goeie, want vaak krijg ik commentaar: uwen auto is ook niet groen. Ge eet zelf geen vlees maar geeft je honden wel vlees. etc.

Wanneer we tevreden zijn met niks is alles ineens extra. – Nina Pierson – Ik ben heel snel tevreden en heb weinig verwachtingen waardoor alle extraatjes heel erg fijn zijn.

They laugh at me because I’m different, I laugh at them because they are all the same. – Kurt Cobain –

Nothing fixes a thing so firmly in the memory as the wish to forget it. – Michel de Montaigne – Zo waar!

Er bestaat een geheim verband tussen traagheid en geheugen, tussen snelheid en vergetelheid. – Milan Kundera – Klopt! Door alles rap rap te doen vergeet je van alles.

Je moet problemen uitstellen, dan gaan ze meestal vanzelf over. – Simon Garmiggelt – Mooi!

Wat vinden jullie de mooiste quote?

Ook ik heb angsten #mentalhealthday

Vandaag is het Mental Health Day. Ik vind het goed dat daar meer en meer aandacht voor is en niet iets is waar je je voor moet schamen. Zelf heb ik last van faalangst, ziekte-angst en andere angsten. Vroeger zou ik dit nooit durven zeggen hebben, maar waarom zou ik me daarvoor schamen. Het hoort bij mij en het lucht op als ik gewoon kan zeggen: ik heb last van angsten.

Het is nog maar een paar jaar dat ik daar open over durft te zijn. Het hoort bij mij en het is een deel van wie ik ben. Vroeger wilde ik dat altijd koste wat het kost verstoppen, zelfs bij mijn ex durfde ik dat niet altijd te zeggen. En wilde ik altijd blij en gelukkig zijn. Maar hé, het leven is nu eenmaal niet altijd mooi en positief. Zonder de slechte dagen kun je de goeie dagen niet ten volle waarderen. En het is ok om je slecht te voelen. En nee, je kunt niet zomaar aan iets anders denken.

Gelukkig voel ik me over het algemeen gelukkig en blij. Er zijn meer goeie dan slechte dagen. Maar ik hou er rekening mee dat er altijd eens langere periode kan komen waar ik me slechter voel en ook dat is ok.

Zelfzorg is voor mij heel belangrijk. Ik ben een huismus en geniet van het vele thuis zijn, vooral ’s avonds na het werk. Maar het is ook iets wat ik echt nodig heb. Want anders ga ik er onder door. Ik heb veel tijd nodig voor mezelf. Daarom plan ik meestal ook maar één iets per weekend. Ik let heel erg op dat ik voldoende gezond en biologisch eet. Ook ga dagelijks twee keer wandelen. En ik lees vaak zelfhulpboeken, ik ga daar niet echt mee aan de slag. En vaak komt het op hetzelfde neer. Maar je kan het niet genoeg herhalen hoe je best omgaat met slechte periodes.

Hoe gaan jullie om met zelfzorg en mentale gezondheid?

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Zin in boeken #6 september 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in september. Er zijn heel veel zinnetjes uit How to stop time van Matt Haig, maar er stonden ook zoveel mooie wijsheden in.

De feministische leeslijst – Marja Pruis
Dat heeft ook te maken met wat antropoloog David Graeber ‘moral envy’ noemt. Wie goed tracht te doen maar niet perfect is, wordt harder veroordeeld dan degene die helemaal niks doet.

How to stop time – Matt Haig
But I thought you wanted lonely, after your time in Toronto. You said the real loneliness was being surrounded by people. And, besides that’s what we are, Tom. We’re loners.

But this how I remember these things, and all we can ever be is faithful to our memories of reality, rather than the reality itself, which is something closely related but never precisely the same thing.

That, I suppose, is a price we pay for love: the absorbing of another’s pain as if our own.

Other animals don’t have progress, they say. But the human mind itself doesn’t progress. We stay the same glorified chimpanzees, just with even bigger weapons. We have the knowledgde to realise we are just a mass of quanta and particles, like everything else is, and yet we keep trying to seperate ourselves from the universe we live in, to give ourselves a meaning above that of a tree or a rock or a cat or a turtle.

But an ordinary life is not a guarantee of happiness.

All you can do with the past is carry it around, feeling its weight slowly increase, praying it never crushes you completely.

You can love the sights of waterfalls and the smell of old books, but the love of people is off limits. Do you hear me? Don’t attack yourself to people, and try to feel as little as you possibly can for those you do meet. Because otherwise you will slowly lose your mind…

I need ‘closure’ as people say these days. Though you can never close the past. The most you can do with it is accept it. And that is the point I want to reach.

Places don’t matter to people anymore. Places aren’t the point. People are only ever half present where they are these days. They always have at least one foot in the great digital nowhere.

You can’t choose where you are born, you can’t decide who won’t leave you, you can’t choose much. A life has unchangeable tides the same as history does. But there is still room inside it for choice. For decisions.
Just one wrong turn can get you very lost. What you do in the present stays with you. It comes back. You don’t get away with anything.

And yet we had done what so often happened in the proud history of geographic discovery. We had found paradise. And then we had set it of fire.

Think of how detachted we are from nature.

It is a popular modern idea. That the inner us is something different to the outer us. That there is an authentic realer and better and richer version of ourselves which we can only tap into by buying a solution. This is the idea that we are seperate from our nature, as seperate as a bottle of Dior perfume is from the plants of a forest.

I still remember the size of things. No one understands that any more. People don’t feel the enormity of the world or their own smallness within it.

As far as I can see, this is a problem with living in the twenty-first century. Many of us have every material thing we need, so the job of marketing is now to tie the economy to our emotions, to make us feel like we need more by making us want things we never needed before. We are made to feel poor on thirthy thousands pounds a year. To feel poorly travelled if we have been to only ten other countries. To feel old if we have a wrinkle. To feel ugly if we aren’t photoshopped and filtered.

When you die, the last thing you want is for your death to leak out and infect those left behind, for those loved ones to become a kind of living dead. And yet, inevitably, that often happens. It has happened to me.

Lampje – Annet Schaap
In het donker hoort ze geschuifel en iets zwaars springt op haar benen. Met zachte poten loopt een poes over Lampje heen en duwt zijn neus tegen de wang die geen pijn doet. Hij ruikt gelukkig niet naar zeep, gewoon naar poes. Naast haar hoofd gaat hij snorrend liggen, ze voelt zijn warmte en zijn zachte haren tegen haar wang, de hele nacht.
En haar moeder heeft gelijk: de volgende morgen is er weer een dag.

Lampje bijt op haar tanden en probeert haar tranen binnen te houden, maar één ontsnapt er en valt in de kom. Ploep.

De rots ligt er al sinds de zee een grote hap heeft genomen uit het land. Precies midden in die hap, alsof ze een klein stukje niet lustte.

Soms als je iets een hele tijd zo vreselijk graag wilde en je krijgt het uiteindelijk, is er een soort stilte waarin niemand weet wat ie moet doen.