Categorie archief: Geen categorie

Zomers weertje

Over het weer ga ik niet snel klagen maar nu ga ik het toch doen. Deze zomerse temperaturen vind ik er toch wat over. Op zich hou ik van zomers en warm weer maar niet als je je fris gewassen hebt en na het afdrogen al weer staat te zweten. Je komt een uur later toe op het werk en eigenlijk zou je al weer verse kledij willen aan trekken. Gisteren had ik zelfs verse kledij mee naar het werk en bij aankomst heb ik andere kleren aangedaan. Gelukkig is het goed fris op mijn bureau.

Ik zit in met mijn oude dieren. Mati is ondertussen 11,5 jaar en ze ligt bijna constant te hijgen. Ze heeft het duidelijk te warm. Er is een koelhalsband- en ligmat op komst. Windhonden zijn echte zetelhonden maar nu verkiest ze de koude, harde vloer om op te liggen. De andere twee honden willen nog steeds in hun slaapzakje of onder een dekentje šŸ˜€ Pebbles, de kat van 15 jaar, ligt een hele dag op hetzelfde plekje te slapen.

Ook de plantjes in mijn tuin en het gras zien af. Het mag eens goed regenen van mijn part. En geen twee minuten zoals vandaag Ć©n ook liefst niet als ik net naar mijn tram ga, zoals vandaag. Al vond ik het best nog verfrissend. Ik heb een bakje met water in de tuin gezet voor de vogeltjes. Moeder natuur ziet af.

’s Avonds geniet ik van het buiten zitten met een boek en glas amandelmelk. Er werden dus weinig blogs gelezen en ook het bloggen zelf staat op een laag, zomers pitje.

Wat vinden jullie van deze tropische temperaturen?

Naar de Cinema

Het was een tijdje geleden en ik had nog eens zin om naar de film te gaan. Ik had een paar weken geleden afgesproken met een vriendin om naar de cinema te gaan. Ik ben in een periode waarin ik graag films kijk. En eerlijk gezegd bekijk ik liefst een film op groot scherm.

Na wat over en weer ge-sms besloten we om naar The Zookeeper’s Wife te gaan kijken. Het verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De Zoo in Warschau wordt tijdens de tweede wereldoorlog door Duiters omgebouwd tot een kwekerij voor oerossen. De eigenares van Zoo brengt er Joden onder.

Ik vond het een prachtig en aangrijpend verhaal. Ik heb meerder keren zitten huilen. Ik snap niet dat mensen elkaar zo’n gruwelijke dingen kunnen aandoen. De hoofdrolspeelster zei dat ze meer vertrouwen heeft in dieren dan in mensen, wat ik zeer herkenbaar vond.

We bekeken de film in de Studio Skoop in Gent en ik moet zeggen, ik moet daar meer gaan. Het is er veel rustiger en aangenamer dan in de Kinepolis. De kwaliteit is misschien minder maar dat vind ik net gezelliger. En het geluid staat er niet zo hard.

Welke film zagen jullie het laatst in de cinema?

Update: vetbollen

De volgende dag was Tiqi steeds aan zijn wonden op zijn billen aan het likken. Na een paar uur waren er al een paar draadjes verdwenen. Op woensdag waren het tweede gapende wonden. Ik zag het niet zitten om weer een uur te rijden naar de dierenarts (vertrouwen bij een dierenarts is voor mij belangrijk dus rijd ik graag een uur naar een dierenarts die ik vertrouw en ondertussen al 15 jaar ga), dus ik stuurde een foto van de wonde met de vraag of het zo zou genezen. Dat kon maar het zou langer duren en hij mocht er niet meer aan likken.

Tiqi droeg al een t-shirt om de voorste wondes te beschermen maar zijn billen waren niet beschermd. Ik ging in de Action een goedkope kinderbroek met aantrekkoord kopen. Maar die kon ik niet ver genoeg over zijn rug doen waardoor die dus onmiddellijk weer uit was. Toen kwam ik op het idee om een t-shirt ook over zijn achterste te doen met daarbovenop een jasje zodat de t-shirts niet weg kunnen.

Omdat het nogal een gedoe is, stuurde ik naar de dierenarts om toch een kraag te gaan halen om rond zijn hoofd te doen. De vrijdag ging ik vlug langs bij de dierenarts om een kraag te passen. Want door hun lange neus en nek kunnen ze vaak nog aan de wonden.

De dierenarts zei dat er toch nietjes in moesten. Bovendien moet hij antibiotica nemen. Maar hij mag er niet meer aan likken, bovendien mag hij de nietjes niet inslikken. ’s Avonds deed ik hem die kraag aan, mijn moederhart brak maar ik moest hard zijn. Na een poosje slaagde hij er in om die kraag zelf uit te doen.

Dus nu is hij terug ingepakt met 2 t-shirts en een hondenjasje. Het is een gedoe omdat alles altijd uit moet als hij naar buiten gaat, want hij plast anders gewoon in de t-shirts. En dan weer alles aan als hij binnen komt want anders likt hij er aan.


Het labo vond niks in Mati haar stoelgang. Er zit ondertussen geen slijm meer in maar vandaag had ze weer last van diarree. Hopelijk gaat het van zelf over.

Lenen met Peerby

Om brandnetels ecologisch te verwijderen, wordt gebruik gemaakt van een tuinklauw. Ik had dat een paar maand geleden gelezen op het internet en ik wou dat eens uitproberen. Een Tuinklauw kost ongeveer 15 euro in de Hubo. Omdat ik al heel wat kosten had deze maand, besloot ik om op zoek te gaan bij Peerby.

Peerby is een app waar je dingen kunt lenen. Het werkt als volgt. Je maakt een account aan, uiteraard! En wanneer je iets nodig hebt, kun je daar een oproepje plaatsen. Peerby gaat dan automatisch op zoek naar mensen in je buurt en die krijgen dat oproepje te zien.

Ook omgekeerd, wanneer er iemand iets nodig heeft, krijg je een berichtje. Persoon X is op zoek naar voorwerp Y. En daarop kun je dan reageren: ‘ja, heb ik’; ‘nee, heb ik niet’; ‘ja, heb ik maar ik heb het nu zelf nodig’ (of zoiets, dat zinnetje herinner ik mij niet precies).

In beide gevallen kun je dan afspreken met de persoon in kwestie. Bij het oproepje ‘Tuinklauw’ kreeg ik onmiddellijk 3 meldingen en ik sprak af met de persoon die het dichtste bij woont. Ik ben er dan gisteren omgereden en ik mag de tuinklauw gebruiken zolang als nodig. Lief!

Meer informatie: https://www.peerby.com/

Kennen jullie Peerby?

Hiep hiep hoera!

Het is een mooie lentedag geweest. Een mooie dag om jarig te zijn, mijn kat, Pebbles is vandaag 15 jaar geworden. Ik heb haar als kitten, dus wij zijn ook al 15 jaar samen.


Ze heeft HCM (hypertrofische cardiomyopathie), waarbij de hartwanden dikker worden en de hartkamers kleiner. Haar nieren werken maar voor 30% meer, want een gevolg is van de slechte doorbloeding van de hartziekte.

Dus elke dag dat ze nog bij mij is, ben ik dankbaar voor. Ze is een lieve en aanhankelijke kat die gezelschap opzoekt.

Menselijk oordeel

Gevoelig zijn is Ć©Ć©n ding, maar gevoelig zijn aan wat mensen mogelijks van je kunnen denken is een ander ding. Ik heb er soms moeite mee. Het heeft met perfectie te maken maar ook met onzekerheid. Ik wil dat iedereen me leuk, lief en aardig vindt. Maar ik ben ook bang om dingen fout te doen of iets verkeerd te zeggen.

Als ik geen antwoord krijg op een mail, dan kan ik er over piekeren of ik niks verkeerd gezegd heb. Misschien kwam dit of dat wel zus of zo over. Terwijl ze misschien geen tijd hadden om te antwoorden of mijn mail vergeten zijn.

Als mijn honden op wandeling blaffen en grommen naar een andere hond, dan denk ik meteen dat ze vinden dat ik mijn honden maar moet opvoeden. Terwijl ze evengoed kunnen denken dat het vast moeilijk wandelen is met drie. Dat honden aan de leiband zich nu eenmaal bedreigd voelen.

Als ik word aangestaard omdat ik met drie honden aan het wandelen ben, dan denk ik dat ze me marginaal vinden omdat ik drie honden heb. Terwijl ze misschien gewoon kijken omdat het drie mooie honden zijn of dat ze flink meewandelen want die opmerking krijg ik ook vaak.

Als iemand geen ‘salut’ of ‘hallo’ zegt of stil is, dan denk ik meteen dat ik iets verkeerd gedaan heb of dat ze me te min vinden. Terwijl ze misschien gewoon gehaast waren, er persoonlijke problemen spelen, ze stress hebben of met hun gedachten ergens anders zitten.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als ik 10 complimentjes krijg en 1 iemand geeft kritiek, dan blijft dat ene negatieve hangen. Terwijl ik me zou moeten focussen op de 10 complimentjes.

Wat ik ook moetĀ  leren is dat niet iedereen me leuk hoeft te vinden. Want ik vind ook niet iedereen even leuk.

Hoe gaan jullie om met het oordeel van anderen?

Voorliefde voor de Bad Guy

Spoiler-alert!

Wanneer het over sprookjes en fantasy gaat, heb ik vaak een voorliefde voor de slechterik. Geen idee hoe dat komt. Bij realistische verhaallijnen heb ik dat dan weer niet.

Al van toen ik heel klein was, was ik al voor de slechterik. Toen ik 3 jaar oud was, had ik een knuffel van Gargamel en had ik zijn kant gekozen. Volgens mijn moeder zei ik steeds: ‘komaan, pak die stomme smurfen’ wanneer ik naar de Smurfen zat te kijken.

Bij de Harry Potters vond ik het super dat Snape Dumbledore (Perkamentus) vermoord had en dat Snape dan toch bij de dooddoeners (deatheaters) was. Ik vond het einde dan ook wat ontgoochelend want blijkbaar was Snape een spion bij de dooddoeners en heeft hij de hele tijd Harry Potter beschermd. Ook al haatte hij Harry Potter.
Mijn andere twee favorieten zijn Lucius Malfoy en Draco Malfoy, beide dooddoeners.

Bij Batman is the Joker mijn favoriet.

Bij sprookjes en fantasy hou ik ook niet van een happy end.

Zijn jullie voor de goeie of voor de slechterik?