Categorie archief: Geen categorie

Zoektermen #2

Bij Kristien van ditjes en datjes kun je zo nu en dan eens de zoektermen waarmee ze op haar blog terecht komen, lezen. Ik blogde een paar jaar terug ook eens mijn zoektermen. Omdat ik dat zelf een tof rubriekje vind, deel ik ‘mijn’ zoektermen van 2018 en 2019.

2019
(naam van een vriendin) Blijkbaar hebben ze gegoogled naar een vriendin van mij en kwamen ze op mijn blog terecht
provamel review
podenco en allergie
ik wil suikervrij gaan eten
eigenschap die je zou willen hebben Zou ik een eigenschap hebben die ze zochten?
rekkers inplaats van veters
loesje over hooggevoeligheid
de bethoosterse broeken

2018
lidl chocolade reepjes Ik ga nochtans nooit naar de Lidl
chocolade zonder suiker
introvert wenen
hoe weet je dat je een vetbol op de darm hebt
loesje chat
podenco wandeling september 2018

 

Blijf-in-uw-kot week 9

Ook deze week mogen we ons kot weer wat meer verlaten, namelijk om te winkelen en sommige kinderen mogen ook weer naar school. Ik vreesde veel volk in Gent, maar het viel heel goed mee. Ik liep niet de eerste dag in de Veldstraat dus misschien was het dan wel drukker. De meeste houden zich wel netjes aan het éénrichtingverkeer. Ik moet nog goed opletten want in sommige straten is het nu volledig één richting.

Mijn bubbel zit al goed vol. Sinds Moederdag hoort mijn moeder officieel tot mijn bubbel. Woensdagochtend zat er een kameraad op mijn trein waarmee ik dan samen tot in Gent gereisd ben, dus hij hoort er ook bij 😀 En zaterdag kwamen mijn zus en haar vrouw een tafel leveren. Dus zo zit ik aan vier mensen.

Dinsdag werd de nieuwe krabpaal voor Loesje geleverd. Ik vond dat ze ook eens verwend mocht worden en kocht een iets groter model dan haar andere (bijna versleten) krabpaal.

Vrijdag ontvingen we allemaal twee herbruikbare mondmaskers van de stad. Gelukkig in m’n lievelingskleur 😅

Ik bleef tijdens het weekend vooral in mijn kot, op het terras met een boekje en kopje thee. Ik deed wat wandelingen waarvan eentje met een vriendin. Het was geleden van in februari dat we elkaar zagen dus het was fijn om eens te wandelen met een vriendin om gezellig wat te kletsen. Ook leuk om eens op een andere locatie te wandelen. Al kan ik hier ook mooi wandelen, het is toch eens leuk om elders te gaan.

Hoe is het in jullie kot?

Blijf-in-uw-kot week 8

We mochten ons kot al wat meer buiten komen. Veel bedrijven konden weer opstarten en op het openbaar vervoer moeten we nu verplicht een mondmasker dragen. Al zag ik een aantal mensen die geen mondmasker droegen. Er liep vrijdag zelfs één zonder mondmasker op mijn trein en liep dan door heel de wagon terwijl hij aan het hoesten was. Ik kan er vrij goed mee omgaan maar dit vond ik toch niet zo plezant.

Ik werkte heel de week op kantoor en het is nog vrij rustig op de trein. Gelukkig! Woensdag plande ik om thuis te werken omdat ik een pakje zou ontvangen. Toen het rond half elf geleverd werd, besloot ik toch richting Gent te gaan want ik kon niet verder met mijn werk. Toen ik er bijna was, bleef de trein een half uur stil staan. Dat was even balen, vooral omdat ik tijdens mijn middagpauze naar Gent ging.

Deze week haalde ik een pakje op in het pakjesautomaat van de Dampoort voor een vriendin omdat zij nog geen mondmasker had en ze dus het station niet in mocht. De dag nadien kwam ze tot aan het station en liepen we samen naar mijn werk. Die micro-momenten met vrienden zijn extra leuk in deze tijden.

De vrijdag zag ik al éénrichtings-verkeer-signalisatie voor de voetgangers geschilderd staan. We moeten dus iedere keer op het rechtervoetpad wandelen vanaf maandag als de winkels weer open gaan. Ik ben eens benieuwd wat dit gaat geven.
Aan de verpakkingsvrije winkel was het aanschuiven, er mogen daar maar 3 mensen tegelijk binnen. Toen ik bijna aan de beurt was, mocht ik gelukkig binnen van de verkoopster die me kende en weet dat ik enkel maar koekjes koop. Ik was dan toch eerder buiten dan de 3 die voor mij in de winkel waren. Dat vond ik wel lief van haar om er mij toch bij te laten!

’s Avonds ging ik eens wandelen in het bos! Ook dat mag weer, heerlijk! Het deed deugd om in de natuur te zijn en de honden vonden het ook plezant!

Op zaterdag doe ik altijd boodschappen. PostNL zou langskomen en gelukkig waren ze ditmaal mooi op tijd. Normaal ga ik altijd op de middag om boodschappen en nu stonden ze om 12u26 aan mijn deur. Perfecte timing! Na het scannen van mijn producten merkte ik dat ik mijn portefeuille niet mee had. Dit is nu de tweede keer dat ik in Corona-tijden dat ik mijn bankkaart niet bij had (terwijl dat anders zelden of nooit gebeurt). Het is sowieso vervelend om nu boodschappen te moeten doen en al zeker als je nog eens in én uit de winkel moet om je bankkaart te gaan zoeken te hopen dat je ze niet verloren hebt. Ik mocht mijn winkelkar aan de selfscan laten staan en naar huis rijden om mijn bankkaart te gaan halen.

De zondag ging ik eens op bezoek bij mijn moeder. Blij dat dit gewoon weer kan. Mijn zus heb ik niet gezien en die heeft het voorlopig nog druk. Dus ik heb nog drie plekjes vrij in mijn sociale bubbel. Er zijn wel een paar vriendinnen waarmee ik ga wandelen, maar dat mocht sowieso al. Maar nu mag ik wel tot aan een andere stad of dorp rijden om met hen te wandelen. Terwijl dat de dagen er voor nog niet mocht. En voor de rest ga ik gewoon in mijn kot blijven. Ik geniet er eigenlijk wel van, van die weekends zonder plannen.

Hoe gaat het bij jullie ij je iet of wat vrijer kot?

Mijn mondmasker-ervaring

Vandaag ging ik een dagje naar kantoor en vandaag moest ik voor het eerst een mondmasker dragen. Voordien had ik het alleen nog maar gepast. Ik bestelde er twee weken geleden met een Disney-printje bij een meisje die ze zelf maakt. Gelukkig kwamen ze op tijd aan en kon ik met de trein gaan werken.

Het voelt toch heel vreemd om met zo’n ding rond te lopen. En het voelt onwennig. Maar het is een leuke gedachte dat niemand me toch gaat herkennen. Behalve de mensen die ik ken waarschijnlijk.

Het is wennen om er door te ademen. En het is ook wennen om er mee te lezen want je kijkt de hele tijd in het masker. Ook bij het afdalen van de trappen in het station, moet je met je hoofd naar beneden kijken ipv enkel je ogen naar beneden te richten. Anders kijk je in het masker en zie je niks 😀

Op de terugweg zag ik dat er een politiewagen aan het station stond en zag ik dat er op het perron effectief controle gedaan werd. Ik had mijn masker er al op van toen ik aan het werk vertrok.

Welke mondmaskers hebben jullie?

Telefoonconsultatie

Sinds zondag had ik wat last van diarree. Zondagnacht zelfs wakker geworden met lichte buikpijn, alsof ze met een resem fijne naaldjes in mijn maag/darm-zone prikten. Ik had zaterdag en zondag iets gegeten dat over tijd was, dus ik dacht dat het daaraan lag.

Maar donderdag had ik nog steeds diarree en besloot ik een afspraak bij de huisarts te maken. Ze hadden al eens gemaild dat de consultaties nu telefonisch zijn. Ik maakte dus zo’n afspraak en om 17u zouden ze me opbellen. Aangezien het een groepspraktijk is, belde mijn vaste huisarts me pas om 19u op. Ik vermoed dat ze de afspraken doorgeven aan de arts met hun vaste patiënten en zij werkt de donderdagavond pas. Helemaal niet erg, want ik heb liever dat zij mij belt dan iemand die ik iets minder ken.

Het is toch maar vreemd om uit te leggen wat je mankeert. Ze vroeg dan ook of mijn buik hard aan voelde. Ik had eigenlijk geen flauw idee, dus zei dan maar van niet 🙂 Ze vroeg ook of ik koorts had en moest hoesten. Daarbij vroeg ik me af of ze nu standaard ook naar symptomen van Covid-19 vragen. Bovendien vroeg ze ook af ik voldoende mijn handen was. Ze zei dat er buikgriep de ronde doet dus dat de kans groot is dat het een buikgriepje is en niet van iets verkeerd te eten. Ze zei dan ook wat ik kon halen in de apotheek, maar een kwartier later moest ik haar al mailen omdat ik de naam van het medicijn vergeten was. Toch niet zo handig, zo’n consultatie.

Nu vraag ik me ook af hoe ik een buikgriep opgelopen kan hebben? Want als je voldoende voorzorgmaatregelen neemt tegen corona, dan ben je toch ook beschermd tegen andere virussen die buikgriep, verkoudheid en griep veroorzaken. Ik was regelmatig mijn handen, meer dan als er griep in het land is. Ik hou afstand, ik ga enkel naar de winkel als het nodig is, op de trein zit geen kat en op het werk zie ik maar één collega die op een ander verdieping zit en we gebruiken beiden een andere wc. Begrijpe wie begrijpen kan. Nuja, niet te veel bij stil staan zeker.

Hebben jullie al een dokter moeten raadplegen?

 

Blijf-in-uw-kot week 4

Er zijn al vier weken gepasseerd sinds alle evenementen afgelast en alle horeca-zaken gesloten zijn. Ook de lessen werden afgeschaft en we moesten massaal thuiswerken indien mogelijk. In de loop van de eerste week gingen ook nog eens alle winkels dicht.

Ik dacht dat die weken tergend traag zouden verlopen maar eigenlijk zijn ze razend snel voorbij gevlogen. En ik heb me nog geen moment verveeld. Ambetant gelopen, dat dan weer wel. Maar eigenlijk niet meer of minder dan anders. Het kan niet altijd even plezant zijn. Het scheelt ook dat ik nog aan het werk ben, want dan vliegen de dagen voorbij. En heb je overdag iets te doen. Ik heb het drukker dan anders, maar veel liever zo. Want als de maatregelen strenger zullen worden, vrees ik voor mijn job. Er zijn helaas nog steeds mensen die feestjes geven of afspreken met vrienden en familie. Door zo’n mensen blijven de maatregelen strenger worden en zal het ook langer blijven duren. En blijft het aantal besmettingen zo hoog. Maar goed, ik probeer er niet al te veel bij stil te staan.

Op het werk is het razend druk, omdat ik bezig ben met filmpjes maken en dat online te zetten op onze social media-kanalen. Het is heel veel wachten en uploaden en vloeken. Vooral veel proberen, falen en opnieuw beginnen. Maar het is ook leerrijk en het is eens wat anders. En mijn ander werk blijft dan wat liggen daardoor.

Op dinsdag werkte ik op kantoor in Gent. Ik had bericht gekregen van de bib dat mijn gereserveerde boeken klaarlagen om af te halen. Aangezien ik een hond mee had, schakelde ik een vriendin in om de hond even vast te houden wanneer ik binnen moest in de bibliotheek. Ze kwam met haar zoontje tot aan het werk zodat we samen naar de bib konden wandelen. Het was zeer fijn om na 4 weken nog eens een vriendin te zien, ook al konden we mekaar maar een dik half uur zien. Er stond een hele lange rij aan de bib maar de afstand werd gerespecteerd. En het ging al bij al nog redelijk vlot. Al had ik niet zo veel volk verwacht, maar ik heb op de valreep mijn trein gehaald.

Vrijdag ging ik tot aan de dierenarts omdat ik medicatie nodig had. Het is toch vreemd om tegen iemand te praten met en mondmasker. Ik ben iemand die oogcontact vermijd en nu moet je wel want een deel van de non-verbale communicatie valt weg met zo’n masker.

Zaterdag ging ik informeren naar de zelfoogstboerderij rechtover mijn deur. Het is een heel interessant project en verser kan ik mijn groenten niet hebben. Het meisje vertelde me ook dat er reetjes zitten in het natuurgebiedje vlakbij. Ik heb er nog geen gespot, maar ook dat is echt heel leuk om zo vlakbij reeën te kunnen spotten! In Delhaize was het weer massa’s druk, ik vind het niet fijn om zo te winkelen en zoveel mensen te moeten kruisen. Misschien moet ik toch op een avond gaan ipv op zaterdag.

Op paaszondag wandelde ik in de voormiddag naar mijn tante en nonkel en bracht ik hen een zakje paaseieren. Ze waren er blij mee en het was ook fijn om even te kunnen kletsen met iemand. Want zij hebben hun dochter en kleinkinderen al meer dan een maand niet gezien omdat ze in een andere gemeente wonen. Ik maakte ook een vegan chocolade-cake.

De week zit er al weer op en ik heb me dus geen moment verveeld. Integendeel, ik kom zelfs tijd te kort en kom amper aan lezen toe. Ik lees veel minder dan dat ik met de trein ga werken. Maar ik klaag niet, helemaal niet. Ik heb het voordeel dat ik heel erg goed alleen kan zijn en ik van alles te doen heb.

Hoe gaat het met jullie in quarantaine?

Blijf-in-uw-kot-week 3

Er is weer een week voorbij. Het was mijn eerste volledige werkweek, daarvoor had ik verlof en de laatste week werkte ik halve dagen om de honden te laten wennen aan het alleen zijn. Dat was al zo gepland van voor de Corona-uitbraak, veel hebben ze niet alleen moeten zijn want ik werk meestal thuis.

Vorige week werkte ik één halve dag in Gent en de rest van de dagen werkte ik thuis. Het vreemd maar ik ben productiever als ik thuis werk. Misschien ook omdat er minder rondgelopen wordt en ik geen collega bij me heb om te kletsen. Voorlopig heb ik werk genoeg. Maar ik werk in de culturele sector en we organiseren vaak evenementen. Dus als die nog lang stil liggen, vrees ik wat voor mijn job. Het is een oefening om in het nu te leven en niet te ver vooruit te denken.

Op donderdag hadden we e-peritief met de collega’s. Het was fijn om hen online toch eens te kunnen zien en te kunnen praten zonder dat het werkgerelateerd was. Maar er zat helaas ook een doemdenker bij die me angstig maakte en die er voor zorgde dat ik een hele avond liep te piekeren. Maar nu kijk ik er positief op terug dat ik mijn collega’s toch eens ‘gezien’ en gesproken heb.

Mijn toilet zat verstopt deze week én er bleef ook constant water lopen in het toilet. Ik was al 3 kubiek water kwijt sinds ik hier woon, dus het was vrij dringend. Gelukkig mogen loodgieters en ontstoppers nog werken want anders had ik een probleem. Ik hoorde van de ontstopper dat hij een oudere dame haar wc niet wilde ontstoppen omdat haar man corona gehad heeft. Het is volledig te begrijpen, maar ook triest want een verstopte wc is geen pretje en daar kun je geen maanden mee wachten.

Op zaterdag zou postNL langskomen tussen 9u45 en 13u45. Ik had geen brood meer in huis en moest dringend boodschappen doen. Aangezien ik aan intermittent fasten doe, kan ik gerust wat langer zonder eten. Om 13u50 kreeg ik een mailtje dat ze zouden langskomen tussen 9u45 en 13u45. Ze werken dus met terugwerkende kracht :-p Om 15u45 besloot ik toch naar de winkel te gaan omdat ik vermoedde dat ze niet meer langs zouden komen. In de biowinkel bleek mijn brood niet bij de bestelling te zitten, extra balen als je net zo’n grote honger hebt.

Tijdens het winkelen in de supermarkt bleek ik mijn bankkaart kwijt te zijn, ik had die mijn broekzak gestopt (dacht ik) en vond ze niet meer. Ik neem geen handtas mee omdat ik liefst zo weinig mogelijk aan raak dat ik vaak moet vastnemen. Het liefst ben ik zo snel mogelijk weg uit de winkel en nu moest ik alles nog opzij zetten, de winkel weer uit om mijn kaart in de auto te gaan zoeken. Daar lag ze gelukkig! Terug de winkel in en met mijn kar naar de kassa.

Thuisgekomen heb ik mijn boodschappen weggelegd en om 17u geluncht. Toen ik drie kwartier later een grote wandeling wilde doen, stond plots postNL aan de deur met mijn pakje. Ik had enorm veel geluk dat ze er net waren en het was een hele vriendelijke kerel die me bovendien waarschuwde voor het gewicht. Dat deed de ergernis van het wachten weer verdwijnen. Ook al wist ik dat ze het immens druk hebben, ik liep toch beetje ambetant om een hele dag te wachten en niet om boodschappen te durven.

Op zondag was ik het quarantaine-gedoe wat beu. En dan mag ik nog van geluk spreken dat ik heel goed alleen kan zijn en me niet snel verveel. Gelukkig kon ik mijn gedachtegang snel onderbreken.

Hoe stellen jullie het in jullie kot?

 

Corona-logica

Dat er maatregelen moeten genomen worden, daar ben ik volledig mee eens. Het is nodig want anders zou het een nog grotere ravage zijn. Maar sommige maatregelen daar is de logica soms ver te zoeken… Er is nog steeds een grijze zone en er zijn er nog steeds die er misbruik van maken. Waardoor de goeie het moeten bekomen voor de slechte. Helaas.

Hier een aantal dingen die ik van horen vertellen of mee te maken, echt niet goed snap…

– Vriendin en medeblogster zei dat haar kinderen niet mogen skaten, maar wel mogen wandelen of fietsen. Dat snap ik dus niet, waarom mogen ze niet skaten. Daarmee besmetten ze toch niemand meer of minder dan met wandelen of fietsen. Evenmin is de kans groter of kleiner dat ze zelf besmet worden daardoor.

– Collega vertelde dat zijn dochter onderweg naar de bakker een vriendinnetje tegen kwam en er even van op afstand mee stond te kletsen. De politie dreigde met een boete als ze hen nog één keer samen zagen. Ik dacht dat je wel mocht babbelen met iemand als je voldoende afstand houdt. Want als je als gezin mag wandelen plus één, dan is dit toch hetzelfde qua besmettingsgevaar.

– Ik hoorde van mailvriendin en medeblogster dat er mensen een boete kregen omdat ze Halal-vlees gingen halen in een ander dorp. Ik vraag me dan af of ik het vers vlees voor de windhonden nog mag gaan kopen in Wetteren? Mijn windhondje is allergisch aan brokjes en kan alleen maar dat eten. Moet ik nu een attest vragen aan mijn dierenarts? Ik snap het niet zo goed, want als ik ALLEEN in mijn auto zit en naar Tom&Co hier in de buurt rij of als ik ALLEEN in mijn auto naar Wetteren rij. Dan is het besmettingsrisico voor mij en mijn medemens toch even groot?

– Deze middag was mijn brood niet meegeleverd in de biowinkel. Ik moest dus noodgedwongen een brood kopen in Dehlaize (ik kon ook naar de bakker maar ik vermijd liever veel winkels na elkaar), deze week zat het brood al in een zak. Wat ik goed vond, want voorheen lagen de broden gewoon los bij elkaar en wie weet wie er allemaal aan gepoteld had. Ik kom aan de kassa, blijkbaar moest er nog een sticker op. Ik kom thuis en het brood was niet gesneden. Dus hier snap ik ook niet goed, als je brood dan toch al verpakt zit, waarom laten ze dan nog iedereen zelf hun brood snijden? Dan vind ik het besmettingsrisico even groot als iedereen zijn brood en die snijmachine nog eens moet vastnemen. En dan terug zijn brood moet nemen om de zak te steken. Dan kan er ook een virus aan het brood hangen. En brood kunnen moeilijk afspoelen.

Hebben jullie ook voorbeelden waarbij de logica soms ver te zoeken is?

Verhuizen in tijden van Corona

Vorige week ben ik verhuisd. Een verhuis om nooit te vergeten. Het heeft me heel veel stress bezorgd want het aantal patiënten bleef (en blijft) stijgen en de maatregelen werden (en worden) steeds strenger. Ik zag de zondag voor mijn verhuis de bui al hangen en belde mijn verhuizer of hij vroeger kon, want ik had echt schrik dat ik niet zou kunnen verhuizen. Er gingen normaal 4 mensen helpen, maar enkel mijn collega is komen helpen. Want we mocht niet meer samen scholen. Maar het is vlotjes en snel verlopen en ik ben op de valreep kunnen verhuizen. Het scheelde ook dat ik het weekend er voor al veel ingepakt had samen met mijn moeder en een vriendin en dat we toen ook onze auto’s vol geladen hadden om het al naar het nieuwe huis te voeren.

Bij een verhuis moet ook heel veel geregeld worden. Maar het meest dringende was natuurlijk internet. Helaas zit ik nog steeds zonder internet, maar heb ik de code van de buurvrouw mogen lenen. Maar het is beperkt internet en durf toch geen filmpjes kijken op het net.

Internet is nochtans (en zeker in deze tijden) een noodzakelijk goed, zeker als je moet telewerken. En voor een verhuis komt de technieker toch nog langs. Maar ik ben bij een provider die de lijnen huurt van een andere provider en dat wil die provider niet doen voor klanten van mijn provider, wel voor eigen klanten. #eigenklanteneerst Ik heb mijn abonnement opgezegd, want ik ga niet betalen voor iets dat ik niet heb.

Morgen moet ik sowieso met de trein naar het werk maar zie dat eerlijk gezegd niet zo zitten. Maar bon. Hopen op niet te veel mensen en voldoende mijn handen wassen.

Een voordeel van de quarantaine is dat ik heel snel mijn dozen uitgepakt heb. Wat uitgepakt kon worden. Want ik heb nog een aantal kasten nodig om alles te kunnen opbergen. Wel grappig, tijd hebben om alles te doen, maar geen kasten en verf kunnen bestellen om het allemaal te kunnen doen. Maar bon, dat is het minste van mijn zorgen.

Hoe stellen jullie het?

Corona-geluk of toch niet…

Deze week werd er stap voor stap vanalles geannuleerd of uitgesteld. In het begin deed ik er wat lacherig over maar toch vind ik het niet zo fijn om veel en dichtbij andere mensen te zijn. En al zeker niet als er eentje loopt te kuchen en te niezen.

Het was wel grappig dat ik deze week telkens de dag er voor iets gepland heb en het pas de dag nadien verboden werd.

Dinsdag stond ik op het punt om naar de AB te vertrekken toen ik op het nieuws hoorde dat optredens met meer dan 1.000 mensen afgeschaft zouden worden. Ik twijfelde om te vertrekken maar ik had nu toch een treinticket gekocht, dus ik kon zowel nog aanzetten en dan wel zien wat het ter plekke zou zijn. Daar aangekomen bleek de zaal gewoon open. Het was in het salon te doen, dus een pak minder volk. Maar toch maakte ik daar al de bedenking dat er maar één zieke moet zijn die iedereen kan besmetten. Ik stond er op dat moment nog niet teveel bij stil en heb ik genoten van het optreden.
De dag er na… alle optredens afgelast tot eind maart. Eerst was er sprake om optredens onder de 1.000 te laten doorgaan maar ook dat heeft niet lang geduurd.

img_3397

Donderdag had ik een ticket voor het museum met de Van Eyck-tentoonstelling. Ik heb heel hard getwijfeld om te gaan omdat je daar ook tussen de mensen staat. Ik ben toch vertrokken omdat ik gelezen had op de website dat alles goed ontsmet wordt. En ik besloot ook daar ter plekke wel te zien. Er was niet zo heel veel volk maar ook niet te weinig. Voldoende afstand houden was zeker niet altijd mogelijk. Aan de vestiaire moest er een man achter mij niezen. Iedereen keek zijn richting uit en er werd wat lacherig mee om gegaan. Van de tentoonstelling had ik meer verwacht. Uiteraard is het fantastisch knap werk van Van Eyck maar niet alles was te zien van het Lam Gods (tenzij ik delen gemist heb) en bovendien was er ook veel ander werk van andere schilders, alsook van Van Eyck. Leerrijk was het zeker en vast.
De dag er na… alle musea dicht.

Donderdag komt mijn collega op mijn bureau wat babbelen en zegt dat hij naar de bib moest. Ik vroeg hem om mijn boeken mee te nemen, dan moest ik de vrijdag niet meer tot daar stappen tijdens de middagpauze.
De dag er na… alle bibliotheken dicht.

Ik heb telkens op de valreep mijn geplande dingen kunnen doen en regelen. Maar misschien heb ik daardoor wel Corona opgelopen natuurlijk, door mij nog net even tussen het volk te begeven. Ook op de trein vond ik het niet zo tof als er mensen bij mij zaten en al zeker niet als ze zitten te kuchen en te niezen. Volgende week zal ik waarschijnlijk thuiswerken.

Hoe gaan jullie om met de corona-heisa?