Categorie archief: Geen categorie

Verhuizen in tijden van Corona

Vorige week ben ik verhuisd. Een verhuis om nooit te vergeten. Het heeft me heel veel stress bezorgd want het aantal patiënten bleef (en blijft) stijgen en de maatregelen werden (en worden) steeds strenger. Ik zag de zondag voor mijn verhuis de bui al hangen en belde mijn verhuizer of hij vroeger kon, want ik had echt schrik dat ik niet zou kunnen verhuizen. Er gingen normaal 4 mensen helpen, maar enkel mijn collega is komen helpen. Want we mocht niet meer samen scholen. Maar het is vlotjes en snel verlopen en ik ben op de valreep kunnen verhuizen. Het scheelde ook dat ik het weekend er voor al veel ingepakt had samen met mijn moeder en een vriendin en dat we toen ook onze auto’s vol geladen hadden om het al naar het nieuwe huis te voeren.

Bij een verhuis moet ook heel veel geregeld worden. Maar het meest dringende was natuurlijk internet. Helaas zit ik nog steeds zonder internet, maar heb ik de code van de buurvrouw mogen lenen. Maar het is beperkt internet en durf toch geen filmpjes kijken op het net.

Internet is nochtans (en zeker in deze tijden) een noodzakelijk goed, zeker als je moet telewerken. En voor een verhuis komt de technieker toch nog langs. Maar ik ben bij een provider die de lijnen huurt van een andere provider en dat wil die provider niet doen voor klanten van mijn provider, wel voor eigen klanten. #eigenklanteneerst Ik heb mijn abonnement opgezegd, want ik ga niet betalen voor iets dat ik niet heb.

Morgen moet ik sowieso met de trein naar het werk maar zie dat eerlijk gezegd niet zo zitten. Maar bon. Hopen op niet te veel mensen en voldoende mijn handen wassen.

Een voordeel van de quarantaine is dat ik heel snel mijn dozen uitgepakt heb. Wat uitgepakt kon worden. Want ik heb nog een aantal kasten nodig om alles te kunnen opbergen. Wel grappig, tijd hebben om alles te doen, maar geen kasten en verf kunnen bestellen om het allemaal te kunnen doen. Maar bon, dat is het minste van mijn zorgen.

Hoe stellen jullie het?

Corona-geluk of toch niet…

Deze week werd er stap voor stap vanalles geannuleerd of uitgesteld. In het begin deed ik er wat lacherig over maar toch vind ik het niet zo fijn om veel en dichtbij andere mensen te zijn. En al zeker niet als er eentje loopt te kuchen en te niezen.

Het was wel grappig dat ik deze week telkens de dag er voor iets gepland heb en het pas de dag nadien verboden werd.

Dinsdag stond ik op het punt om naar de AB te vertrekken toen ik op het nieuws hoorde dat optredens met meer dan 1.000 mensen afgeschaft zouden worden. Ik twijfelde om te vertrekken maar ik had nu toch een treinticket gekocht, dus ik kon zowel nog aanzetten en dan wel zien wat het ter plekke zou zijn. Daar aangekomen bleek de zaal gewoon open. Het was in het salon te doen, dus een pak minder volk. Maar toch maakte ik daar al de bedenking dat er maar één zieke moet zijn die iedereen kan besmetten. Ik stond er op dat moment nog niet teveel bij stil en heb ik genoten van het optreden.
De dag er na… alle optredens afgelast tot eind maart. Eerst was er sprake om optredens onder de 1.000 te laten doorgaan maar ook dat heeft niet lang geduurd.

img_3397

Donderdag had ik een ticket voor het museum met de Van Eyck-tentoonstelling. Ik heb heel hard getwijfeld om te gaan omdat je daar ook tussen de mensen staat. Ik ben toch vertrokken omdat ik gelezen had op de website dat alles goed ontsmet wordt. En ik besloot ook daar ter plekke wel te zien. Er was niet zo heel veel volk maar ook niet te weinig. Voldoende afstand houden was zeker niet altijd mogelijk. Aan de vestiaire moest er een man achter mij niezen. Iedereen keek zijn richting uit en er werd wat lacherig mee om gegaan. Van de tentoonstelling had ik meer verwacht. Uiteraard is het fantastisch knap werk van Van Eyck maar niet alles was te zien van het Lam Gods (tenzij ik delen gemist heb) en bovendien was er ook veel ander werk van andere schilders, alsook van Van Eyck. Leerrijk was het zeker en vast.
De dag er na… alle musea dicht.

Donderdag komt mijn collega op mijn bureau wat babbelen en zegt dat hij naar de bib moest. Ik vroeg hem om mijn boeken mee te nemen, dan moest ik de vrijdag niet meer tot daar stappen tijdens de middagpauze.
De dag er na… alle bibliotheken dicht.

Ik heb telkens op de valreep mijn geplande dingen kunnen doen en regelen. Maar misschien heb ik daardoor wel Corona opgelopen natuurlijk, door mij nog net even tussen het volk te begeven. Ook op de trein vond ik het niet zo tof als er mensen bij mij zaten en al zeker niet als ze zitten te kuchen en te niezen. Volgende week zal ik waarschijnlijk thuiswerken.

Hoe gaan jullie om met de corona-heisa?

 

Niemand die helpt…

Af en toe heb ik last van de gal… vooral wanneer er ‘leuke’ dingen in het vooruitzicht zijn. Of toch dingen waar ‘normale’ mensen naar uitkijken, maar op zo’n momenten heb ik last van de gal. Het kan zijn dat ik het op een feest krijg of er voor. Nu heeft het te maken met mijn naderende verjaardag en ik dus in de belangstelling ga staan en een paar dingen die buiten mijn routine vallen.

Toen ik deze middag richting station trok, dronk ik thuis nog een glas en voelde ik al dat het niet ok zat. Ik besloot toch naar de trein te stappen, maar halverwege kon ik het niet meer uithouden van de pijn. Het is moeilijk uit te leggen welk gevoel het is, het is alsof je lichaam blokkeert. Ik moest op de grond gaan zitten en moest een half uur zwetend bekomen. Ik had een vriendin gebeld of ze mij naar huis kon voeren, want stappen lukte echt niet meer.

Het erge vond ik eigenlijk dat er verschillende mensen vreemd opkeken toen ze mij daar dubbel toe zagen zitten. Maar niemand die ook maar stopte om te vragen of ze konden helpen. Zelfs een voetganger die twee keer passeerde, deed niks anders dan me aanstaren en verder te wandelen. Eigenlijk vind ik dat triest… Als snap ik het ergens wel, want ik ben ook niet de meest assertieve op dat vlak. In een grote stad zal ik al snel denken dat iemand anders wel zal helpen. Maar ik zat in een dorpje…

Stoppen jullie voor mensen die duidelijk pijn hebben?

 

Tiny pleasures & quotes januari 2020

Januari leek oneindig lang te duren en blijkbaar was dat bij velen zo gezien er daarover een artikel verschenen was in de krant. Eind januari maakte ik een moeilijke beslissing, dan is het ook belangrijk om naar de kleine dingen te kijken.

Tiny pleasures
een windhondje tegenkomen toen ik ging wandelen met Mati – vriendin E die spontaan hulp aanbood – productieve werkdag – babbelen met de vorige ‘baas’ – roodborstje spotten – leesflow hebben – sinds jaren een fictie-boek kopen – vegan, suikervrije chocomelk – beyond-meat-burger proeven – goed nieuws krijgen – windhondje spotten aan mijn werk – Mati die aanstalten maakt om te spelen met Tiqi ❤ – vegan latté macchiato – wandelen met vrienden – eten bij Water & Vuur in Diksmuide – heel veel lieve en begripvolle sms’jes – lieve dierenarts – mooie paddenstoelen 🍄

Quotes
– wasting time isn’t a waste of time
– wolven en vrouwen hebben gemeen dat ze in de geschiedenis oppervlakkig gezien de ‘underdog’ zijn. Maar in werkelijkheid zijn ze de sterkste. – Erik Zimen –
– De natuur heeft geen haast en toch komt alles voor elkaar – Lao Tse –
– I cannot do all the good that the world needs. But the world needs all the good I can do. – Jana Stanfield –

Vonden jullie ook dat januari zo lang duurde? 

Kostbare tand

Een aantal weken geleden had ik plots tandpijn in drie tanden. Ik had liggen knarsetanden door de stress. Een mailtje naar de tandarts die voorstelde om een plaatje te laten maken om ’s nachts te dragen.

Maar de tandpijn bleef maar duren, dus ik mailde om te vragen of ik toch eens zo snel mogelijk mocht langsgaan. Ik kon pas de week er na, maar met het vooruitzicht op een afspraak was de pijn toch te verdragen. Het deed vooral pijn bij koude en warmte, dus het was eigenlijk meer lastig om te eten dan dat het pijn deed.

Op maandagavond kon ik naar de tandarts. Mijn achterste tand was helemaal gebarsten en moest ontzenuwd worden. Omdat die te ver naar achter staat en het precisiewerk is, moest het door een specialist gebeuren. Mijn tandarts zou naar de specialist bellen zodat er toch wat druk op staat om snel een afspraak te kunnen krijgen. Ik zei dat ze mocht zeggen dat ik op een half uur ter plaatse kon zijn dus als er iemand de afspraak annuleert dat ik snel daar kon zijn.

De tandarts belde me ’s anderdaags op dat ik een afspraak had op 21 januari (!!!!). Maar dat ik als eerste op de wachtlijst stond voor moest er een afspraak wegvallen. Als ik het echt niet meer kon houden van de pijn, mocht ik bellen en zouden ze me er toch tussen nemen. Ik begon natuurlijk te bleiten. Ik zag het helemaal niet zitten om nog 5 weken last te hebben als ik eet of drink. En al zeker niet met de feestdagen in het vooruitzicht.

Maar twee uur later kreeg ik het verlossende telefoontje of ik daar binnen een half uur kon zijn. Ik was zo blij dat ik toch nog dezelfde dag naar de tandarts mocht. Ik ben zelden zo blij geweest dat ik naar de tandarts kon. Doordat ik met de fiets van een collega kon gaan, was ik er ruim op tijd. De tandarts had een uur en vijftien minuten werk om mijn tand te ontzenuwen en opnieuw te vullen.

Om de tand te laten ontzenuwen moest ik maar liefst 323 euro (!) betalen, waarvan het 100 euro eigen opleg zou zijn. En dat was nog goedkoop, mijn tandarts wist nog een andere specialist die maar liefst 500 euro eigen opleg vraagt. Maar ik ben van de pijn verlost.

 

 

Ben ik eenzaam?

Onlangs las ik een blogpost bij Samaja van Samajatalk over eenzaamheid. Dat deed me denken aan het testje die ik onlangs deed op de site van de Morgen over eenzaamheid. Want blijkbaar zijn er heel veel mensen eenzaam en omdat ik een testjes-freak ben, was ik wel nieuwsgierig.

Volgens de test ben ik eenzaam, maar eigenlijk voel ik me niet eenzaam. Ik ben heel veel alleen maar ik ben graag alleen. Ik zou me zelfs niet meer kunnen voorstellen dat ik ooit nog zou samenwonen. Dat lijkt me zo druk en je moet constant afspraken maken en met elkaar rekening houden. Bovendien kan ik absoluut niet tegen lawaai en herrie. Ik vind het ook zo heerlijk om gewoon mijn goesting te doen.

Elk weekend met iemand afspreken is voor mij ook niet nodig. Al kan ik wel genieten van mijn afspraakjes met vrienden, maar dat is maximum 1 afspraak per week. Anders begin ik al op voorhand te flippen dat het te druk is. Onlangs hoorde ik van iemand die 2 à 3 keer per maand met zijn beste vriend afspreekt.. hallo?! Dat lijkt me zooo veel. Ik zie elke vriendin maar om de 2 maand of zelfs veel langer en dat is voor mij prima zo.

Ik ben iemand die dus niet zoveel nood heeft aan sociaal contact. Ik werk in een introverte omgeving en daar ben ik blij om. Moesten mijn collega’s allemaal extravert zijn, ik zou nog minder mensen willen zien in mijn vrije tijd. Het is niet dat ik mijn vrienden niet graag heb, zeker niet! Maar het gebeurt wel eens dat ik een hele dag sociaal moet zijn op het werk en daar geniet ik zelfs van, maar dan ben ik achteraf echt uitgeput.

Mis ik dan totaal geen geliefde in mijn leven? Eigenlijk niet. Ik ben als kind al altijd graag op mezelf geweest en had een hekel aan feestjes waar ik letterlijk ziek van werd. Soms wanneer ik me echt heel slecht voel, heb ik wel eens nood aan iemand die me vastpakt. Maar doorgaans mis ik ook dat niet, ik hou er niet van om aangeraakt te worden. Bij moeilijke beslissingen zou het wel handig zijn om eens te kunnen overleggen met iemand, maar zo’n beslissingen moeten nu ook niet dagelijks genomen worden.

Voelen jullie je snel eenzaam?

Mijn ervaring met vasten

Vasten is de laatste tijd dé nieuwe hype bij mensen die bezig zijn met gezondheid, inclusief mezelf. Deze zomer vertelde een oud-klasgenoot me over Intermittent Fasting. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar toen ik de voordelen ervan hoorde, wil ik het toch even uittesten. Ik ga hier geen wetenschappelijke bewijzen uit de doeken doen. Er stond vandaag in de Morgen een artikel over vasten. Als je geïnteresseerd bent, kun je het hier lezen.

Er zijn verschillende methodes. De 5:2-methode waarbij je 2 dagen per week vast, op die dagen eet je max. 500 caloriën. En 5 dagen eet je wat en wanneer je wilt. Je kan ook de 16:8 methode doen. Deze volg ik en daarbij eet je 16 uur niks en 8 uur wel. Het is belangrijk dat je voldoende voedingsstoffen binnen hebt. Om het fijne er van te weten, kun je best wat googlen of het boek ‘De dr. Ludidi vastenmethode’ lezen. En er zijn nog anderen die 2, 3 of zelfs 5 dagen niks eten. Maar uiteraard wel water, koffie of thee drinken.

Ik dacht dat ik nooit zonder ontbijt zou kunnen en dat het ongezond is om het ontbijt over te slaan. Maar niks is minder waar. Dat een ontbijt gezond is, werd in het leven geroepen door, jawel de ontbijtgranen-industrie. Ondertussen zijn er veel wetenschappelijke onderzoeken gebeurd naar mensen die het ontbijt overslaan en die een positief effect ondervinden op lange termijn. Ik at sowieso pas mijn ontbijt als ik om 9 uur op het werk aan kwam. En nu wacht ik gewoon tot 12u45 om te eten. En ik eet na 20u45 niks meer. Ik probeer wel zoveel mogelijk zwarte of groene thee drinken. Heb je te grote honger als je opstaat, dan kun je perfect om 7u beginnen met eten en niks meer eten na 15 uur, zo kom je ook aan je 16 uur vasten.

De eerste twee weken had ik het wel lastig, vooral rond 11 uur. Maar ik hield het vol. Na die twee weken moest ik wegens een infectie medicatie nemen bij het ontbijt en dan nog eentje bij het avondeten. Toen heb ik een week lang terug ontbeten en at ik volgens mijn ritme die ik al altijd gewend was. Ik vreesde ervoor om terug te moeten wennen aan het overslaan van het ontbijt en vasten. Maar ik had er totaal geen moeite meer mee.

Een bijkomend voordeel is dat je minder eten moet kopen. Je ontbijt namelijk niet. En je hebt meer tijd, want je moet geen ontbijt voorzien. In mijn geval was dat dat ik het ontbijt al de avond er voor klaarmaakte.

Ik was iemand die altijd honger had en dan ook liefst onmiddellijk iets at vanaf dat ik merkte dat ik honger had. Ondertussen heb ik geleerd dat honger hebben niet erg is en dat je het ook wel overleeft om even niks te eten. Ik moet niet meer dwangmatig iets bij hebben om te eten. Want ik overleef het ook wel zonder direct iets te moeten eten.

Toen ik net begonnen was, dacht ik dat ik het moment dat ik terug mocht beginnen met eten, dat ik alles zou binnen schrokken. En dat ik veel meer zou eten. Maar ook dit had ik verkeerd gedacht. Ik at bijzonder rustig en met heel veel smaak. Waardoor ik ook sneller verzadigd was. Ondertussen is het rustig eten weer helemaal verdwenen en schrok ik zoals ik tevoren al at. Ik ben een snelle eter, maar ik probeer er nu extra aandacht aan te schenken zodat ik wat langzamer ga eten.

Hebben jullie al eens een vastendieet gevolgd?