Categorie archief: katten

Loesje

Bij mijn 40-dagen-bloggen-bericht wilde Silke van Silkea graag een volledige post over mijn kat.

Alhoewel ik drie windhonden heb, noem ik mezelf toch een kattenmens. Je zou het misschien niet verwachten met 3 honden en 1 kat. Tot voor kort had ik nog twee katten en toen Pebbles overleed, was ik zo blij om toch nog een kat in huis te hebben.

Loesje is ondertussen 13 jaar oud. Ik heb haar als kitten uit het asiel gehaald. Ze was het enige overgebleven katje uit een nestje. Toen we in het asiel kwamen lag ze zo vast te slapen dat ze haar moesten wakker maken. Ik wilde weten of het een meisje was. Toen dat zo bleek te zijn, wilde ik haar onmiddellijk mee naar huis. Maar mijn toenmalig lief wou toch nog eens naar de poezenboot gaan kijken. Een half uur later stonden we terug in het asiel om Loes te adopteren.

Ze is een zeer aanhankelijk katje maar nogal schuw van mensen die ze niet kent. Maar eens ze je vertrouwen heeft, kan ze er niet mee ophouden om aaitjes te komen vragen. Wanneer je je hand boven haar houdt, springt ze als een springbokje tegen je hand aan. Ze komt ook graag bij je liggen en spint dan van blijdschap. Loes is een heel actieve kat, zelfs nu nog steeds.

Ze is bang van de honden en terecht, want doordat ze zo bang is, jagen de honden op haar zodra ze beneden komt. Loesje blijft altijd boven maar loopt dan vaak te miauwen omdat ze bij me wil zijn. Waardoor ik me afvraag of ze gelukkig is. Aangezien ik beneden slaap, is ze daardoor ook ’s nachts alleen boven. En natuurlijk vindt ze dat het meest geschikte moment om te klagen. Ook al durft ze dan beneden op het bed liggen omdat de honden rustig zijn.

Ik probeer zoveel mogelijk bij haar te zitten. ’s Ochtends geef ik haar wat extra aandacht. Wanneer ik met al het werk klaar ben ’s avonds, ga ik een half uur bij haar zitten om te spelen en lees ik wat ondertussen. Net voor ik ga slapen, probeer ik nog een kwartiertje met haar te spelen zodat ze goed moe is.

Hebben jullie een kat?

 

Rust zacht kleine muis

Deze morgen was ik boven toen ik hoorde dat Pebbles ook naar boven wou komen. Ik merkte dat het niet lukte, ging naar beneden maar ze lag terug in de zetel. Omdat ik vermoedde dat ze naar de kattenbak moest, heb ik haar naar boven gedragen en daar zag ik dat ze weer heel erg wankel liep. Ik belde onmiddellijk de dierenarts omdat ik vermoedde dat het echt niet ok was. Toen ik haar nog even checkte, zag ik dat ze haar achterpoten weer voort sleepte en dus weer embolie gehad heeft. Ze was nog zo moedig om naar de kattenbak te gaan, waarna ze zich verstopte in de krabpaal.

Bij de dierenarts werd ze vredig ingeslapen. Het was zo’n moeilijke beslissing de laatste weken maar vandaag was het duidelijk dat het genoeg geweest was. De dierenarts zei het ook dat je aan haar oogjes zag dat ze het had opgegeven. Terwijl ze vorige week nog helder stonden.

De laatste week had ik aan verschillende mensen advies gevraagd maar dat bracht me alleen maar meer in de war. Het waren stuk voor stuk goedbedoelde reacties. Maar ik besloot om de dierenarts te mailen en het voor mezelf uit te maken. Want uiteindelijk ken ik Pebbles het best van allemaal. Gisteren heeft de dierenarts mij opgebeld om nog wat advies te geven. Door wat ik vertelde, raadde ze aan om nog even te wachten. ’s Avonds kwam Pebbles nog bij mij liggen, wat ze al dagen niet meer deed en ik had weer hoop dat ze er toch nog even doorgekomen was… maar helaas šŸ˜¦

Ze zal zeker gemist worden. We hebben 16,5 jaar lang enorm veel meegemaakt, ze was er altijd om me kopjes en een knuffel te geven. Pebbles was een lieve en sociale kat, naar alles en iedereen. Ze was de chef in huis, ging nooit wijken voor de honden.

DSC_0023.JPG

 

Hoe het nu gaat…

Dinsdag ging ik nog eens naar mijn eigen dierenarts om te horen wat haar advies was voor Pebbles. Ze heeft inderdaad een embolie gehad wat de plotse verlamming verklaart. Ze sleepte met haar achterpoot en het voelde koud aan bij de dierenarts van wacht. Maar toen ik de dag nadien bij mijn vaste dierenarts was, liep Pebbles weer op beide achterpoten, het pootje voelde ook weer wat warmer.

Aangezien ze vrolijk begon rond te lopen en weer kopjes gaf, vonden we haar te goed om in te slapen. Ze kreeg speciaal voer mee voor haar schildklierprobleem die eind december vastgesteld is. Want ook gaf ze al een hele week over, het komt waarschijnlijk door de pijnstilling die ze eerder al kreeg dan door de pilletjes voor de schildklier.

Sinds ik er dinsdag mee teruggekomen ben, slaapt ze constant. Heel af en toe vraagt ze om eten en dan krijgt ze haar speciaal voer. Maar ze eet slechts de helft van haar portie. Voor haar embolie volgde ze mij overal, vooral naar de keuken om overal aan te likken. Vanaf dat ik in de zetel zit, kwam ze knuffelen en kopjes geven. Nu niet meer…

Ik vind het zo moeilijk om in te schatten of ze afziet en wat haar levenskwaliteit nog is. Het is een moeilijke beslissing die ik wil nemen in het belang van mijn kat, los van mij en los van de financiƫle kant, al wil ik geen zotte kosten meer doen.

Mati’s bloed- en urine-onderzoek was allemaal ok. Dus ze heeft hoogstwaarschijnlijk een urineweg-infectie of nierbekkeninfectie. Ze likt minder en drinkt ook weer minder, ze moet minimum 10 dagen antibiotica nemen. Maar haar vulva blijft dik staan en er is redelijk wat vochtverlies.

Het nieuwe jaar werd niet zo goed gestart…

Toen ik deze morgen opstond en naar de badkamer ging, hoorde ik mijn kat klagend miauwen. Ze zat onderaan de trap en was slechts twee treden naar boven kunnen gaan. Toen ik haar naar boven bracht, zag ik dat ze sleepte met haar achterpoot.

Ik belde de dierenarts van wacht om ik niet wilde dat Pebbles pijn had. Ze heeft een paar foto’s genomen om te zien wat er aan de hand is. Op de foto’s was niet duidelijk te zien dat er geen zenuw gekneld zit, maar wel dat ze heel veel artrose heeft. Ze zei dat het hoogstwaarschijnlijk een embolie is.

De prognose is heel erg klein, nog geen 10% van de katten komt er door. Ze stelde voor dat Pebbles daar zou blijven en haar dan aan een infuus zou leggen zodat haar bloed daar weer beter zou gaan stromen. Omdat de prognose zo klein is, wil ik morgen naar mijn eigen dierenarts gaan om te zien hoe het verder moet. Pebbles heeft een soort morfine gekregen en iets sederends, zodat ze wat kan slapen zonder al teveel pijn.

Ook Mati moet morgen ook naar de dierenarts want zij verliest constant druppeltjes vocht uit haar plasbuis of vagina. Daardoor is ze constant aan het likken. Ze is er duidelijk ambetant van en ligt te hijgen.

Wordt vervolgd…