Tagarchief: zinnen

Zin in boeken #11 april, mei, juni

Hier zijn mijn zinnetjes die ik de afgelopen maanden noteerde. Meestal zijn dat zinnen die me aanspreken of bij mijn mening/leven aanleunen. Maar soms ook gewoon mooie zinnen.

Het achtste leven ~ Nino Haratischwili
‘Persoonlijk geloof ik niet dat revoluties een roep zijn van het volk, ik geloof eerder dat ze voortkomen uit het slechte geweten van de bevoorrechten’, voegde hij er bijzonder bedacht aan toe.

Hoe bestond het dat je iemand zo begeerde, zo nodig had, zo liefhad zonder dat de dood daar rekening mee hield?

Alsof je niet huilde om los te komen van het verdriet dat je gevangen hield, maar treurde om het verlies van het verdriet.

Hij herinnerde zich de ontmenselijking die hij had meegemaakt en die kennelijk zo eenvoudig te accepteren was, als lag de ware aard van de mens in het onmenselijke.

‘Hoe heette je vriendin?’
‘Sopio’
‘En waarom is ze doodgegaan?’
‘Omdat de wereld een drekzooi is en de meeste mensen een stuk stront zijn.’
‘En ik dan?’, vroeg ik giechelend; Stasia’s woordkeus beviel me wel.
‘Jij bent een ruwe diamant en je moet leren die drekzooi te negeren. Dat zal op school niet gemakkelijk voor je zijn, maar je moet leren voor jezelf op te komen. Je moet leren het zonder anderen te stellen, desnoods zelfs zonder je zus.’
(dit boek zat vol met mooie zinnen en zinnen/passages om verder over na te denken)

Het lot van de familie Meijer ~ Charles Lewinsky
Daarom had je boeken nodig, omdat daarin alles anders was. Omdat daarin de ware Jakob plotseling voor de deur stond, je hoefde hem alleen maar binnen te laten.

Juffrouw W├╝rttemberger hield aanzienlijk meer van boeken dan van mensen, want die waren in geen enkel rationeel systeem in te passen en hielden stug vast aan hun eigen, niet te classificeren individualiteit.

Ik denk weleens: sinds de wereldoorlog is de wereld ziek en tot op heden heeft niemand een recept gevonden om hem weer gezond te maken. Misschien bestaat er geen.

Grand Central Belge ~ Pascal Verbeken
Weinig plekken zijn aangenamer dan een stille, bijna lege reizigerswagon die door een landschap schokt. De cadans van de wielen, de ruis van de snelheid en het glijdende uitzicht veroorzaken een engelachtige staat tussen afwezigheid een aanwezigheid, tussen gedachteloosheid en bewustzijn. Treinreizen maken herinneringen, gedachten en idee├źn los. Alsof het panorama dat voorbij schuift aan het raam je brein geleidt. De enige vergelijkbare roes is wandelen.