Tagarchief: stress

Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.