Tagarchief: natuur

Bosbaden

Een tijdje geleden had ik me opgegeven bij de CM om een testwandeling te doen in de buurt van Gavere. Je kreeg een lijstje met momenten waarop je kon aanduiden welke je allemaal kon. Afgelopen week kreeg ik een mailtje dat ik mocht meedoen op zondag 27 oktober. Ik zag er wat tegenop omdat ik de zondag graag luier en omdat mijn hondjes niet mee mochten (ook al wist ik dat op voorhand).

Maar goed, ik besloot om toch te mailen dat ik er zou zijn. Het was vlakbij (een kwartiertje rijden) en het zou niet lang duren en het was onverwachts best zonnig en mooi weer.

Ik dacht dat het een test was voor een nieuwe wandelroute. Maar het was eigenlijk een test om je veerkracht te meten na een wandeling in het bos met mindfulness-oefeningen. Vooraf werd je getest op je concentratie en kreeg je een lijst met vraagjes. Daarna moest je rustig wandelen terwijl je de pijltjes volgde. Hier en daar kwam je een bordje tegen met een mindfulness-oefening. Na de wandeling kreeg je koffie of thee aangeboden en moest je nog eens de concentratie-test doen en kreeg je opnieuw een enquête.

Ik vond het een mooi initiatief waarbij ze het effect van het bos meten op je stressniveau. Het is positief dat daar meer aandacht aan geschonken worden. Maar het zijn vaak mensen die al met natuur en/of mindfulness bezig zijn die daar op afkomen. Het zou misschien ook nuttig zijn om daar mensen voor te gebruiken die daar minder mee bezig zijn.

De dame die de tests afnam en uitleg gaf, was afkomstig van Finland. En daar zijn dergelijke wandelingen ontstaan. Ondertussen zijn er al in verschillende landen zo’n soort permanente wandelingen uitgestippeld. Een plekje in de natuur waar mensen die er behoefte aan hebben daar in stilte en rust te kunnen wandelen. Ze willen nu op verschillende locaties in België ook zo’n wandelroutes uitstippelen.

Het was een leuke ervaring en ik kijk er naar uit om hier en daar zo’n paden te zien opduiken. Achteraf was ik blij dat ik toch gegaan ben en het deed stiekem eens deugd om rustig te wandelen zonder de hondjes. Niet verklappen hé 🙂

Wat vinden jullie van bosbaden?

Zin in boeken #5 augustus 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in augustus.

Tot in de hemel – Richard Powers
Maar Adam snapt de mensen niet. Ze zeggen dingen om te verhullen wat ze bedoelen. Ze jagen op waardeloze prullen.

Op dat moment beseft Adam: de mensheid is ernstig ziek. De soort zal niet lang meer bestaan. Het was een gestoord experiment. Binnenkort zal de wereld weer worden teruggegeven aan de gezonde, collectieve vormen van intelligentie. Kolonies en zwermen.

Maar dit is Idaho, en wanneer je al je tijd met paarden doorbrengt, rekt je ziel een beetje op, totdat je inziet dat menselijk gedrag niets meer is dan een gekostumeerd bal waarvan de schijn bedriegt.

De mens heeft niet het monopolie op merkwaardig gedrag. Andere wezens – grotere, tragere, oudere, bestendigere – hebben het voor het zeggen, zijn verantwoordelijk voor het weer voedende schepping en scheppen zelfs de lucht.

Haar vader heeft zelf ook de nodige moeite met de homo sapiens. Hij zit klem tussen brave lieden met familiebedrijven die er niet in slagen de aarde naar hun hand te zetten en grote ondernemingen die hun een compleet arsenaal aan producten willen verkopen om volledige onderwerping van diezelfde aarde af te dwingen.

Een onafhankelijke geest blijkt zijn eigen aantrekkingskracht te hebben.

Begeerte zo schrijft ze in haar veldboekje, blijkt eindeloze variaties te kennen en is het aantrekkelijkste trucje van de evolutie.

Haar budget wordt tenminste niet belast door twee standaardkostenposten: vermaak en status.

Het bos gezonder maken. Alsof bossen vierhonderd miljoen jaar hebben gewacht totdat nieuwkomers als wij ze genezen. Wetenschap in dienst van halsstarrige blindheid: hoe hebben zoveel slimme mensen over het hoofd kunnen zien wat toch zo overduidelijk is? Een mens hoeft maar te kijken om te ontdekken dat dode stammen veel meer leven bevatten dan levende. Maar de zintuigen leggen het altijd af tegen de nacht van de leer.

In de wildernis – John Muir (geschreven in 1800, straf dat er mensen toen al door hadden dat we niet goed bezig zijn)
En zo valt de schoonheid van lelies op engelen en mensen, beren en eekhoorns, wolven en schapen, vogels en bijen, maar voor zover ik heb gezien is de mens de enige, samen met de door hem getemde dieren, die deze tuinen verwoest.

Zoals het landschapstoerisme in haar meest kunstmatige vorm, met al die belachelijke vertoningen, onnozelheid en fototoestellen, en al die natuuraanbidders die er mooier dan paradijsvogels bijlopen en het loslopend wild afschrikken met hun rode paraplu’s – zelfs dat is bemoedigend en kan wel degelijk een hoopvol teken des tijds worden genoemd.

In deze verhitte, sombere, veeleisende tijd zijn maar weinig mensen volledig gezond en vrij van geest; als een klok vol stof worden ze verstikt door zorgen, terwijl ze ijverig zoveel goed doen en zoveel – of zo weinig – geld verdienen dat ze niet langer goed voor zichzelf zijn.

Beide boeken over de natuur, welk spreekt jullie het meeste aan?

Uitgelezen in Augustus 2019

Ik las in augustus twee boeken uit. Het was verlof en ik had een boek te pakken gekregen die normaal altijd uitgeleend is. Het was een kanjer die ik op drie weken tijd moest uitlezen want algauw stond het boek gereserveerd.

Uitgelezen bladzijden: 1.001

In de wildernis – John Muir
De Schotse John Muir verhuisde halverwege de negentiende eeuw met zijn ouders vanuit een Schots dorpje naar Wisconsin in de VS. Zij besloten daar een nieuwe boerderij en een nieuw leven op te bouwen. Het ravottende baasje van elf dat van vogels en dieren hield en van buiten zijn, werd in een nieuw land neergezet en ravotte daar met zijn broertjes en zusjes gewoon door, maar zag nieuwe vogels en nieuwe dieren.
Muir werd de grootste natuurbeschermer van de VS, de man die zorgde voor de oprichting van Nationale Parken als Sequoia en Yosemite, en natuurlijk zijn eigen Muir Woods.

In deze verrassende keuze uit zijn geschriften leren we de natuur van Amerika kennen zoals die dankzij Muir op veel plekken is bewaard, verbijsterend veelzijdig en geweldig. Muirs verwondering over wat hij ziet, zijn behoefte het landschap te begrijpen en aan te raken, te tekenen, er te slapen en te verdwalen zijn met zoveel precisie beschreven dat de lezer zich nog steeds aan Muirs bossen en bergen kan laven.

Muir gidst de lezer door landschappen die door zijn toedoen en bescherming nog steeds de eigenschappen bezitten die Muir zelf zo lyrisch maakten.

Ik heb dit boek heel graag gelezen. Hij omschreef de natuur zooo mooi! Prachtige zinnen. En ook schrijnend dat hij toen al vond dat de mens de natuur kapot maakte. Het was wel soms moeilijk om de aandacht er bij te houden. Maar dat maakte het boek er niet minder op.

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: 19. Een boek dat gepubliceerd werd na de dood van de auteur. John Muir stierf in 1914 en het boek werd vorig jaar gepubliceerd.

Tot in de hemel – Richard Powers
Tot in de hemel is het verhaal van negen mensen die de wereld van de bomen leren zien – en horen. Een laadmeester bij de Amerikaanse luchtmacht die tijdens de Vietnamoorlog gered wordt door een bodhiboom, een verguisde wetenschapster die bomen met elkaar hoort communiceren, een kunstenaar met een bijzondere verzameling foto’s van een bedreigde kastanjesoort: deze drie, en nog zes anderen, allen onbekenden van elkaar, zullen op verschillende manieren betrokken raken bij een laatste, heftige verzetsdaad om de resterende paar hectare oerwoud van het Noord-Amerikaanse continent van de ondergang te redden.

Ik heb getwijfeld over wat ik er van vond. Ik vond het eerst heel goed en mooi geschreven. Maar het middelste deel bevatte veel dialogen en vond ik soms echt niet goed. Ik zat soms met mijn ogen te draaien en mij te ergeren. Het laatste deel vond ik dan wel weer prachtig geschreven. Het lag volgens mij duidelijk aan de vertaling. De weetjes over bomen vond ik zeker een pluspunt. Uiteindelijk toch graag gelezen.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: 4. een boek waarin een boerderij voorkomt (Eén van de 9 personages woont op een boerderij, dus het komt er in voor)

Welke boeken lazen jullie in augustus?

Wandeling: Bethoosterse Broeken te Esen (Diksmuide)

Momenteel ben ik een tiental dagen in Vladslo bij Diksmuide. Ik pas hier op de hondjes samen met de mijne. Omdat ik bijna elke dag verlof heb, doe ik zo nu en dan een wandelroute. Ik vind het leuk om zo’n bewegwijzerde route te volgen. Van deze wandeling doe ik geregeld een deeltje waardoor ik besloten had om ze eens volledig af te stappen.

Het was een mooie wandeling en het was niet té warm. Want mijn Mati kan niet zo goed meer tegen de warmte, zeker niet als ze een grote wandeling doet.

Het begint op het pleintje aan de kerk. De eerste 5 km lopen doorheen de velden, maar je loopt er wel langs baantjes waar auto’s mogen rijden. De honden kunnen er niet loslopen maar ik kwam maar 2 of 3 auto’s tegen. Er is een heel klein stukje langs de grote baan, maar dat stoorde niet aangezien het maar een kleine 100 meter was.

De laatste vier kilometer loopt doorheen velden waar de honden wel los kunnen lopen. Er passeren daar namelijk geen auto’s en loopt langs onverharde wegen. Er is op dat stuk een bankje om aan te picknicken.

Hier en daar staan er informatieborden over de geschiedenis en de streek. Altijd interessant.

Op het einde van de wandeling zag ik twee lege blikjes liggen, ik heb die het laatste stuk meegedragen om dan in de vuilnisbak te gooien. Ik snap niet dat mensen dat zomaar te midden van een stuk natuur achter laten.

Lengte van de wandeling: 9,2 km, goed voor zo’n 14.500 stappen.

Wat vinden jullie een mooie wandelroute?