Blijf-in-uw-kot week 10

Stilletjes aan ga ik hier de titel mogen veranderen want we mogen steeds meer en meer uit ons kot komen. Elke week mogen we een stapje meer. Al vind ik het nog al snel gaan… Het was beter om twee weken af te wachten hoe de cijfers waren. Liever traag vooruit dan dat we plots weer moeten inperken.

Sinds maandag ga ik terug te voet naar het station. Zoals jullie al weten ben ik verhuisd en ik vind de route nu net iets te ver om te voet te doen. Het is een kleine 20 minuten stappen, wat op zich wel te doen is. Want van Dampoort naar het werk is het een klein kwartier, dus zoveel scheelt dat niet. Het komt waarschijnlijk ook doordat het één lange baan rechtdoor is. Om het wat aangenamer te maken luister ik ondertussen een podcast. Ik luister nu naar de Dooddoeners van Klara met Jean-Paul Van Bendegem en Ignaas Devisch. Het is leerrijk en amusant én het duurt ongeveer een kwartier, dus ideaal om dat lange stuk wat aangenamer te maken. Als er iemand nog tips heeft voor leerrijke podcasts van 15 minuten?

Dinsdag waren alle vrouwelijke collega’s aanwezig en we besloten om samen op afstand in onze tuin te lunchen. Het was zo gezellig om nog eens bij te kletsen en gewoon samen te lunchen!

Woensdag zat ik in een quasi lege wagon. Toen ik net plaatsgenomen had, kwam er een dame naast me zitten. Ze ging wel aan de andere kant van het venster zitten, dus in haar eigen vierzitje (hoe noem je dat eigenlijk? :-D). Ik stelde me toch recht en ging me elders zetten. Ze vroeg of ze te dicht zat en ik zei dat ik toch liever alleen zat. Ik vond het toch wat bizar als je al die ruimte hebt waarom je dan (vooral) in deze tijden naast iemand gaat zitten. Toen ik afstapte, zei ik dat ik misschien wat asociaal was en dat ze misschien wat gezelschap wilde. Ze zei dat het eigenlijk puur uit gewoonte was om haar helemaal achteraan te zetten en dat ze er niet bij nagedacht had.

Tijdens mijn avondwandeling zag ik voor het eerst drie reetjes wegrennen. Zo prachtig om te zien!!! Ik was helemaal blij!

Donderdag kwamen ze mijn tweedehands frigo/diepvriezer brengen. En in de late namiddag ging ik eens langs bij mijn moeder. Het was een warme zomerdag maar ik maak me daar toch zorgen over dat het nu al zo droog en warm is…

Vrijdag ging ik wandelen met een vriendin. We deden een fikse wandeling in Destelbergen en ontdekten mooie routes. Altijd fijn om bij te kletsen en eens niet alleen te moeten gaan wandelen.

Zaterdag was het een lees- en kuisdagje. Ik deed boodschappen in de gemeente verder en het is daar veel rustiger dan hier. Ik voel me daar dan ook meer op mijn gemak om te winkelen. ’s Avonds keek ik vol nostalgie naar Jurassic Park. Ik was toen 12 jaar en helemaal fan. Ik wist nog alles van die film, dus een teken dat ik hem duust keer bekeken heb 😀

Zondag deed ik een wandelroute in de polders hier op 15 km vandaan. Het deed deugd om eens elders te gaan wandelen en nieuwe dingen te ontdekken. Er zat een stevige wind. Er was ook een stukje over de grens met Nederland. Ik twijfelde even om toch dat stuk mee te pikken maar ik durfde niet. Bovendien was ik het wandelen en de wind wat beu en besloot om toch maar braaf in België te blijven. De grenzen zijn blijkbaar allemaal afgezet met een hoop zand en een hekken. Dus je gaat niet zo maar even het hekken wegzetten om de grens over te steken.

Hoe is het in jullie kot?

Zin in boeken #10 februari en maart

Ik moest een heel eind terug scrollen om te zien waar de laatste ‘zin in boeken’ stond. Die maanden waren enorm druk en hectisch, onder andere door corona maar ook door mijn verhuis. Er werd dus een pak minder gelezen én nog minder opgeschreven, zo blijkt 😀 Maar hier zijn mijn zinnetjes die ik noteerde. Meestal zijn dat zinnen die me aanspreken of bij mijn mening/leven aanleunen. Maar soms ook gewoon mooie zinnen.

De goede zoon ~ Rob van Essen
We zijn een kinderachtige generatie, we wijzen iemand af en onze voornaamste zorg is ons ervan te verzekeren dat degene ons niet afwijst.

The friend ~ Sigrid Nunez
A life in which a person’s most significant relationship is with a dog – what could be sadder, you said. But, to me, it seemed that Ackerley had expierenced to the fullest the kind of mutual unconditional love that everyone craves but most people never know.
(Deze vond ik zo mooi en zo waar, de enigste wezens die ik voor 200% vertrouw)

Timboektoe ~ Paul Auster
Voor het eerst sinds de dood van zijn baas kon hij over zulke dingen nadenken zonder te worden verpletterd door verdriet, voor het eerst begreep hij dat de herinnering een plaats was, een reële plaats waar je naartoe kon gaan, en hij begreep bovendien dat het geen kwaad kon om enkele momenten te midden van de doden te vertoeven, dat het zelfs een bron van grote troost en geluk  blijkt te zijn.
(Dit vond ik zo mooi en troostend. Ik las dit boek nadat ik Mati had moeten afgeven en hoewel het in het boek de hond is die zijn baasje moest afgeven, vond ik dit zeer helpend)

De vrouw van de tijdreiziger ~ Audrey Niffenegger
Maar dan voel ik me schuldig omdat ik me aan het verdriet wil onttrekken, we moeten ons de doden herinneren, ook al maakt het ons kapot, ook al kunnen we alleen maar ‘het spijt me zeggen’ tot die woorden even weinig betekenis als de lucht hebben. (Ook dit vond ik een toepasselijk gezien het afscheid van Mati, ik heb me lang schuldig gevoeld omdat ik niks kon verdragen op het einde (ik had zelf ook veel stress) en dan boos was op haar… zelfs nu komt dit gevoel terug als ik eraan denk)

Blijf-in-uw-kot week 9

Ook deze week mogen we ons kot weer wat meer verlaten, namelijk om te winkelen en sommige kinderen mogen ook weer naar school. Ik vreesde veel volk in Gent, maar het viel heel goed mee. Ik liep niet de eerste dag in de Veldstraat dus misschien was het dan wel drukker. De meeste houden zich wel netjes aan het éénrichtingverkeer. Ik moet nog goed opletten want in sommige straten is het nu volledig één richting.

Mijn bubbel zit al goed vol. Sinds Moederdag hoort mijn moeder officieel tot mijn bubbel. Woensdagochtend zat er een kameraad op mijn trein waarmee ik dan samen tot in Gent gereisd ben, dus hij hoort er ook bij 😀 En zaterdag kwamen mijn zus en haar vrouw een tafel leveren. Dus zo zit ik aan vier mensen.

Dinsdag werd de nieuwe krabpaal voor Loesje geleverd. Ik vond dat ze ook eens verwend mocht worden en kocht een iets groter model dan haar andere (bijna versleten) krabpaal.

Vrijdag ontvingen we allemaal twee herbruikbare mondmaskers van de stad. Gelukkig in m’n lievelingskleur 😅

Ik bleef tijdens het weekend vooral in mijn kot, op het terras met een boekje en kopje thee. Ik deed wat wandelingen waarvan eentje met een vriendin. Het was geleden van in februari dat we elkaar zagen dus het was fijn om eens te wandelen met een vriendin om gezellig wat te kletsen. Ook leuk om eens op een andere locatie te wandelen. Al kan ik hier ook mooi wandelen, het is toch eens leuk om elders te gaan.

Hoe is het in jullie kot?

Tiny pleasures en quotes april 2020

April was een lockdown-maand. Waar we in maart nog naar optredens en musea mochten, kon dit niet meer in april. Maar toch heb ik zeer veel kleine gelukjes kunnen noteren. En stiekem vind ik de weekends zonder plannen wel leuk.

Tiny pleasures
koolmeesje spotten in mijn ‘tuin’ – lezen in de zon – PostNL die net langskwam voor ik vertrok – warm lenteweer – casa de papel kijken – Sam Bettens die vegan blijkt te zijn!! – bellen met mijn bureau-collega die tijdelijk werkloos is – vegan chocolade-cake – Mexicaans eten – genieten van mijn prachtig boek – videochat met een vriendin en haar zoontje – mijn wekelijkse videochat met de collega’s – shoppen in de biowinkel – mijn favoriete koekjes weer kunnen kopen – pimpelmeesje – zelfoogstboerderij, recht over mijn deur – roodborstje op mijn terras – kopje koffie – Tiqi die zot content rond loopt op de loopweide – onverwachte Game of Thrones & Harry Potter-post ❤ van zwartraafje – m’n ecologisch pakje die vroeger was – brief krijgen van een boekenvriendin – uitgenodigd worden voor een videochat met een select groepje boekenvriendinnen – kaartjes krijgen – leuke mondmaskers kopen

Quotes
– Uiteindelijk valt alles op zijn plek. Tot dan, lach om de verwarring, leef voor de momenten, en weet: alles gebeurt met een reden… – Albert Schweitzer – Ik durf nogal eens panikeren, dus deze laat me weer wat relativeren.

– We mogen geen genade van de natuur verwachten, het benodigde nemen dat is onze taak – Leus op een affiche (komt uit het boek ‘het achtste leven’ van Nino Haratischwili) Dit vind ik zo’n mooie en toepasselijk voor deze tijd terwijl het waarschijnlijk al een hele oude is. We plunderen en maken alles kapot en dan zijn we verwondert dat er rampen (gaan) gebeuren.

– The power of finding beauty in the humblest things makes home happy and life lovely – Louisa May Alcott. Zo eenvoudig en zo waar en nu des te meer.

– Koop niet wat je wel kunt gebruiken, maar wat je nodig hebt – Seneca. Zelfs Seneca wist het al 😀

Wat waren jullie kleine quarantaine-gelukjes?

Blijf-in-uw-kot week 8

We mochten ons kot al wat meer buiten komen. Veel bedrijven konden weer opstarten en op het openbaar vervoer moeten we nu verplicht een mondmasker dragen. Al zag ik een aantal mensen die geen mondmasker droegen. Er liep vrijdag zelfs één zonder mondmasker op mijn trein en liep dan door heel de wagon terwijl hij aan het hoesten was. Ik kan er vrij goed mee omgaan maar dit vond ik toch niet zo plezant.

Ik werkte heel de week op kantoor en het is nog vrij rustig op de trein. Gelukkig! Woensdag plande ik om thuis te werken omdat ik een pakje zou ontvangen. Toen het rond half elf geleverd werd, besloot ik toch richting Gent te gaan want ik kon niet verder met mijn werk. Toen ik er bijna was, bleef de trein een half uur stil staan. Dat was even balen, vooral omdat ik tijdens mijn middagpauze naar Gent ging.

Deze week haalde ik een pakje op in het pakjesautomaat van de Dampoort voor een vriendin omdat zij nog geen mondmasker had en ze dus het station niet in mocht. De dag nadien kwam ze tot aan het station en liepen we samen naar mijn werk. Die micro-momenten met vrienden zijn extra leuk in deze tijden.

De vrijdag zag ik al éénrichtings-verkeer-signalisatie voor de voetgangers geschilderd staan. We moeten dus iedere keer op het rechtervoetpad wandelen vanaf maandag als de winkels weer open gaan. Ik ben eens benieuwd wat dit gaat geven.
Aan de verpakkingsvrije winkel was het aanschuiven, er mogen daar maar 3 mensen tegelijk binnen. Toen ik bijna aan de beurt was, mocht ik gelukkig binnen van de verkoopster die me kende en weet dat ik enkel maar koekjes koop. Ik was dan toch eerder buiten dan de 3 die voor mij in de winkel waren. Dat vond ik wel lief van haar om er mij toch bij te laten!

’s Avonds ging ik eens wandelen in het bos! Ook dat mag weer, heerlijk! Het deed deugd om in de natuur te zijn en de honden vonden het ook plezant!

Op zaterdag doe ik altijd boodschappen. PostNL zou langskomen en gelukkig waren ze ditmaal mooi op tijd. Normaal ga ik altijd op de middag om boodschappen en nu stonden ze om 12u26 aan mijn deur. Perfecte timing! Na het scannen van mijn producten merkte ik dat ik mijn portefeuille niet mee had. Dit is nu de tweede keer dat ik in Corona-tijden dat ik mijn bankkaart niet bij had (terwijl dat anders zelden of nooit gebeurt). Het is sowieso vervelend om nu boodschappen te moeten doen en al zeker als je nog eens in én uit de winkel moet om je bankkaart te gaan zoeken te hopen dat je ze niet verloren hebt. Ik mocht mijn winkelkar aan de selfscan laten staan en naar huis rijden om mijn bankkaart te gaan halen.

De zondag ging ik eens op bezoek bij mijn moeder. Blij dat dit gewoon weer kan. Mijn zus heb ik niet gezien en die heeft het voorlopig nog druk. Dus ik heb nog drie plekjes vrij in mijn sociale bubbel. Er zijn wel een paar vriendinnen waarmee ik ga wandelen, maar dat mocht sowieso al. Maar nu mag ik wel tot aan een andere stad of dorp rijden om met hen te wandelen. Terwijl dat de dagen er voor nog niet mocht. En voor de rest ga ik gewoon in mijn kot blijven. Ik geniet er eigenlijk wel van, van die weekends zonder plannen.

Hoe gaat het bij jullie ij je iet of wat vrijer kot?

Mijn mondmasker-ervaring

Vandaag ging ik een dagje naar kantoor en vandaag moest ik voor het eerst een mondmasker dragen. Voordien had ik het alleen nog maar gepast. Ik bestelde er twee weken geleden met een Disney-printje bij een meisje die ze zelf maakt. Gelukkig kwamen ze op tijd aan en kon ik met de trein gaan werken.

Het voelt toch heel vreemd om met zo’n ding rond te lopen. En het voelt onwennig. Maar het is een leuke gedachte dat niemand me toch gaat herkennen. Behalve de mensen die ik ken waarschijnlijk.

Het is wennen om er door te ademen. En het is ook wennen om er mee te lezen want je kijkt de hele tijd in het masker. Ook bij het afdalen van de trappen in het station, moet je met je hoofd naar beneden kijken ipv enkel je ogen naar beneden te richten. Anders kijk je in het masker en zie je niks 😀

Op de terugweg zag ik dat er een politiewagen aan het station stond en zag ik dat er op het perron effectief controle gedaan werd. Ik had mijn masker er al op van toen ik aan het werk vertrok.

Welke mondmaskers hebben jullie?

Blijf-in-uw-kot week 7

Het wordt lastiger om je aan de regels te houden en dat merk ik bij iedereen precies. Op zich heb ik geen moeite om niks te doen te hebben tijdens het weekend. Maar vooral het praktische vind ik lastig, zo heb ik nu een tv die ik niet aan de praat krijg en graag eens wil testen met een afstandsbediening die ontbreekt. Maar ik mag nergens een bakske gaan halen, want geen essentiële verplaatsing.

Maandag mocht ik mijn boek gaan afhalen in de plaatselijke bib. Gelukkig kon ik me in deze tijden lid maken want het is nu praktischer om hier te lenen dan in Gent. Hier is het afhaalmoment op afspraak en dus geen lange wachtrij. Ik nam Tiqi mee zodat ik mijn ochtendwandeling kon combineren. (Nyrah wil ’s ochtends vaak niet mee *rolling eyes*). De medewerkster van de bib zei dat het zo’n brave hond was. *trotse mama*
’s Avonds belde de buurvrouw aan om te vragen of ik een taart wilde, er zaten er namelijk twee in haar Too-Good-To-Go-pakket. Maar ik eet geen taart wegens niet-vegan én wat zou ik met zo’n grote taart moeten doen op mijn eentje. Trakteren bij de collega’s zit er nu ook niet in. Ze ging dan het geven aan een moeder met 9 kinderen. Toen moest ik toch even slikken. Stel je voor om nu met negen kinderen opgescheept te zitten (sorry voor mijn verwoording maar ik kan dus absoluut niet tegen lawaai en zou gek worden).

Woensdag ging ik naar kantoor en kreeg een mondmakser van mijn collega! Zo bij mee, ik had er eerder deze week al drie ontvangen die ik besteld had, dus een vierde was zeker welkom. Ze had er voor iedereen eentje gemaakt. *lief*

c42aa0cb-c59a-4426-9405-d064b1ea669b

Donderdag is videochat-dag met de collega’s om eens te babbelen. Zomaar. Altijd gezellig en een momentje om naar uit te kijken. In de voormiddag belde ook nog mijn bureau-collega die nu tijdelijk werkloos is. Hij doet nooit mee aan die video-chats maar we bellen af en toe eens.

Het lange weekend deed echt deugd. Op het gemakje wat lezen, wandelen, wat boodschappen doen, serie en film kijken,… Ik ging voor het eerst oogsten bij de zelfoogstboerderij waar ik lid van geworden ben. Ik zal hier later nog eens over bloggen. Ook schreef ik wat kaartjes, ik had dit al veeeeel te lang uitgesteld. Ideaal om er nu tijd voor vrij te maken in het lange weekend.

Ohja en ik ontdekte een vegan-friendly frietkot dat ik meteen moest uit testen. Ik maakte mijn bestelling de dag voordien.

4fa88adb-c51a-4605-aad5-8b09849feae1

Hoe is het daar in jullie kot?

Uitgelezen in april 2020

Al weer een maand voorbij, april was een iets betere leesmaand dan maart. Ik las twee boeken uit maar dat het er niet meer zijn dan twee heeft ook te maken met het feit dat ik begonnen ben in een klepper van 1.275 blz. Daar zit ik nu bijna aan de helft.

Elk jaar doe ik mee aan de Verbeelding Book Challenge. Ook dit jaar doe ik terug mee, maar ik probeer toch zoveel mogelijk te lezen wat ik wil en dan zie ik wel hoe ik hoever ik spring.

Onder moeders vleugels – Louisa May Alcott
Louisa May Alcotts klassieker “Onder moeders vleugels’, ook bekend onder de oorspronkelijke titel “Little Women’ is de moeder der meidenboeken. Wie kent ze niet? De lieftallige Meg, kwetsbare Beth, lichtelijk verwende Amy en natuurlijk de getalenteerde tomboy Jo die anderhalve eeuw na haar literaire geboorte nog steeds talloze schrijfsters en andere vrouwen inspireert, zoals J.K. Rowling en Barbara Kingsolver. Via de dromen, spelletjes, plagerijen, brieven, tegenslagen en romances van de vier zussen worden vrouwen over de hele wereld en van alle leeftijden deel van de bijzondere familie March.

Een zeer fijn boekje, maar je moet het in zijn context zien. De tijd waarin het geschreven is en ook het doelpubliek, het is eerder een jeugdboek. Toch vond ik het fijn dat er een rebelse dochter bij zit, waardoor het brave wat doorbroken is. Ik hou enorm van de sfeer en de tijd waarin het zich afspeelt. Ik ben ook heel benieuwd naar de verfilming.
Het leest heel vlot weg, maar ik had het toch liever in het Engels gelezen.

Goodreads: 3 sterren
VBC-puntje: 14. Een boek uit de F.R.I.E.N.D.S booklist Ik herinner me nog uit Friends dat Joey dit boek aan het lezen was op aanraden van Rachel.

Meneer Kato speelt familie – Milena Michiko Flasar
De dagen rekken zich oeverloos, en tegelijk vliegt de tijd voorbij als een zwaluw. Eigenlijk kan het leven nu écht beginnen. Misschien moet hij een klein wit hondje aanschaffen? Meneer Kato verlangt naar een opwindend leven. In ieder geval minder saai. Wat benijdde hij zijn collega, die na zijn pensioen een motor kocht en met wapperend haar de ondergaande zon tegemoet reed (ook al was er niets van waar). Maar nu is meneer Kato zelf pensionado en heeft hij geen idee hoe hij zijn verdere leven zal aanpakken. De kinderen zijn al lang het huis uit, en thuis werkt hij zijn vrouw op de zenuwen. In de grote flat, waarvoor hij zo hard heeft gewerkt, is het stil geworden. Of die jonge vrouw die hij onlangs op de begraafplaats heeft ontmoet een kletsmajoor of een oplichter is, weet hij niet zo goed. Maar hij neemt haar aanbod aan om als medewerker van haar agentschap Happy Family als stand-in op te treden.

Volledig mijn ding qua stijl en qua personages. Maar toch had ik er geen klik mee, mijn gedachten dwaalden teveel af. Ik vond het moeilijk om er bij te blijven. Misschien komt doordat ik gebeten ben door een ander boek dat ik aan het lezen ben. Misschien miste ik toch net wat meer diepgang.

Goodreads: 3 sterren
VBC-puntje: 17. Een boek met vogels op de cover. Dat spreekt voor zicht 🙂

Tussenstand VBC: 7/30

Hoe was jullie leesmaand?

5 jaar geleden…

… woonde ik in Spanje en keerde ik definitief terug naar België. Ik voelde me daar niet gelukkig. Ik voelde me gevangen op het eiland, Fuerteventura. Ik miste mijn oude leven in België, ook al wist ik dat alles anders zou zijn als ik terug zou keren. Ik keerde alleen terug omdat mijn ex daar wilde blijven, ik had geen huis en moest tijdelijk logeren bij vrienden. Met één enkele valies en twee honden vertrok ik  precies vijf jaar geleden terug naar België. Er was toen net een vriendin op bezoek, zodat ik een hondje op haar naam kon zetten als begeleider.

10847592_10205391690780007_3421350827292340567_o

Als ik nu terug blik, ziet mijn leven er zo anders uit dan toen ik die eerste maanden figuurlijk op den dool was. Ik heb eerst een paar keer van verhuisd van vriendin naar ex-schoonmoeder, om dan te gaan samenhuizen wat niets voor mij bleek. Om terug te gaan logeren bij andere vrienden tot ik eindelijk een eigen huurhuis vond wat niet evident was omdat ik maar parttime werkte. Ondertussen heb ik een eigen huisje gekocht. En werk ik 4/5 ipv parttime.

In juni vloog ik samen met mijn moeder nog eens terug om mijn derde hond en de twee katten te halen. Nu heb ik nog maar twee van de drie hondjes en één kat. Ik bracht ook nog zoveel mogelijk gerief mee. De rust van mijn spullen heeft mijn ex in stukjes en beetjes meegebracht als hij eens naar België kwam. Mijn zus heeft toen allemaal nieuwe meubels gekocht zodat ik haar meubels kon krijgen. Ondertussen kocht ik zelf ook wat meubels. En heb ik vele nieuwe boeken en spullen er bij. Al leef ik nog steeds minimalistisch.

Ik ben nog steeds single dat wel. Ik had wat korte relaties  in het eerste jaar dat ik terug was. Maar daarna besefte ik dat ik eigenlijk best gelukkig ben alleen. Ik voel me enorm vrij in mijn doen en laten. Ik ben geen knuffelaar en ben altijd al een beetje een Lone Wolf geweest. En zo voel ik me het best. Ik heb vrij veel vrienden en ben daar heel erg blij mee. Als ik al een relatie zou hebben, dan het liefst een LAT-relatie zodat ik mijn eigen ding kan doen.

Wat is er bij jullie veranderd in vergelijking met 5 jaar geleden?

 

Blijf-in-uw-kot week 6

Ik had schrik voor de nieuwe werkweek gezien ik wat vermoeid liep, maar ondanks het vroege opstaan voelde ik me deze week uitgerust. Ik had een goeie werkflow en ging 3 keer naar kantoor. Er moest geprint, gescand en brieven op de post gedaan worden.

Woensdag werkte ik thuis omdat ik een pakje ging ontvangen, maar de postbode stond dinsdag al aan de deur. Ik ben dan tijdens mijn lunchwandeling naar de post gestapt.

Donderdag moest ik vroeg opstaan, ook al werkte ik die dag een halve dag, want Ikea zou tussen 7u en 12u mijn meubels leveren. Rond 8u30 kreeg ik een smsje met het exacte uur, ze zouden tussen 10u15 en 11u15 leveren. Om 10u15 werd ik opgebeld door de chauffeur om te melden dat hij er binnen kwartiertje zou zijn. Een klein kwartier later stond hij aan de deur. Ik vond dit een zeer handige service qua stiptheid. Altijd handig om weten want ik moet soms een toertje wandelen met de honden en als ze dan net tijdens dat kwartier komen. De meubels werden in mijn gang gedeponeerd, hij moest er foto van nemen en zelf aftekenen. Hij zei ook nog dat ze normaal met twee leveren maar dat dit nu niet mag. Daarom zijn ook niet alle meubels leverbaar, enkel de meubels die de chauffeur alleen kan dragen.

Vrijdag werkte ik opnieuw in Gent. Ik stapte naar de bib om mijn boeken terug in te leveren. Dit kan nu enkel met de terug-breng-bus. Om 16u kwam er een vriendin tot aan het werk om dan te voet naar de Dampoort te stappen. Die kleine momentjes met vrienden vind ik altijd fijn.

Zaterdag deed ik de wekelijkse boodschappen. En in de namiddag puzzelde ik wat meubels in elkaar. Wat een werkje! Ik heb vier stuks maar na een paar uren was de goesting over en had ik slechts 2 kasten in elkaar gestoken, een tv-meubel en een secretaire. Nu nog een boekenkast en buffetkast maar dat is voor later.

Zondag hield ik een relax-dagje. Ik las in de voormiddag in mijn boek in het zonnetje. In de namiddag stapte ik tot aan mijn tante om een babbeltje te gaan doen. Op zich mag dit blijkbaar ook niet, want je mag nergens stoppen. Samen verder wandelen zou dan wel mogen. Maar dat beetje sociaal contact moeten ze ons nu toch gunnen. Ik had vrijdag gehoopt dat we toch één of twee (dezelfde) mensen zouden mogen zien. Maar het lijkt er op dat ze vooral de economie willen doen draaien (wat begrijpbaar is), maar dat kleine beetje sociaal contact mocht er toch ook wel bij. De reden er  achter is dat ze dat niet kunnen controleren. Maar het volledig verbieden en het in het geniep doen, kunnen ze ook niet controleren.

Hoe is het daar in jullie kot?