Mijn ervaring met vasten

Vasten is de laatste tijd dé nieuwe hype bij mensen die bezig zijn met gezondheid, inclusief mezelf. Deze zomer vertelde een oud-klasgenoot me over Intermittent Fasting. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar toen ik de voordelen ervan hoorde, wil ik het toch even uittesten. Ik ga hier geen wetenschappelijke bewijzen uit de doeken doen. Er stond vandaag in de Morgen een artikel over vasten. Als je geïnteresseerd bent, kun je het hier lezen.

Er zijn verschillende methodes. De 5:2-methode waarbij je 2 dagen per week vast, op die dagen eet je max. 500 caloriën. En 5 dagen eet je wat en wanneer je wilt. Je kan ook de 16:8 methode doen. Deze volg ik en daarbij eet je 16 uur niks en 8 uur wel. Het is belangrijk dat je voldoende voedingsstoffen binnen hebt. Om het fijne er van te weten, kun je best wat googlen of het boek ‘De dr. Ludidi vastenmethode’ lezen. En er zijn nog anderen die 2, 3 of zelfs 5 dagen niks eten. Maar uiteraard wel water, koffie of thee drinken.

Ik dacht dat ik nooit zonder ontbijt zou kunnen en dat het ongezond is om het ontbijt over te slaan. Maar niks is minder waar. Dat een ontbijt gezond is, werd in het leven geroepen door, jawel de ontbijtgranen-industrie. Ondertussen zijn er veel wetenschappelijke onderzoeken gebeurd naar mensen die het ontbijt overslaan en die een positief effect ondervinden op lange termijn. Ik at sowieso pas mijn ontbijt als ik om 9 uur op het werk aan kwam. En nu wacht ik gewoon tot 12u45 om te eten. En ik eet na 20u45 niks meer. Ik probeer wel zoveel mogelijk zwarte of groene thee drinken. Heb je te grote honger als je opstaat, dan kun je perfect om 7u beginnen met eten en niks meer eten na 15 uur, zo kom je ook aan je 16 uur vasten.

De eerste twee weken had ik het wel lastig, vooral rond 11 uur. Maar ik hield het vol. Na die twee weken moest ik wegens een infectie medicatie nemen bij het ontbijt en dan nog eentje bij het avondeten. Toen heb ik een week lang terug ontbeten en at ik volgens mijn ritme die ik al altijd gewend was. Ik vreesde ervoor om terug te moeten wennen aan het overslaan van het ontbijt en vasten. Maar ik had er totaal geen moeite meer mee.

Een bijkomend voordeel is dat je minder eten moet kopen. Je ontbijt namelijk niet. En je hebt meer tijd, want je moet geen ontbijt voorzien. In mijn geval was dat dat ik het ontbijt al de avond er voor klaarmaakte.

Ik was iemand die altijd honger had en dan ook liefst onmiddellijk iets at vanaf dat ik merkte dat ik honger had. Ondertussen heb ik geleerd dat honger hebben niet erg is en dat je het ook wel overleeft om even niks te eten. Ik moet niet meer dwangmatig iets bij hebben om te eten. Want ik overleef het ook wel zonder direct iets te moeten eten.

Toen ik net begonnen was, dacht ik dat ik het moment dat ik terug mocht beginnen met eten, dat ik alles zou binnen schrokken. En dat ik veel meer zou eten. Maar ook dit had ik verkeerd gedacht. Ik at bijzonder rustig en met heel veel smaak. Waardoor ik ook sneller verzadigd was. Ondertussen is het rustig eten weer helemaal verdwenen en schrok ik zoals ik tevoren al at. Ik ben een snelle eter, maar ik probeer er nu extra aandacht aan te schenken zodat ik wat langzamer ga eten.

Hebben jullie al eens een vastendieet gevolgd?

Zin in boeken #7 oktober 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in oktober. Vaak zijn het ook zinnetjes die heel erg bij me passen.

De Wand – Marlen Haushofer
… en ik kon mijn tijd wel zo indelen als mij goed dunkte. Toch maakte ik weinig gebruik van mijn vrijheid. Ik was altijd al een honkvast type geweest en ik voelde me thuis het prettigst.

Natuurlijk zou het nog beter zijn geweest als ze de dieren hadden kunnen sparen, maar dat was waarschijnlijk niet mogelijk geweest. Zolang er mensen waren, hadden die zich niet om dieren bekommerd bij hun onderlinge slachtpartijen.

Alle angsten en herinneringen bleven achter onder de donkere sparren om me bij elke afdaling opnieuw te overvallen. Het was alsof de grote wei een zoet verdovingsmiddel verspreidde, dat vergeten heette.

Het was vreemd: zodra ik in het dal was, dacht ik bijna met angst of tegenzin aan de alm, maar op de alm kon ik me niet voorstellen hoe je in het dal kon leven. Het was alsof ik uit twee heel verschillende mensen bestond, van wie de ene alleen in het dal kon leven en de andere pas op de alm opbloeide. Dat alles beangstigde mij een beetje, omdat ik het niet kan begrijpen.

Sinds ik mijn tempo heb verlaagd is het bos om me heen pas tot leven gekomen. Ik zal niet zeggen dat dit de enige manier is, maar voor mij is dit beslist de juiste. En wat heeft er niet allemaal moeten gebeuren voordat ik die kon vinden.

Ik stond er eigenlijk nooit bij stil hoe ik er uit zag. Mijn dieren kon het niet schelen welke schil er om me heen zat, ze hielden beslist niet van me vanwege mijn uiterlijk. Waarschijnlijk hadden ze helemaal een gevoel voor schoonheid. Ik kon me ook niet voorstellen dat ze een mens mooi zouden vinden.

Ik wist dat het niet zo verder mocht gaan maar ik was nooit in staat geweest verdriet zomaar weg te drukken. Ik moest altijd wachten tot het rijp en volgroeid was en van me afviel.

De herinnering, het verdriet en de angst en het zware werk zullen blijven zolang ik leef.

De pruimenpluk – Dimitri Verhulst
Buiten groeide er reeds zoveel, en het groeide daar beter wanneer ik het ongemoeid liet. Bomen snoeien leek mij een uiting van diep dedain tegenover de natuur. Je reinste paternalisme was het. Bomen zorgen bij mijn weten al langer en beter voor zichzelf dan de mens. Om dezelfde reden had ik ook geen poot uitgestoken in mijn tuin. Wat daar de kop op stak mocht men misschien onkruid noemen; ik vond het mooi.

Dus het was mogelijk, het moest mogelijk kunnen zijn, makkelijk te leven met twee. Ik geloofde niet in liefdes met laswerk nu en dan; een relatie was eenvoudig of ze hoefde niet.

Niet alleen wende ik eraan, ik vond het gaandeweg erg prettig om liefde en huishouding van elkaar te scheiden. Hoe had ik vroeger zo stom kunnen zijn te willen samenwonen met degene die ik liefhad? Hoe kan het gros van de wereldbevolking zo stom zijn om elkaar goedwillend uit te putten en te vervelen?

Welk boek spreekt jullie het meeste aan?

 

 

Quotes & Tiny Pleasures Oktober 2019

Aangezien ik niet zoveel quotes genoteerd heb in oktober, combineer deze keer de twee rubriekjes. Ik weet niet goed hoe het komt, ik schonk misschien te weinig aandacht aan quotes.

Tiny Pleasures
veel plezier met de collega’s op de teamdag – pruimen/noten/vijgen-brood – tickets voor Werchter Boutique – vriendelijke man aan de kassa – het vasten volhouden (waarover later meer) – lunchen bij Okker en Noot – lezen in het zonnetje op de markt van Oudenaarde – dierenarts die haar duim omhoog stak omdat ik met de drie hondjes ging wandelen – assistente die Mati knuffelt – nieuwe boekjes starten – complimentjes krijgen – horen dat iemand ook vegan is – collega die vriendelijk is – rustige voormiddag – kaarsjes – eindelijk in de zetel – veerkracht-wandeling van de CM – roodstaarttapuit spotten – gratis lunch in Barbiet – vriendin na 5 jaar terugzien – paardjes op de wandeling

Quotes
* Seeing is forgetting the name of the thing one sees – Paul Valéry –
* niet de gelukkigen zijn dankbaar, het zijn de dankbaren die gelukkig zijn – Francis Bacon –

Wat waren jullie gelukjes in oktober?

 

 

Mati-update

Mati haar buik is weer volledig genezen. Ze is zelfs weer verdikt, waardoor ze heel mooi op gewicht staat en dat is me nog niet vaak gelukt in al die jaren dat ze bij mij is. Ze krijgt dan ook 700 gram vers vlees per dag. En na haar avondmaal van 400 gram krijgt ze nog brokjes bij zoveel als ze wil. Normaal mag je dit niet combineren maar ze lijkt er geen last van te hebben. Vorige week blafte ze na haar eten en toen viel mijn frank dat ze haar portie brokjes nog niet gekregen had.

Haar artrose is een ander verhaal. Een paar weken terug ging ik wandelen in het bos, ik wandelde een uurtje. Maar de dag erna kon Mati niet meer uit de zetel. Ze wilde rechtstaan maar jankte en bleef liggen. Ze probeerde het nog eens, maar bleef weer liggen. De derde keer kwam ze al jankend toch uit de zetel omdat ze moest plassen en ze liep heel stroef en houterig. Ik had die dag verlof en besloot naar de dierenarts te gaan zodat ik iets op maat kan geven voor haar artrose.

Ze heeft last van artrose in het midden van haar rug. Bovendien zijn haar heupen en knieën ook versleten. Ze kreeg iets ingespoten waardoor ze zich snel beter zou voelen. Ik kreeg ook medicatie mee voor 14 dagen. Die moest ik ’s ochtends geven, want ze moet er veel van plassen. Ze was in de loop van die 14 dagen weer een dartel veulen. Ik mailde de dierenarts dat ze het goed doet en dus mag ik de medicatie afbouwen. Want er moet voorzichtig met de medicatie omgesprongen worden. Als die afgebouwd is, zullen we haar af en toe pijnstillers geven bij acute momenten. De dag nadat ik mailde dat ze zich weer dartel voelt, liep ze natuurlijk weer houterig rond.

Uitgelezen in Oktober 2019

Net geen duizend bladzijden gelezen… ik ga een nieuw doel voorop stellen. 1.000 bladzijden per maand.

Aantal gelezen bladzijden: 921

De Wand – Marlen Haushofer
‘De herinnering, het verdriet en de angst zullen blijven en ook het zware werk, zolang ik leef.’

Een vrouw staat op het punt een weekend door te brengen in de jachthut van haar nicht Luise, gelegen in een bergdal. Als Luise en haar echtgenoot na een avondje uit de volgende ochtend niet blijken te zijn thuisgekomen, gaat ze op onderzoek uit. Dan blijkt zich iets onverklaarbaars te hebben voorgedaan: het dal is door een glazen wand afgescheiden van de rest van de wereld.

In gezelschap van een hond, een koe en een kat gaat ze hard aan het werk om te overleven. Ze inventariseert de bestaande voorraden, zoekt naar een plek voor een aardappelakker, struint het bos af op zoek naar eetbare planten, ze jaagt. En ze vervreemdt van zichzelf; om niet gek te worden en grip te houden op de tijd schrijft ze. Glashelder en minutieus laat Haushofer een vrouw verslag doen van haar dagelijkse strijd met de elementen en zichzelf. Zal haar isolement ooit worden doorbroken?

Dit vond ik zo’n mooi boek. Het was prachtig en aangrijpend. Ik had er voor gevreesd maar ik heb zo genoten van dit boek. Mijn vrees kwam vooral uit schrik dat het te eentonig en langdradig zou zijn, maar niks is minder waar. Het duurde wel even voor ik in het boek kwam. Ik zou het zelfs durven rekenen tot één van mijn favoriete boeken.

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: geen

Harry Potter & the Deathly Hallows – J.K. Rowlings
As he climbs into the sidecar of Hagrid’s motorbike and takes to the skies, leaving Privet Drive for the last time, Harry Potter knows that Lord Voldemort and the Death Eaters are not far behind. The protective charm that has kept Harry safe until now is now broken, but he cannot keep hiding. The Dark Lord is breathing fear into everything Harry loves, and to stop him Harry will have to find and destroy the remaining Horcruxes. The final battle must begin – Harry must stand and face his enemy. 

Dit boek las ik voor het eerst in het Engels. Ik heb er weer van genoten en iedere keer als de reeks uit is, is het toch even afscheid nemen van het Hogwarts-wereldje.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

Steeds Leuker – Jelle Hermus
Je leven steeds leuker maken, met steeds minder moeite. Dat is waar ‘Steeds leuker’ om draait. Want eindeloos ploeteren is prima, maar op de bank zitten met een goed boek, een kop thee en een glimlach op je snoet is ook fijn.

In dit praktische boek presenteert Jelle Hermus de korte route naar een leuker leven. Hij laat zien hoe je – door het zetten van de juiste kleine stappen – je leven snel in een opwaartse spiraal kunt brengen.

Want we weten vaak niet precies wat we willen doen met ons leven, maar we weten wél hoe we ons willen voelen: vrijer, blijer en meer voldaan. Als je steeds kleine stappen blijft zetten in de juiste richting, kom je vanzelf waar je wilt zijn.

Ik volg al jaren zijn blog en heb er al veel uitgeleerd. Ik had schrik dat het boek een beetje hetzelfde zou zijn als zijn blog, wat ook wel deels zo is. Maar het heeft geen moment verveeld, het is één samenhangend geheel. Soms vond ik de metaforen een beetje te langdradig. Het boek leest heel erg vlot en zit boordevol praktische tips.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

De pruimenpluk – Dimitri Verhulst
Moe van de mens, kampioen van de solitude, woont Mattis afgelegen aan een meer, waar hij zijn potentie naar beneden drinkt. Een donker denker met een tanend geloof in zowat alles, dus zeker ook in de liefde. Soms, echter, twijfelt hij aan zijn kwaliteiten als eenzaat en misantroop, en overweegt hij een leven in een stad vol heerlijke drukte om niets. Maar wanneer een weduwe opeens vergeten gevoelens weer in hem aanwakkert, verlegt hij zijn ambities.

Het was een amusant boekje. De stijl doet me klein beetje denken aan Brusselmans maar dan met minder scheldwoorden 🙂 Het was een leuk tussendoortje dat heel vlot las.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

Wat is jullie favoriete boek?

 

Bosbaden

Een tijdje geleden had ik me opgegeven bij de CM om een testwandeling te doen in de buurt van Gavere. Je kreeg een lijstje met momenten waarop je kon aanduiden welke je allemaal kon. Afgelopen week kreeg ik een mailtje dat ik mocht meedoen op zondag 27 oktober. Ik zag er wat tegenop omdat ik de zondag graag luier en omdat mijn hondjes niet mee mochten (ook al wist ik dat op voorhand).

Maar goed, ik besloot om toch te mailen dat ik er zou zijn. Het was vlakbij (een kwartiertje rijden) en het zou niet lang duren en het was onverwachts best zonnig en mooi weer.

Ik dacht dat het een test was voor een nieuwe wandelroute. Maar het was eigenlijk een test om je veerkracht te meten na een wandeling in het bos met mindfulness-oefeningen. Vooraf werd je getest op je concentratie en kreeg je een lijst met vraagjes. Daarna moest je rustig wandelen terwijl je de pijltjes volgde. Hier en daar kwam je een bordje tegen met een mindfulness-oefening. Na de wandeling kreeg je koffie of thee aangeboden en moest je nog eens de concentratie-test doen en kreeg je opnieuw een enquête.

Ik vond het een mooi initiatief waarbij ze het effect van het bos meten op je stressniveau. Het is positief dat daar meer aandacht aan geschonken worden. Maar het zijn vaak mensen die al met natuur en/of mindfulness bezig zijn die daar op afkomen. Het zou misschien ook nuttig zijn om daar mensen voor te gebruiken die daar minder mee bezig zijn.

De dame die de tests afnam en uitleg gaf, was afkomstig van Finland. En daar zijn dergelijke wandelingen ontstaan. Ondertussen zijn er al in verschillende landen zo’n soort permanente wandelingen uitgestippeld. Een plekje in de natuur waar mensen die er behoefte aan hebben daar in stilte en rust te kunnen wandelen. Ze willen nu op verschillende locaties in België ook zo’n wandelroutes uitstippelen.

Het was een leuke ervaring en ik kijk er naar uit om hier en daar zo’n paden te zien opduiken. Achteraf was ik blij dat ik toch gegaan ben en het deed stiekem eens deugd om rustig te wandelen zonder de hondjes. Niet verklappen hé 🙂

Wat vinden jullie van bosbaden?

Tiny Pleasures september 2019

Regelmatig sta ik stil bij de dingen die me blij maken en die probeer ik zo vaak mogelijk te noteren.

als eerste kunnen wegrijden op de parking (mijn competitief kantje, maar ik sta niet graag rotje te schuiven) – mooi motje in de keuken – eerlijk durven zijn – boek uitlezen – onverwachts het zonnetje zien verschijnen – stukje vegan-suikervrije chocolade bij kopje koffie – regen ná het gras afrijden – Skunk Anansie en Sam Bettens op Crammerock – lachen – forest bathing – roofvogel spotten – m’n collega’s terug uit verlof – ’s avonds wat meer lezen – bijkletsen met een vriendin – druifjes krijgen van de buurvrouw – vegan kaas voor op de spaghetti – buiten lezen (dat lijkt precies lang geleden) – wandelen in de velden – restjes eten – de was nog eens buiten hangen – eekhoorntje spotten – avondwandeling langs de Schelde – whippetje zien en aaien – lezen onder een dekentje met een kopje thee

Wat waren jullie kleine gelukjes?