Categorie archief: zin in boeken

Het boek… #tag

Deze tag vond ik op de blog van Annelies. Waar zij hem vond, kun je op haar blog terugvinden. Zo nu en dan een tag is eens plezant, hopelijk vinden jullie het leuk om te lezen. Ik neem er niet zoveel over maar een boekentag leek me leuk.

Dat me weer deed lezen

Into the Wild van Jon Krakauer. Dit was het eerste boek dat ik las toen ik terug kwam uit Spanje. En daarna ben ik niet meer gestopt met lezen. Ik vond het een inspirerend boek, een beetje onbezonnen ook. Het boek is eigenlijk non-fictie maar het is narratief geschreven.

Dat me tijdens mijn kinderjaren in de ban hield

Krabat van Otfried Preussler. Ik vond het toen zo’n speciaal en mooi boek. Het was mijn favoriete boek in de lagere school. Toen ik in Krakau was, kocht ik het boek in het Pools. Ik dacht namelijk dat het origineel in het Pools was, maar het is blijkbaar in het Duits. Het is een mooie uitgave, dus ik heb er geen spijt van 🙂

Waardoor ik verkocht raakte aan historische verhalen

Kruistocht in spijkbroek van Thea Beckman, dat was de eerste historische roman dat ik las. Ik vond het geweldig en was toen trots dat ik zo’n dik boek uitgelezen had. Later vond ik de reeks van de Aardkinderen fantastisch. En ook Pilaren van de aarde van Ken Follet. Door deze boeken ben ik van historische romans gaan houden.

Waarvan de verfilming beter is

Bestaat dat? Ik zou het eigenlijk niet weten, want in een boek gebeurt er zoveel meer. Ik vind het zo jammer dat in verfilmingen dingen weggelaten worden. En het is leuker om zelf alles voor te stellen.

Waarvan de verfilming even goed is

Harry Potter, de eerste films vond ik niet zo goed. Maar vanaf de derde film gaat het in stijgende lijn. Zeker de laatste drie vind ik echt goed.

Het boek dat me bijna deed huilen

Hmm, dat weet ik niet. Bij films en series huil ik om het minste maar bij boeken gebeurt dat eigenlijk zelden of niet. Het enige dat ik me kan herinneren is Tonio van A.F.Th. Van der Heijden. Er is nog één hoor, maar ik zou het begot niet meer weten.

Waarvoor 5 sterren niet voldoende zijn

De tuin van de familie Finzi-Contini van Giorgio Bassani. En ook Lichtjaren van James Salter. Allebei enorm prachtig, ik hou van de sfeer in die boeken. Eigenlijk ook De avonden van Gerard Reve. Er zijn zo veel prachtige boeken die meer dan 5 sterren verdienen.

Dat het beste is dat ik al heb gelezen over Tudor-Engeland

Ik vrees dat ik er nog geen enkel gelezen heb. Al is dat een onderwerp uit de geschiedenis die me enorm boeit. Ik heb er al veel over gelezen op internet en naar films gekeken. Maar eigenlijk las ik nog nooit een boek. Ik ben wel eens begonnen in Wolf Hall, maar niet uitgelezen.

Dat mijn meest geanticipeerde vervolgdeel is

Het laatste (?) deel van de reeks van Game of Thrones. In welk jaar dat zal zijn, is de vraag. Ik wil het echte vervolg weten en niet wat ze er van maken met de serie, al ben ik daar ook benieuwd naar.

Dat de hype wel waard is

Harry Potter. Ik vond de boeken echt goed. En dat terwijl ik gruwel van hypes.

Dat de hype niet waard is

Fifty shades of grey. Echt wat een flutroman was me dat. Mijn haar komt er nog van recht als ik er aan denk. Op iedere bladzijde 3 keer het woordje grijnzen.

Dat het laatste was dat ik heb gelezen

Hij schreef te weinig boeken, van Herman Brusselmans. Zo nu en dan lees ik eens een Brusselmans en daar hou ik van. Ik lees liefst zijn boeken die over zichzelf gaan. Luidop lachen!

Welk boek is volgens jou de hype wel waard?

Advertenties

Zin in boeken #2: windhonden (37/40)

Vorige zomer schreef ik voor het eerst over een zin uit een roman die me raakte, ik wilde dit meer gaan doen maar het kwam er precies niet van. Ik schreef er nochtans af en toe op. Nu wil ik de zinnetjes met windhonden delen met jullie, want die schrijf ik sowieso altijd op.

Hees geblaf werd fluitend gesmoord in de keel van een hazewind, nadat zijn baas hem in het strakke nekvel had gegrepen.
Uit: De Ochtendgave van A.F.Th. Van der Heijden

Dan toch nog liever op een hond. Het liefst van al een hazewind. De neus heb ik al. En ik houd van hazewinden. Als ik ze maar niet in huis moet nemen. Hazenwinden? Niet zindelijk te krijgen. Ongelooflijk, de hoeveelheid uitwerpselen die per sessie uit één zo’n smal wezen kan komen. Je zou bijna vergeten hoe schoon ze zijn. Akkoord, niet terwijl ze kakken. Dat is geen gezicht. Kakkende hazewinden? Stokoude, uitgehongerde ballerina’s, steunend op twee handpalmen, de benen voor zich uitgestrekt in een wanhopige spreidstand. En afwezige, zelfs treurige blik. En maar kakken, jongens. Mooi in een concentrische cirkel. Met in het midden een opstekend puntje als bij een slagroomtaart. Het is een kunst, akkoord. Een wonder van kontgatbeheersing. Maar schoon kun je het niet noemen. Als hazewinden lopen, dát is schoon.
Uit: Het derde huwelijk van Tom Lanoye

Snel als de windhond van keizer Karel liepen ze naar dat welbepaalde tafeltje en ze gingen tevreden zitten, alsof ze de marathon van Oostwinkel hadden gewonnen.
Uit: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus van Herman Brusselmans

Een hartslag later doken daarnaast twee kleinere galeien op, als een paar identieke windhonden die hun baas op de voet volgden.
Uit: Game of Thrones – Een feestmaal voor kraaien van George R.R. Martin

Zin in boeken #1: mijn ervaring met de liefde

Af en toe lees ik mooie zinnen, levenswijsheden, zinnen over windhonden,… in boeken en deze wil ik graag met jullie delen. Ik ga een nieuw rubriekje maken waarin ik telkens over één of meerdere zinnen uit gelezen boeken ga bloggen.

Vandaag kwam ik een levenswijsheid over de liefde tegen. Deze paragraaf komt uit Nacht van het Kwaad (deel 2 uit de century-trilogie) van Ken Follet. Ik heb er stukjes uit weggelaten omdat ik niet al teveel spoilers wil verklappen.

‘Volgens mij zijn er twee soorten huwelijk,’ zei Ethel peinzend. ‘Het ene is een aangenaam partnerschap, waarbij twee mensen dezelfde hoopvolle verwachtingen en angsten delen, als een team hun kinderen opvoeden en elkaar troost en hulp geven…’
‘Het andere is vol wilde hartstocht, gekte, blijdschap en seks, mogelijk met iemand die totaal ongeschikt is als partner, misschien iemand die je niet bewondert of niet eens echt mag.’ Ethel vertelde nu haar de onversneden waarheid. ‘Ik heb geluk gehad, ik heb ze allebei meegemaakt. En dit is mijn advies aan jou: als jij de kans krijgt op die hartstochtelijke variant, grijp hem dan met beide handen aan en de pot op met de gevolgen.’

Ook ik heb beide gekend en beide zijn afgelopen maar ik heb van allebei geen spijt. Alleen jammer dat de laatste niet dacht: ‘de pot op met de gevolgen’. Als ik er nu over terug denk, is het beter zo en heb ik vrede genomen met hoe het gelopen is.

Welk soort liefde zouden jullie verkiezen?