Categorie archief: persoonlijkheid

Ode to Dolores – afscheid van een jeugdidool

Gisteren zat ik op een quiz ten voordele van ANBN. Een van de vragen was… ‘Hoe heet de overleden zangeres van the Cranberries?’ Ik stond perplex… huh? overleden? Ik wist helemaal van niks! Ik volg hen al jaren niet meer en volg ook bijna geen nieuws, toch zeker niet over BV’s en beroemdheden. Het was me helemaal ontgaan dat ze in januari overleden is.

Ik ben er helemaal niet goed van… Ze is blijkbaar gestorven aan een overdosis alcohol en zo in haar bad verdronken. Als 16-jarige keek ik enorm op naar haar, ik vond haar een knappe madam én ze zet zich in tegen onrecht via haar teksten. Ze was een groot voorbeeld en is voor een deel verantwoordelijk voor wie ik geworden ben. Haar muziek en teksten hebben me door moeilijke periodes geholpen. Daarvoor zou ik haar willen bedanken en ooit ga ik haar graf bezoeken in Ierland.

Nu heb ik vooral spijt dat ik haar niet ben blijven ‘volgen’ tot op het einde. Maar ik ben heel blij dat ik ze twee keer live heb mogen zien. In de tijd toen er nog geen sociale media was en ik dus geen foto’s heb van de optredens in Vorst Nationaal. Door de verschillende verhuizen heb ik heel veel spullen weggedaan en kwijtgeraakt, als ook mijn albums van the Cranberries. Maar ik heb ze gelijk besteld.

Vier jaar geleden liet ik dan ook een prachtnummer horen op de begrafenis van mijn vader. Dat nummer wil ik nu ook aan haar opdragen…

Lyrics by Dolores O’Riordan
There’s no need to argue anymore
I gave all I could, but it left me so sore
And the thing that makes me mad
Is the one thing that I had
I knew, I knew
I’d lose you
You’ll always be special to me
Special to me, to me
And I remember all the things we once shared
Watching T.V. movies on the living room armchair
But they say it will work out fine
Was it all a waste of time
‘Cause I knew, I knew
I’d lose you
You’ll always be special to me
Special to me, to me
Will I forget in time, ah
You said I was on your mind?
There’s no need to argue
No need to argue anymore
There’s no need to argue anymore
Advertenties

Ben ik wel hooggevoelig?

Een vraag die me de laatste dagen wat bezig houdt. Ik ben er beginnen over nadenken na een gesprek met mijn collega. Ik weet niet meer hoe we er toe kwamen, maar hij zei: ‘je zegt altijd dat je zo gevoelig bent, maar ik vind u helemaal niet zo gevoelig. Ik vind u net een sterke en onafhankelijke vrouw die keuzes maakt voor haarzelf.’ Ik vertelde dit aan een andere collega en zij vond net hetzelfde. Het zijn nochtans collega’s die me al meerdere keren hebben zien wenen.

Want dat is het hem net… ik vind me zelf gevoelig omdat ik heel snel begin te wenen. Ik zie dat als een teken van zwakte en overgevoelig zijn (waarmee ik niet wil zeggen dat HSP’s (=hoog sensitief persoon) zwak zijn, integendeel). Maar zo voel ik me wel als ik ween, een watje.

Als je zou vragen aan HSP’s of ik een HSP ben, dan ben ik zeker dat ze zullen zeggen van wel. Mijn collega’s vinden van niet… Toen ik de vraag stelde aan mijn ex, zei hij dat je niet teveel belang moet hechten aan de mate van gevoeligheid want dat is voor iedereen anders en hangt ook af van de gebeurtenissen. En dat het een beetje zinloos is om je af te vragen hoe gevoelig je bent, want wie of wat is de referentie.

Wat zeker is, is dat ik onzeker ben. Ik ben onzeker over wat mensen van me denken, waardoor ik gevoelig kan reageren op een bepaalde reactie. Dit heb ik vooral bij mensen die ik graag heb maar niet kan inschatten wat ze écht van me vinden. Of omdat ik niet kan inschatten hoe ze zijn en wat ik van hen moet verwachten. Daardoor ga ik vaak piekeren en negatief denken, daardoor heb ik het soms totaal bij het verkeerde eind. Terwijl een HSP aanvoelt, hoe iemand is en in elkaar zit.

Vaak sta ik niet stil bij hoe ik me voel bij iets. Ik vind het heel moeilijk om te zeggen wat ik bij iets voel. Als de woorden van anderen hard binnen komen, dan is dat meestal omdat ik die persoon niet kan inschatten. Zo ken ik mensen die heel direct zijn, maar ik heb hun woorden nog nooit als kwetsend opgevat.

Wat ook zeker is, is dat ik heel empathisch ben. Een kenmerk van HSP zijn is dat je de direct aanvoelt hoe andere mensen zich voelen. Maar ook dit heb ik niet, als ze mij niet zeggen dat ze stress hebben of zich triest voelen dan heb ik dat meestal niet door. Het zal me misschien wel opvallen dat ze stiller zijn. Ik kan bovendien ook niet goed tussen de lijntjes lezen. Maar als ik iemand zie huilen, dan moet ik ook huilen. Als iemand me een triest verhaal vertelt, dan komen er tranen in de ogen. De ene buurvrouw kwam me vertellen dat de ex-man van een andere buurvrouw gestorven is en meteen voel ik me triest omdat ik hun verdriet voel. Maar had ze mij niks gezegd, ik had het nooit gemerkt dat er iets gaande was.

Wat ook zeker is, is dat ik niet goed tegen lawaai van buitenaf kan. Ik kan er niet tegen als er een hond staat te blaffen of iemand zijn muziek luid zet. Veel babbelende mensen op de trein vind ik minder lastig dan 2 babbelende mensen, omdat ik dan het gesprek ga volgen en me niet kan concentreren op mijn boek.
Ik kan best goed pijn verdragen. Toen ik na mijn operatie moest zeggen hoeveel pijn ik had, zei ik 4/10. Terwijl ik achteraf van andere mensen met dezelfde operatie hoorde dat ze 11/10 zeiden omdat de pijn ondraaglijk was. De momenten dat ik niet goed tegen pijn kan, is omdat ik het in mijn hoofd erger maak dan dat het is. Zoals bloed trekken.

Wat ook zeker is, is dat ik heel introvert bent. Ik krijg stress van een te volle agenda en heb veel tijd nodig om alleen te zijn. Ik spreek graag af met vrienden, maar gedoseerd. Een avond of een middag vind ik heel leuk, maar een hele dag vind ik te veel. Ik hou niet van veel volk op één plaats.

Ik denk er waarschijnlijk te veel over na. Ik ontken zeker niet dat ik mijn gevoeligheden heb of ontken wie ik ben, maar ik vond de opmerkingen van mijn collega’s ook wel fijn om te horen. Het zette me eens tot nadenken. Ik stelde de vraag nog aan een andere vriendin en haar antwoord was: ik vind je vooral down-to-earth. Wat ik ook leuk vond om te horen 🙂

Waarom de MBTI-persoonlijkheidtest moeilijk is…

In eerder blogposts schreef ik over het feit dat ik een randgeval ben, als het op MBTI-persoonlijkheden aankomt. Maar in feite klopt dit niet, want je kan maar één type zijn. Je kan niet de ene keer zus zijn en de andere keer zo. Ik heb me er de laatste tijd enorm in verdiept en botste op een aantal misverstanden. En dat maakt de materie er niet eenvoudiger op.

Je wordt vaak ge’mistypt’

Als je een MBTI-test doet, kom je vaak een verkeerd type uit. Dit komt vaak omdat er teveel gekeken wordt naar de verschillende letters (E-I, S-N, F-T, J-P) in plaats van naar de Cognitieve functies (Fe-Fi, Te-Ti, Ne-Ni, Se-Si). Door die test kom je bijvoorbeeld INFP uit terwijl je een INFJ bent. Er is één lettertje verschil maar de cognitieve functies zijn bij deze types totaal verschillend. Maar beide types zijn gevoelig, empatisch, idealistisch,… dat maakt het verwarrend.
En dat is ook de reden waarom je de ene keer ISFJ bent en de andere keer INFJ, omdat de test niet waterdicht is. Zo zijn er een aantal personen waarvan ik vermoed dat ze een ander type zijn dan hun uitkomst van de test.

Je voorkeur voor een type

Sommige mensen willen een bepaald type zijn. Terwijl je geen type kan zijn, die je niet bent. Je kan je er wel naar gedragen maar is het belangrijker om gewoon te zijn wie je écht bent. Want dat helpt alleen maar jezelf. Je kan als introvert, proberen om altijd extravert te zijn maar dat gaat alleen ten koste van jezelf. Via verschillende facebook-groepen kwam ik tegen dat veel mensen INFJ beweren te zijn maar eigenlijk INFP zijn.

Het is niet zwart-wit

Je bent nooit 100% een bepaald type, want iedereen is uniek en anders. Je kan je herkennen in verschillende types. Vandaar dat ik dacht een randgeval te zijn. En daardoor kun je oneindig beginnen twijfelen. Dan lees ik bijvoorbeeld dat een INFP authenticiteit voorop stelt en dan denk hé, dat heb ik ook. Er zijn ook veel quotes en uitspraken die zogezegd bij een type horen maar die volgens mij ook bij andere types van toepassing kunnen zijn. Het is bovendien zo dat als je beslissingen neemt op gevoel dat je daarom niet altijd alle beslissingen op gevoel neemt.

Het is zeer ingewikkelde materie waar ook veel misvattingen over zijn. Ik vind het zeker en vast interessant en vind het dan ook fijn om er over te lezen en leren. Wie hier meer over wilt weten, mag je me gerust mailen en misschien blog ik er nog over.

 

 

Hooggevoelige introvert

Ik praat er niet graag over en ik hou er niet van om in vakjes te denken, ook al ben ik geïnteresseerd in de MBTI-persoonlijkheden. Maar ik krijg heel vaak het gevoel dat ik me steeds moet verantwoorden omdat ik het idee heb dat mensen mij niet begrijpen.

Toen ik voor het eerst over HSP (hoog sensitieve persoonlijkheid) las, was dat voor mij een echte openbaring. Want ik voel me vaak alleen met mijn gevoeligheid en nog eens extra om dat ik in alle tests uitkom op 100% introvert, wat niet gelijk staat aan verlegen zijn. Maar introvert betekent dat je je energie haalt door alleen te zijn. Daarnet zag ik een filmpje over HSP want blijkbaar is er een documentaire over gemaakt. Ik zat al onmiddellijk te wenen, omdat het zo herkenbaar is. ‘Moet je daar voor wenen’, is de meest gehoorde (niet slecht bedoelde) opmerking van mijn jeugd. Op school werd ik er mee uitgelachen… Waardoor ik wenen altijd als zwak heb ervaren.

Hooggevoelig zijn betekent dat je je overweldigd voelt door de wereld. De prikkels komen veel harder/meer binnen dan bij niet-HSP’s. Daarbovenop ben ik een empath waardoor ik ook de gevoelens van andere mensen letterlijk voel. Als ik een wildvreemde zie huilen op straat, dan moet ik me inhouden om zelf ook niet te gaan huilen.

Door die hooggevoeligheid en het introvert zijn, heb ik veel tijd alleen nodig. Veel mensen zien dat als lui zijn maar ik heb het echt nodig om te functioneren. Dat betekent niet dat ik sociale activiteiten haat, integendeel, ik geniet er van om samen te zijn met vrienden. Maar twee sociale activiteiten op een weekend is voor mij teveel, laat staan dat ik op één dag twee dingen plan.

Meestal ben ik trots op mijn hooggevoelig introvert zijn, maar soms is het ook frustrerend. Omdat je merkt dat mensen je niet begrijpen of omdat je merkt dat mensen wel van hot naar her kunnen hollen of mensen die hun dagen vol moeten plannen. Of het hele jaar door hard werken om op vakantie te kunnen gaan. Maar ik heb nood aan rust en vooral aan stilte en ik geniet dan ook van mijn vrije dagen gewoon thuis te lezen, te gaan wandelen, te koken, een brief te schrijven,…

Ieder mens is wie hij is, maar laten we onszelf niet als de norm stellen en elkaar te begrijpen. Ik heb gezegd 🙂

Dat moest er even uit 🙂

Zijn jullie hooggevoelig?

Ik ben een randgeval #2 + verklaringen

Zoals jullie weten, ben ik enorm geïnteresseerd in persoonlijkheden, meer bepaald de MBTI-test. Op Pinterest zoek ik af en toe pins op over INFJ (advocaat) omdat ik me het meest herken in de INFJ. Ik blogde hier al eens over, dat ik me ook herken in de INFP (bemiddelaar). Maar door er meer over te lezen, pas ik beter in het vakje INFJ.

Toch voelde ik me niet altijd volledig een INFJ, maar ook geen INFP. Ik was vorige week aan het zoeken naar welk type bij wie hoort. En ik kwam toevallig een test tegen waar je kon meten of je INTJ (architect) of INFJ was… Ik kwam ooit eens INTJ uit en nu bleek dat ik 51% INFJ en 49% INTJ ben. Het grote verschil is dat een INFJ beslissingen neemt op basis van gevoel en intuïtie terwijl een INTJ vooral beslissingen neemt op basis van logica.

Op Pinterest kwam ik veel INTJ-eye-openers tegen en het verklaart voor mij heel veel.

  • het verklaart waarom ik koppig ben
  • het verklaart waarom ik volgens sommige mensen die me niet kennen arrogant overkom
  • het verklaart mijn voorliefde voor de badguys/-girls
  • het verklaart waarom ik goed ben in wetenschappen en het interessant vindt
  • het verklaart waarom ik overal een logische of wetenschappelijke verklaring wil vooraleer ik iets voor waar aanneem. Bv. mediteren werkt echt omdat het ook wetenschappelijk bewezen is
  • het verklaart waarom ik niet graag knuffel of niet snel mensen ga aanraken
  • het verklaart waarom ik me in bepaalde situaties niet weet hoe te gedragen
  • het verklaart waarom ik me afstandelijk kan opstellen
  • het verklaart waarom ik blokkeer als ik merk dat mensen me gebruiken of van me profiteren of niet oprecht zijn (en dat voel ik dan weer heel snel aan omdat ik een INFJ ben)

Wat ik ook terug vond en heel herkenbaar was, is dat ik als kind altijd ziek werd als ik naar een feestje moest. En wanneer een vriendinnetje kwam spelen, vroeg ik na een uur aan mijn moeder of ze het vriendinnetje terug naar huis wou brengen.

Iedereen zal zich wel in een paar puntjes herkennen maar voor mij zijn het heel overduidelijke herkenningen.

Wat vinden jullie interessant?