Categorie archief: honden

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Mati was op de sukkel

Mati was drie weekends geleden serieus ziek. Op vrijdagochtend kakte ze water, ik panikeerde nog niet meteen omdat ze wou eten en wilde wandelen. Maar de zaterdag wilde ze niet eten en begon ik lichtjes te flippen. Want ik had al paar keer gehoord van oude(re) honden die plots niet meer willen eten en die een paar dagen later ingeslapen moeten worden. De zondag at ze met veel moeite de helft van haar portie maar gaf het een paar uur later over. Nog meer paniek, ik dacht dat ik haar kwijt was. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de dierenarts en kon gelukkig op maandag nog terecht met haar.

Mati was helemaal uitgedroogd en moest aan een infuus liggen. Zodat ze voldoende vocht binnen zou krijgen. Ze kreeg ook medicatie ingespoten. Met tranen in de ogen liet ik mijn oude dame achter bij de dierenarts. Rond 16 uur belde ze me op dat ik haar mocht gaan halen. Mevrouwtje had namelijk de kabel van het infuus doorgebeten en ik hoorde haar op de achtergrond huilen en jammeren. Mati was weer een beetje aangesterkt. De nierwaarden zouden normaal bij uitdroging heel erg hoog moeten staan, bij Mati stond alles normaal… Voor de zekerheid moest ze ’s anderdaags op controle. Ze kreeg toen opnieuw medicatie ingespoten en moest een paar dagen antibiotica nemen. Mati had buikgriep door een bacterie of virus.

Op vrijdag, exact een week later, zag ik een lange sliert etter aan haar achterste. Toen ik beter keek, zag ik dat het uit haar vulva kwam. Op zaterdag ging ik haar medicatie voor haar incontinentie halen en zag dat de dierenarts gesloten was tot en met maandag wegens een overlijden. Aangezien de etter bleef komen, maakte ik de zondag online een afspraak. De dierenarts had mijn afspraak en de omschrijving gezien en belde me de zondagavond nog op omdat ze ongerust was. Ze wilde weten of Mati gesteriliseerd was, zo niet, moest ze onmiddellijk naar de dierenarts. Maar het kon wachten en ik moest haar de dinsdag een dag binnen brengen zodat ze konden onderzoeken wat er aan de hand was. In de loop van de dag belde ik en zei de dierenarts dat er een prop etter in haar baarmoederhals zit. Wat eigenlijk alleen voor komt bij niet-gesteriliseerde honden. Weer niet raar dat het bij Mati iets raar is. Ze was ook 600 gram afgevallen in vergelijking met de week er voor. Ze kreeg medicatie voor tien dagen.

Op vrijdag zag ik dat er naast etter ook bloed bij zat en belde de dierenarts. Ik mocht de medicatie verder geven maar indien er op maandag nog steeds bloed bij zat, moest ze verder onderzocht worden. Het etteren was in de loop van het weekend gestopt, maar voor de zekerheid heb ik nog antibiotica gekregen voor 10 dagen extra.

Ondertussen is mijn meisje weer de oude en gaat het weer de goeie richting uit. Het waren toch een paar bange weken.

Hondenpraat #14

Ik verzamelde weer een hele reeks uitspraken die ik hoor van mensen die me aanspreken over mijn honden.

– Hoe heet jouw hond? Mati. Ah, dag Lassie.
– Wow, die mevrouw wandelt met drie honden. (een kindje)
– Tuinman van de buren: Daarnet was je boos hé (Mati blafte toen ze die tuinman in de tuin zag, maar toen we gingen wandelen en die man buiten kwam, wilde ze een aaitje)
– Dat zijn drie dezelfde hé? Ah nee, toch niet? Mijn man zei dat zijn drie verschillende en ik zei van niet. Nu zie ik het, die hun oren staan recht en van dedie liggen ze plat. Is dat een kleintje van hen? Zijn dat van die buitenlandse die ze mishandeld hebben? Ik heb dat al gezien op de televisie. Dat ziet er een lieven uit en het is de schoonste ook (wijst naar Tiqi). Die kunnen heel rap lopen en in hun jonge jaren verzekers nog veel rapper.
– Is dat een nieuwke? Nee, ik heb haar al 5 jaar. Oh groeit die niet zo rap toch?
– Heb je ze alle drie meegekregen? (Ik ga soms maar met twee of eentje wandelen omdat de andere niet mee willen en de mensen weten dit ondertussen)
– Man: De hazewinden zijn ook op baan. Vrouw: Het zijn schoon beesten. Man: Een beetje mager maar dat zijn hazewinden.
– Amai, een hele reeks.
– Jij bent goed beschermd.
– Ah eentje minder, kan hij niet tegen de warmte toch? Jawel, maar als ik na het eten ga wandelen, wil hij niet mee. Het moet juist zijn, geloof ik.

Wat voor grappige dingen zeggen mensen soms tegen jullie?

Mati ging logeren

Mati heeft verlatingsangst en wanneer ik overdag weg moet om te werken, trek ik mij dat niet zo aan dat ze een uurtje staat te blaffen. Omdat de buurvrouw haar hondjes ook vaak blaffen. Maar ’s avonds vind ik dat niet zo tof dat ze dat doet. En zelfs als ik ’s avonds maar even boven ben, staat ze al te blaffen. Dus vanaf nu zoek ik een opvang als ik ’s avonds weg moet.

Onlangs ging ze een avondje naar een vriendin. Mati kent het daar een beetje omdat ik daar een paar keer ben gaan logeren met de hondjes. Ik vreesde er voor dat ze daar een hele avond zou rond trippelen en zou blaffen. Dus had ik afgesproken om haar ’s avonds terug op te pikken rond 1 uur.

Toen ik haar ging halen, lag ze heel diep en vast te slapen. Ze keek niet eens op toen ik bij haar stond en haar naam zei. Toen ze wakker werd, wilde ze met moeite mee. Ik moest haar aan de leiband doen voordat ze mee ging. Wie Mati kent, weet dat ze altijd enorm aan mij hangt en mij niet kan missen. Ze is altijd heel enthousiast wanneer ze mee mag. En nu, niks! Ze was zelfs heel braaf geweest, had niet geblaft. Behalve toen de automatische grasmachine begon te rijden, omdat ze er bang van was. Ze is nog nooit zo voorbeeldig geweest!

Ik snap het niet goed… ofwel was ze boos op mij ofwel voelt ze zich meer op haar gemak zonder die andere twee want die liggen altijd nét waar zij wil liggen en trippelt dan zenuwachtig rond.

Waarom bleven die andere twee thuis? Die zijn namelijk heel flink en vinden het niet erg als ik weg ben. Zolang ze eten gekregen hebben en in de zetel kunnen liggen maffen, is het allemaal goed. En een opvang vinden voor één hondje is veel makkelijker dan voor drie. Alhoewel Mati de moeilijkste hond is, zijn die andere twee op verplaatsing moeilijker omdat ze nogal wild kunnen zijn.

Dus wie graag eens een hondje wil lenen, dan mag je mij altijd een mailtje sturen 😀

Hondenpraat #13

Een tijdje geleden maar hier zijn de uniekste opmerkingen die ik krijg, als ik met de hondjes ga wandelen.

  • Voor wat zijn die gemaakt? Ik zou ze een snoepje geven maar ik heb er geen bij. Moet die nog groeien? Dat wordt niet vetter zeker?
  • Zijn dat honden? (Euh…? Ja, wat anders :D)
  • Pas op voor die honden (wielrenners). Het zijn schoontjes, van die rappe lopers.
  • Welke soort is dat? Je hebt er veel vriendschap van zeker? Van wie het meest?
  • Ge hebt uw hondjes niet mee, maar je moet gaan werken zeker.
  • Zouden ze bijten? Tegen de hondjes: awel sloebers.
  • Jij bent toch dat meisje met de drie honden?
  • Vader en dochtertje tegen elkaar: Oh kijk die hond! Ja, dat zijn van die honden die mishandeld worden. (Precies alsof ELKE windhond van ELK baasje slaag krijgt)
  • ’s Ochtends kindjes en juf: Waarom moet die hond nu wandelen? Omdat zij moeten plassen en kaka doen. Wij doen dat dat op het toilet en hondjes doen dat tijdens hun ochtendwandeling.
  • Het zijn mooie hondjes. Ze zijn goed verzorgd, ge ziet dat!

Mati wordt ouder

Ik had een weekje verlof en door zoveel bij Mati te zijn, deed het me pijn om haar zo te zien aftakelen. Haar rug is niet meer zoals het hoort. Als ze lang rechtstaat of onnozel gedaan heeft, dan staat ze te trillen op haar ene achterpoot. Ze kan moeilijk recht komen als ze lang gelegen heeft. En als ze te wild is, dan valt ze of glijdt ze uit. Ook bij gewoon rechtstaan, glijden haar achterpoten weg.

Ze ziet niet goed meer en wordt daardoor angstiger. Wanneer ik niet bij haar kan slapen, dan blaft ze. Vorige week zag ze een vriendin die ze al acht jaar kent en die ze associeert met wandelen. Maar nu liep ze er van weg en stond te trillen van schrik.

Ze is ook magerder geworden, 2 kilo afgevallen op 3 maand tijd. En dat terwijl ze heel goed eet en eigenlijk het dubbele krijgt van wat ze moet krijgen. Ook drinkt ze heel veel. Maar vandaag werd haar bloed en urine gecontroleerd en er was niks afwijkends op te merken die zou kunnen wijzen op de vermagering. Er zou natuurlijk een tumor kunnen zitten maar een operatie is gezien haar 13 jaar riskant.

Sinds januari is Mati ook incontinent geworden, daarvoor neemt ze medicatie waarmee ze het goed doet. Nu krijgt ze ook medicatie voor haar rug. Er werd een foto genomen maar ook daar is niks afwijkends te zien, dus geen hernia, geen arthrose te zien,…

Haar tandjes waren nooit echt top en ik heb ze aantal keer laten schoonmaken. Ze is er ook eentje getrokken een paar jaar geleden. Maar nu komen haar onderste tandjes los en is er volgens mij eentje uitgevallen.

Het enige dat ik hoop, is dat ze geen pijn heeft. Maar een hond zal pijn niet snel laten merken…

Castreren

Daarnet ging ik wandelen en er begon een man met zijn zoontje te babbelen tegen mij over de hondjes. Hij zei dat hij binnenkort eens gaat kweken met zijn hond. Want ja een hond castreren dat is maar zielig.

Veel mensen (lees: vooral mannen) hebben het blijkbaar heel erg moeilijk om hun hond te laten castreren. Maar ik zie eigenlijk alleen maar voordelen aan een hond die gecastreerd is. Het is gezonder voor uw hond want er is veel minder risico op allerhande kankers zoals prostaatkanker. Maar ook wordt de hond aangenamer in de omgang en zijn ze minder dominant naar mens en naar andere honden toe. Ze hebben ook de neiging om minder weg te lopen. Want een ongecastreerde reu kan een loopse teef van ver ruiken.

Persoonlijk vind ik het een gemak dat mijn teefjes gesteriliseerd zijn en mijn reu gecastreerd. Dat zou schoon zijn met twee teefjes en een reu in huis. Bovendien zijn er al honden genoeg die geen thuis vinden dus waarom nog meer honden op de wereld zetten. Al heb ik niks tegen verantwoord fokken waar honden in huiselijk kring opgroeien.

Ik snap eigenlijk niet goed waarom mensen het daar zo moeilijk mee hebben… want wees nu eerlijk wat zou jij het ergste vinden? Altijd goesting hebben en (bijna) nooit eens mogen of gewoon nooit goesting hebben.

Hoe denken jullie over castratie en sterilisatie bij huisdieren?