Categorie archief: boeken

Tiny Pleasures september 2019

Regelmatig sta ik stil bij de dingen die me blij maken en die probeer ik zo vaak mogelijk te noteren.

als eerste kunnen wegrijden op de parking (mijn competitief kantje, maar ik sta niet graag rotje te schuiven) – mooi motje in de keuken – eerlijk durven zijn – boek uitlezen – onverwachts het zonnetje zien verschijnen – stukje vegan-suikervrije chocolade bij kopje koffie – regen ná het gras afrijden – Skunk Anansie en Sam Bettens op Crammerock – lachen – forest bathing – roofvogel spotten – m’n collega’s terug uit verlof – ’s avonds wat meer lezen – bijkletsen met een vriendin – druifjes krijgen van de buurvrouw – vegan kaas voor op de spaghetti – buiten lezen (dat lijkt precies lang geleden) – wandelen in de velden – restjes eten – de was nog eens buiten hangen – eekhoorntje spotten – avondwandeling langs de Schelde – whippetje zien en aaien – lezen onder een dekentje met een kopje thee

Wat waren jullie kleine gelukjes?

Zin in boeken #6 september 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in september. Er zijn heel veel zinnetjes uit How to stop time van Matt Haig, maar er stonden ook zoveel mooie wijsheden in.

De feministische leeslijst – Marja Pruis
Dat heeft ook te maken met wat antropoloog David Graeber ‘moral envy’ noemt. Wie goed tracht te doen maar niet perfect is, wordt harder veroordeeld dan degene die helemaal niks doet.

How to stop time – Matt Haig
But I thought you wanted lonely, after your time in Toronto. You said the real loneliness was being surrounded by people. And, besides that’s what we are, Tom. We’re loners.

But this how I remember these things, and all we can ever be is faithful to our memories of reality, rather than the reality itself, which is something closely related but never precisely the same thing.

That, I suppose, is a price we pay for love: the absorbing of another’s pain as if our own.

Other animals don’t have progress, they say. But the human mind itself doesn’t progress. We stay the same glorified chimpanzees, just with even bigger weapons. We have the knowledgde to realise we are just a mass of quanta and particles, like everything else is, and yet we keep trying to seperate ourselves from the universe we live in, to give ourselves a meaning above that of a tree or a rock or a cat or a turtle.

But an ordinary life is not a guarantee of happiness.

All you can do with the past is carry it around, feeling its weight slowly increase, praying it never crushes you completely.

You can love the sights of waterfalls and the smell of old books, but the love of people is off limits. Do you hear me? Don’t attack yourself to people, and try to feel as little as you possibly can for those you do meet. Because otherwise you will slowly lose your mind…

I need ‘closure’ as people say these days. Though you can never close the past. The most you can do with it is accept it. And that is the point I want to reach.

Places don’t matter to people anymore. Places aren’t the point. People are only ever half present where they are these days. They always have at least one foot in the great digital nowhere.

You can’t choose where you are born, you can’t decide who won’t leave you, you can’t choose much. A life has unchangeable tides the same as history does. But there is still room inside it for choice. For decisions.
Just one wrong turn can get you very lost. What you do in the present stays with you. It comes back. You don’t get away with anything.

And yet we had done what so often happened in the proud history of geographic discovery. We had found paradise. And then we had set it of fire.

Think of how detachted we are from nature.

It is a popular modern idea. That the inner us is something different to the outer us. That there is an authentic realer and better and richer version of ourselves which we can only tap into by buying a solution. This is the idea that we are seperate from our nature, as seperate as a bottle of Dior perfume is from the plants of a forest.

I still remember the size of things. No one understands that any more. People don’t feel the enormity of the world or their own smallness within it.

As far as I can see, this is a problem with living in the twenty-first century. Many of us have every material thing we need, so the job of marketing is now to tie the economy to our emotions, to make us feel like we need more by making us want things we never needed before. We are made to feel poor on thirthy thousands pounds a year. To feel poorly travelled if we have been to only ten other countries. To feel old if we have a wrinkle. To feel ugly if we aren’t photoshopped and filtered.

When you die, the last thing you want is for your death to leak out and infect those left behind, for those loved ones to become a kind of living dead. And yet, inevitably, that often happens. It has happened to me.

Lampje – Annet Schaap
In het donker hoort ze geschuifel en iets zwaars springt op haar benen. Met zachte poten loopt een poes over Lampje heen en duwt zijn neus tegen de wang die geen pijn doet. Hij ruikt gelukkig niet naar zeep, gewoon naar poes. Naast haar hoofd gaat hij snorrend liggen, ze voelt zijn warmte en zijn zachte haren tegen haar wang, de hele nacht.
En haar moeder heeft gelijk: de volgende morgen is er weer een dag.

Lampje bijt op haar tanden en probeert haar tranen binnen te houden, maar één ontsnapt er en valt in de kom. Ploep.

De rots ligt er al sinds de zee een grote hap heeft genomen uit het land. Precies midden in die hap, alsof ze een klein stukje niet lustte.

Soms als je iets een hele tijd zo vreselijk graag wilde en je krijgt het uiteindelijk, is er een soort stilte waarin niemand weet wat ie moet doen.

Waarom ik beter geen groot verlof neem

Ieder jaar kijk ik uit naar mijn groot verlof. Een lange periode van niks moeten, even uit de routine te stappen, geen wekker moeten zetten,… heerlijk! Het liefste wil ik dan ook mooi weer zodat ik veel buiten kan zitten in de tuin met een boek. Juni en juli zijn altijd drukke maanden op het werk, waardoor je het gevoel krijgt, nood te hebben aan verlof. Maar toch voel ik me altijd triest in het verlof.

Ik word bijna depressief als ik vakantie heb, ik had dagen waarin ik me futloos voelde en in niks geen zin had. Ik werd daardoor ook angstig. Nochtans had ik bewust geen lange periode genomen. Ik nam slechts twee weken. Want als single die aan staycation doet, lijken drie weken alleen thuis zitten me te lang. Maar kijk zelfs twee weken waren te lang 😀

Mijn vakantie was volgepland. Té vol zelfs, want ik kreeg stress omdat ik elke dag iets te doen had. Maar ik hIMG_1496eb er ook enorm van genoten om met vrienden af te spreken, begrijp me niet verkeerd. Zo ging ik wandelen in de Diksmuidse velden met twee vriendinnen en gingen we eten in Water & Vuur. Ik ging lunchen in Gent met vriendin K. Samen met vriendin I ging ik wandelen in de Bourgoyen. Ik deed een paar optredens en ging naar de gaypride in Antwerpen. Ik ontleende een dik boek ‘Tot in de hemel’ van Richard Powers en las het uit. Ik ging naar het containerpark, want in het verlof komt er dat eens van.

Toen ik op vrijdag (jawel, een vrijdag!) terug aan het werk ging, waren die depressieve en angstgevoelens volledig verdwenen. Ik heb dus duidelijk nood aan routine en structuur. Maar ik ga ook gewoon graag gaan werken.

Volgend jaar ga ik gewoon een paar weken nemen maar niet aaneensluitend. Een week in juli indien mogelijk, een week in augustus. En voor de rest neem ik veel snipperdagen. Dat breekt mijn week eens en daar heb ik minder last van.

Houden jullie van een lange periode vakantie?

Zin in boeken #5 augustus 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in augustus.

Tot in de hemel – Richard Powers
Maar Adam snapt de mensen niet. Ze zeggen dingen om te verhullen wat ze bedoelen. Ze jagen op waardeloze prullen.

Op dat moment beseft Adam: de mensheid is ernstig ziek. De soort zal niet lang meer bestaan. Het was een gestoord experiment. Binnenkort zal de wereld weer worden teruggegeven aan de gezonde, collectieve vormen van intelligentie. Kolonies en zwermen.

Maar dit is Idaho, en wanneer je al je tijd met paarden doorbrengt, rekt je ziel een beetje op, totdat je inziet dat menselijk gedrag niets meer is dan een gekostumeerd bal waarvan de schijn bedriegt.

De mens heeft niet het monopolie op merkwaardig gedrag. Andere wezens – grotere, tragere, oudere, bestendigere – hebben het voor het zeggen, zijn verantwoordelijk voor het weer voedende schepping en scheppen zelfs de lucht.

Haar vader heeft zelf ook de nodige moeite met de homo sapiens. Hij zit klem tussen brave lieden met familiebedrijven die er niet in slagen de aarde naar hun hand te zetten en grote ondernemingen die hun een compleet arsenaal aan producten willen verkopen om volledige onderwerping van diezelfde aarde af te dwingen.

Een onafhankelijke geest blijkt zijn eigen aantrekkingskracht te hebben.

Begeerte zo schrijft ze in haar veldboekje, blijkt eindeloze variaties te kennen en is het aantrekkelijkste trucje van de evolutie.

Haar budget wordt tenminste niet belast door twee standaardkostenposten: vermaak en status.

Het bos gezonder maken. Alsof bossen vierhonderd miljoen jaar hebben gewacht totdat nieuwkomers als wij ze genezen. Wetenschap in dienst van halsstarrige blindheid: hoe hebben zoveel slimme mensen over het hoofd kunnen zien wat toch zo overduidelijk is? Een mens hoeft maar te kijken om te ontdekken dat dode stammen veel meer leven bevatten dan levende. Maar de zintuigen leggen het altijd af tegen de nacht van de leer.

In de wildernis – John Muir (geschreven in 1800, straf dat er mensen toen al door hadden dat we niet goed bezig zijn)
En zo valt de schoonheid van lelies op engelen en mensen, beren en eekhoorns, wolven en schapen, vogels en bijen, maar voor zover ik heb gezien is de mens de enige, samen met de door hem getemde dieren, die deze tuinen verwoest.

Zoals het landschapstoerisme in haar meest kunstmatige vorm, met al die belachelijke vertoningen, onnozelheid en fototoestellen, en al die natuuraanbidders die er mooier dan paradijsvogels bijlopen en het loslopend wild afschrikken met hun rode paraplu’s – zelfs dat is bemoedigend en kan wel degelijk een hoopvol teken des tijds worden genoemd.

In deze verhitte, sombere, veeleisende tijd zijn maar weinig mensen volledig gezond en vrij van geest; als een klok vol stof worden ze verstikt door zorgen, terwijl ze ijverig zoveel goed doen en zoveel – of zo weinig – geld verdienen dat ze niet langer goed voor zichzelf zijn.

Beide boeken over de natuur, welk spreekt jullie het meeste aan?

Quotes Augustus 2019

  • What other’s think about you is none of your business. Een werkpuntje voor mij, ik wil altijd weten wat anderen van me denken of vinden. En ik moet dat leren loslaten want uiteindelijk doet het er niet toe.
  • Books are the bees which carry the quickening pollen from one to another mind – James Russell Lowell – Deze vond ik zo mooi geformuleerd. Pareltje!
  • Lezen is niet niksen. Lezen is jezelf voeden en inspireren. Ook een reminder want ik heb de neiging om me schuldig te voelen als ik zit te lezen ipv mijn huis schoon te maken of in de tuin te werken.
  • Voor de ware ontdekkingsreis behoeft men geen nieuwe landschappen te zoeken maar moet men nieuwe ogen krijgen. – Marcel Proust –

Wat vinden jullie de mooiste quote of kwamen jullie nog andere mooie tegen?

Uitgelezen in Augustus 2019

Ik las in augustus twee boeken uit. Het was verlof en ik had een boek te pakken gekregen die normaal altijd uitgeleend is. Het was een kanjer die ik op drie weken tijd moest uitlezen want algauw stond het boek gereserveerd.

Uitgelezen bladzijden: 1.001

In de wildernis – John Muir
De Schotse John Muir verhuisde halverwege de negentiende eeuw met zijn ouders vanuit een Schots dorpje naar Wisconsin in de VS. Zij besloten daar een nieuwe boerderij en een nieuw leven op te bouwen. Het ravottende baasje van elf dat van vogels en dieren hield en van buiten zijn, werd in een nieuw land neergezet en ravotte daar met zijn broertjes en zusjes gewoon door, maar zag nieuwe vogels en nieuwe dieren.
Muir werd de grootste natuurbeschermer van de VS, de man die zorgde voor de oprichting van Nationale Parken als Sequoia en Yosemite, en natuurlijk zijn eigen Muir Woods.

In deze verrassende keuze uit zijn geschriften leren we de natuur van Amerika kennen zoals die dankzij Muir op veel plekken is bewaard, verbijsterend veelzijdig en geweldig. Muirs verwondering over wat hij ziet, zijn behoefte het landschap te begrijpen en aan te raken, te tekenen, er te slapen en te verdwalen zijn met zoveel precisie beschreven dat de lezer zich nog steeds aan Muirs bossen en bergen kan laven.

Muir gidst de lezer door landschappen die door zijn toedoen en bescherming nog steeds de eigenschappen bezitten die Muir zelf zo lyrisch maakten.

Ik heb dit boek heel graag gelezen. Hij omschreef de natuur zooo mooi! Prachtige zinnen. En ook schrijnend dat hij toen al vond dat de mens de natuur kapot maakte. Het was wel soms moeilijk om de aandacht er bij te houden. Maar dat maakte het boek er niet minder op.

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: 19. Een boek dat gepubliceerd werd na de dood van de auteur. John Muir stierf in 1914 en het boek werd vorig jaar gepubliceerd.

Tot in de hemel – Richard Powers
Tot in de hemel is het verhaal van negen mensen die de wereld van de bomen leren zien – en horen. Een laadmeester bij de Amerikaanse luchtmacht die tijdens de Vietnamoorlog gered wordt door een bodhiboom, een verguisde wetenschapster die bomen met elkaar hoort communiceren, een kunstenaar met een bijzondere verzameling foto’s van een bedreigde kastanjesoort: deze drie, en nog zes anderen, allen onbekenden van elkaar, zullen op verschillende manieren betrokken raken bij een laatste, heftige verzetsdaad om de resterende paar hectare oerwoud van het Noord-Amerikaanse continent van de ondergang te redden.

Ik heb getwijfeld over wat ik er van vond. Ik vond het eerst heel goed en mooi geschreven. Maar het middelste deel bevatte veel dialogen en vond ik soms echt niet goed. Ik zat soms met mijn ogen te draaien en mij te ergeren. Het laatste deel vond ik dan wel weer prachtig geschreven. Het lag volgens mij duidelijk aan de vertaling. De weetjes over bomen vond ik zeker een pluspunt. Uiteindelijk toch graag gelezen.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: 4. een boek waarin een boerderij voorkomt (Eén van de 9 personages woont op een boerderij, dus het komt er in voor)

Welke boeken lazen jullie in augustus?

Zin in boeken #4 juli 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in juli.

Redenen om te blijven leven – Matt Haig
Ik had me nooit gerealiseerd dat je zo opgesloten kon zitten in je eigen hoofd.

Als je iemand bent die teveel over de dingen nadenkt, is er niets eenzamers in de wereld dan omringd te zijn door een hoop mensen die op een andere golflengte zitten.

De intrede van Christus in Brussel – Dimitri Verhulst
‘Jij bent te zeer op jezelf en het is je vergeven’, had ze eens gezegd, en zij was niet de eerste partner van me die hiermee op de proppen kwam.

Ruimdenkende koppels maakten daar geen problemen van, het huwelijk was geen gevangenis, men moest elkaar als individu z’n vrijheid gunnen.

Het had gewoon met oprechtheid te maken; iemand die de eenvoud van een aperitiefhap al wou verstoppen achter gepolitoerde woorden, die zou het vast niet nalaten ook over zichzelf een leugenachtige laag van taal te smeren.

Het verdriet van Vlaanderen – Kristien Hemmerechts
Eigenlijk is iedereen ter dood veroordeeld, maar dat beseffen we niet altijd. Gelukkig maar.

Zitten we niet allemaal – inclusief mezelf – vast in de verhalen die we anderen en onszelf over onszelf vertellen?

De opsplitsing tussen goed en slecht klopt niet, vinden ze. Niemand is helemaal goed, niemand is helemaal slecht. Daarbij spelen ook de omstandigheden een grote rol.

Dit boek maakt me misantropisch. Droevig en misantropisch. Vaak moet ik mijn tranen bedwingen. We zijn een vreselijke soort. En we trekken geen lessen uit het verleden.

Meer en meer ben ik er van overtuigd dat de mensheid zichzelf zal uitroeien door de aarde voor haar soort onbewoonbaar te maken. Er zal leven ontstaan, geëvolueerd uit de organismen die wel hebben kunnen overleven. Wij zijn tegelijkertijd ongelooflijk slim en hemeltergend dom. Kortzichtig en dom.

(Over)leven – Petra De Sutter
De goede houding is: je problemen in de ogen kijken, het aanvaarden en zelfs omarmen en zo uiteindelijk overwinnen. Dat is ook de essentie van het boeddhisme, een spirituele manier van in het leven staan die me al jaren aanspreekt. De slechte houding is: van je problemen wegvluchten en het negeren, waardoor je verbitterd raakt of depressief wordt. Sommigen gaan er zelfs aan ten onder.

Je mag nooit spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan, hoe zwaar ze ook zijn. Ze maken je tot wie je bent.

Veel mensen zien een ander blijkbaar vooral als een creatie van hun eigen geest, en die persoon moet dan ook aan die verwachtingen en kenmerken voldoen. Als die ander niet zo blijkt te zijn, zijn we geschokt en teleurgesteld. Ook wetenschappelijk is aangetoond dat we onszelf een beeld van de ander construeren. Doordat ik mensen heb zien ‘rouwen’ om het beeld dat ze van mij hadden, heb ik geleerd om zelf altijd onbevangen te zijn tegenover anderen. Ik probeer zonder oordeel  en eigen invullingen om te gaan met elke mens die ik ken of leer kennen.

In wezen heeft een kinderwens weinig te maken met zingeving of romantiek. Ik ben het eens met psychotherapeut Dirk De Wachter, die zegt dat romantiek een uitvinding is van onze Westerse beschaving, een fenomeen dat we de laatste honderdvijftig jaar erg hoog in het vaandel zijn gaan dragen. Maar duizenden jaren geleden kregen mensen ook kinderen. Niet alleen omdat ze hunkerden naar een zinvol leven of uit liefde voor hun partner, maar ook omdat voortplanting diep in onze biologie verankerd zit.

Bovendien mogen we niet denken dat succesvol of ‘perfect’ zijn vanzelf leidt tot geluk. Eigenaardig genoeg is vaak net het omgekeerde het geval.

Welk boek spreekt jullie het meeste aan?