Categorie archief: boeken

Zin in boeken #8 november 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in november. Vaak zijn het ook zinnetjes die heel erg bij me passen.

Origins – John Zerzan
More & more they traded for things they didn’t need, and the more goods they got, the more they wanted. This was very serious. For they did not realize they were drawing away, step by step from the good life given them.

De heksen – Roald Dahl
Muizen, zo had ik het gevoel, vinden elkaar allemaal aardig. Mensen niet.

Verdriet is het ding met veren – Max Porter
Het leven weer oppakken, als concept, is iets voor stommelingen, want ieder verstandig mens weet dat rouw een langetermijnproject is. Ik weiger me te overhaasten. Laat niemand wagen het verdriet dat ons is overkomen te vertragen of versnellen of te halen.

Orlando – Virginia Woolf
Nu waren echter alle jonge schrijvers in dienst van de boekverkopers en schreven de grootste rommel bij elkaar, als het maar verkocht werd.

Want hoezeer beide seksen ook onderling mogen verschillen, zij lopen ook door elkaar. In ieder mens, wie ook, voltrekt zich een zwenking van de ene sekse naar de andere en vaak wordt het mannelijke of het vrouwelijke element slechts nog bewaard door de kleding, waaronder een sekse schuilgaat die geheel tegengesteld is aan hetgeen het uiterlijk doet vermoeden.

Uitgelezen in november 2019

Mijn nieuw doel om elke maand 1.000 blz te lezen is deze maand ruim behaald. Daarmee is het dan ook mijn best gelezen maand van dit jaar!

Aantal gelezen bladzijden: 1.266 bladzijden.

De heksen – Roald Dahl
Heksen zijn eng en gemeen, maar de heksen uit Roald Dahl’s gelijknamige verhaal zijn afschuwelijk gemeen en lelijk en ze hebben een hekel aan kinderen. In dit spannende verhaal moet een jongetje het opnemen tegen de heksen en hun toverkracht om de kinderen van de wereld te redden.

Heel erg genoten van dit boek. Het is mijn tweede Roald Dahl en ik hou van zijn stijl en fantasie. Jammer dat ik hem als kind nooit gelezen heb.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: 30. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je nog nooit geweest bent. Het speelt zich deels af in Noorwegen en daar ben ik nog nooit geweest. Het speelt zich ook voor een stuk in Engeland af maar daar was ik wel al geweest. Ik heb het toch voor dit puntje laten meetellen.

Aspergirls – Rudy Simone
Vrouwen worden minder vaak dan mannen gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger. Niet alleen omdat Asperger minder vaak voorkomt bij vrouwen, maar ook omdat de kenmerken bij vrouwen anders worden waargenomen. Bovendien kunnen vrouwen de symptomen vaak beter maskeren.

Onlangs vroeg iemand (die jaren samen was met een autist) of ik geen autisme had, waardoor ik nieuwsgierig werd naar autisme bij vrouwen. Persoonlijk vond ik het wat storend dat de schrijfster duidelijk gelovig is. Ik ben zelf niet gelovig en dan komt nogal snel storend over.
Voor de rest vraag ik me af… herkent niet iedereen zichzelf in dergelijke boeken? Vooral ook omdat er vaak staat: velen, sommigen,… Waarschijnlijk is het totaalplaatje dat telt natuurlijk.
Het is een vlot geschreven en interessant boek. Nog een ergernis is dat het boek vol fouten staat, maar dat ligt aan de vertaler.

Goodreads: 3 sterren
VBC-puntje: 13. Een non-fictie boek rond een onderwerp waar je absoluut niks over weet

Origins – John Zerzan
The new collection of Zerzan’s writings on origins, of language, time, numbers, gender, agriculture.
This reader brings together the best, most original thinking to date, of Zerzan’s many years of writing.

Dat vond ik een zeer interessant maar moeilijk boek om te volgen. Er werden heel veel vaktermen gebruikt maar het lukte na een tijdje wel. Het deed me heel erg denken aan Sapiens van Harari.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntjes: geen

Verdriet is het ding met veren – Max Porter
Een vader (bewonderaar en kenner van het werk van de dichter Ted Hughes) en zijn twee jonge zoontjes worden geconfronteerd met de plotselinge dood van hun echtgenote en moeder. Dan dringt op een avond Kraai, het schelmse fabeldier uit Ted Hughes’ beroemde gedichtencyclus Crow, hun Londense bovenhuis binnen. Kraai – tegenspeler, helper, bedrieger, genezer, kinderoppas – kondigt aan bij hen te zullen blijven tot ze hem niet meer nodig hebben. Naarmate de weken tot maanden en jaren worden, wijkt de pijn van het verlies geleidelijk voor mooie herinneringen..

Eerlijk gezegd vond ik dit boek niet zo super. Ik vond het een bizar boek… ik heb wat moeite met beeldspraak en metaforen. Toch zaten er mooie passages tussen, vandaar mijn keuze voor 3 sterren.

Goodreads: 3 sterren
VBC-puntje: geen

Orlando – Virginia Woolf
‘Te lang voor een grap, te frivool voor een serieus boek,’ zo omschreef Virgina Woolf zelf haar inmiddels klassiek geworden roman Orlando. In deze speelse roman beschrijft een biograaf het wonderbaarlijke levensverhaal van de jonge dichter Orlando, die tijdens zijn drie eeuwen durende leven verandert van een man in een vrouw, de wereld over reist en vele avonturen beleeft. Orlando is een sprankelende vertelling en een intense bespiegeling over literatuur, de positie van de vrouw, het verstrijken van de tijd en het omgaan met veranderingen.

Dit vond ik een prachtig boek. Het is het tweede van Virginia Woolf dat ik las en het was veel beter te volgen. Straf dat ze bepaalde thema’s toen al aankaartte. En wat een inzichten voor die tijd. Heel erg van genoten. Al vond ik het bij momenten wat moeilijker om te volgen, dwaalden mijn gedachten te vaak af.

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: geen, maar het kan ook tellen voor puntje 5.

De dr. Ludidi Vastenmethode – Samefko Ludidi
Hoewel vasten in eerste instantie streng klinkt, blijkt niets minder waar. Dr. Ludidi ontwikkelde een methode om intermittent fasting (onderbroken vasten) voor iedereen toegankelijk te maken. Of je nu wilt afvallen, gezonder wilt leven of je sportprestaties wilt verbeteren: onderbroken vasten kan in alle soorten en maten. De dr. Ludidi Vastenmethode laat zien dat het eigenlijk heel makkelijk is. Ook laat de jonge doctor zien hoe ons huidige eetpatroon tot stand is gekomen en waarom we het vaak lastig vinden om een gezonde leefstijl vol te houden. Hij helpt je beter te begrijpen hoe je lichaam werkt en reageert op eten en waarom je bepaalde keuzes maakt. Met onderbroken vasten krijg je grip op je gezondheid en het mooie is dat er maar weinig regels zijn. Dat het ook nog lekker kan zijn bewijzen de recepten uit het boek, die dr. Ludidi samen met chef-kok Frank van Thiel ontwikkelde. Ook jij kan het!

Ik was al een tijdje bezig met vasten, dus ik was benieuwd wat de schrijver er over te zeggen had. Maar eigenlijk heb ik niet zo heel veel bijgeleerd. Het meeste wist ik al en soms ergerde ik mij wat aan de taal.

Goodreads: 2 sterren
VBC-puntje: geen

Wat lazen jullie in november?

Zin in boeken #7 oktober 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in oktober. Vaak zijn het ook zinnetjes die heel erg bij me passen.

De Wand – Marlen Haushofer
… en ik kon mijn tijd wel zo indelen als mij goed dunkte. Toch maakte ik weinig gebruik van mijn vrijheid. Ik was altijd al een honkvast type geweest en ik voelde me thuis het prettigst.

Natuurlijk zou het nog beter zijn geweest als ze de dieren hadden kunnen sparen, maar dat was waarschijnlijk niet mogelijk geweest. Zolang er mensen waren, hadden die zich niet om dieren bekommerd bij hun onderlinge slachtpartijen.

Alle angsten en herinneringen bleven achter onder de donkere sparren om me bij elke afdaling opnieuw te overvallen. Het was alsof de grote wei een zoet verdovingsmiddel verspreidde, dat vergeten heette.

Het was vreemd: zodra ik in het dal was, dacht ik bijna met angst of tegenzin aan de alm, maar op de alm kon ik me niet voorstellen hoe je in het dal kon leven. Het was alsof ik uit twee heel verschillende mensen bestond, van wie de ene alleen in het dal kon leven en de andere pas op de alm opbloeide. Dat alles beangstigde mij een beetje, omdat ik het niet kan begrijpen.

Sinds ik mijn tempo heb verlaagd is het bos om me heen pas tot leven gekomen. Ik zal niet zeggen dat dit de enige manier is, maar voor mij is dit beslist de juiste. En wat heeft er niet allemaal moeten gebeuren voordat ik die kon vinden.

Ik stond er eigenlijk nooit bij stil hoe ik er uit zag. Mijn dieren kon het niet schelen welke schil er om me heen zat, ze hielden beslist niet van me vanwege mijn uiterlijk. Waarschijnlijk hadden ze helemaal een gevoel voor schoonheid. Ik kon me ook niet voorstellen dat ze een mens mooi zouden vinden.

Ik wist dat het niet zo verder mocht gaan maar ik was nooit in staat geweest verdriet zomaar weg te drukken. Ik moest altijd wachten tot het rijp en volgroeid was en van me afviel.

De herinnering, het verdriet en de angst en het zware werk zullen blijven zolang ik leef.

De pruimenpluk – Dimitri Verhulst
Buiten groeide er reeds zoveel, en het groeide daar beter wanneer ik het ongemoeid liet. Bomen snoeien leek mij een uiting van diep dedain tegenover de natuur. Je reinste paternalisme was het. Bomen zorgen bij mijn weten al langer en beter voor zichzelf dan de mens. Om dezelfde reden had ik ook geen poot uitgestoken in mijn tuin. Wat daar de kop op stak mocht men misschien onkruid noemen; ik vond het mooi.

Dus het was mogelijk, het moest mogelijk kunnen zijn, makkelijk te leven met twee. Ik geloofde niet in liefdes met laswerk nu en dan; een relatie was eenvoudig of ze hoefde niet.

Niet alleen wende ik eraan, ik vond het gaandeweg erg prettig om liefde en huishouding van elkaar te scheiden. Hoe had ik vroeger zo stom kunnen zijn te willen samenwonen met degene die ik liefhad? Hoe kan het gros van de wereldbevolking zo stom zijn om elkaar goedwillend uit te putten en te vervelen?

Welk boek spreekt jullie het meeste aan?

 

 

Uitgelezen in Oktober 2019

Net geen duizend bladzijden gelezen… ik ga een nieuw doel voorop stellen. 1.000 bladzijden per maand.

Aantal gelezen bladzijden: 921

De Wand – Marlen Haushofer
‘De herinnering, het verdriet en de angst zullen blijven en ook het zware werk, zolang ik leef.’

Een vrouw staat op het punt een weekend door te brengen in de jachthut van haar nicht Luise, gelegen in een bergdal. Als Luise en haar echtgenoot na een avondje uit de volgende ochtend niet blijken te zijn thuisgekomen, gaat ze op onderzoek uit. Dan blijkt zich iets onverklaarbaars te hebben voorgedaan: het dal is door een glazen wand afgescheiden van de rest van de wereld.

In gezelschap van een hond, een koe en een kat gaat ze hard aan het werk om te overleven. Ze inventariseert de bestaande voorraden, zoekt naar een plek voor een aardappelakker, struint het bos af op zoek naar eetbare planten, ze jaagt. En ze vervreemdt van zichzelf; om niet gek te worden en grip te houden op de tijd schrijft ze. Glashelder en minutieus laat Haushofer een vrouw verslag doen van haar dagelijkse strijd met de elementen en zichzelf. Zal haar isolement ooit worden doorbroken?

Dit vond ik zo’n mooi boek. Het was prachtig en aangrijpend. Ik had er voor gevreesd maar ik heb zo genoten van dit boek. Mijn vrees kwam vooral uit schrik dat het te eentonig en langdradig zou zijn, maar niks is minder waar. Het duurde wel even voor ik in het boek kwam. Ik zou het zelfs durven rekenen tot één van mijn favoriete boeken.

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: geen

Harry Potter & the Deathly Hallows – J.K. Rowlings
As he climbs into the sidecar of Hagrid’s motorbike and takes to the skies, leaving Privet Drive for the last time, Harry Potter knows that Lord Voldemort and the Death Eaters are not far behind. The protective charm that has kept Harry safe until now is now broken, but he cannot keep hiding. The Dark Lord is breathing fear into everything Harry loves, and to stop him Harry will have to find and destroy the remaining Horcruxes. The final battle must begin – Harry must stand and face his enemy. 

Dit boek las ik voor het eerst in het Engels. Ik heb er weer van genoten en iedere keer als de reeks uit is, is het toch even afscheid nemen van het Hogwarts-wereldje.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

Steeds Leuker – Jelle Hermus
Je leven steeds leuker maken, met steeds minder moeite. Dat is waar ‘Steeds leuker’ om draait. Want eindeloos ploeteren is prima, maar op de bank zitten met een goed boek, een kop thee en een glimlach op je snoet is ook fijn.

In dit praktische boek presenteert Jelle Hermus de korte route naar een leuker leven. Hij laat zien hoe je – door het zetten van de juiste kleine stappen – je leven snel in een opwaartse spiraal kunt brengen.

Want we weten vaak niet precies wat we willen doen met ons leven, maar we weten wél hoe we ons willen voelen: vrijer, blijer en meer voldaan. Als je steeds kleine stappen blijft zetten in de juiste richting, kom je vanzelf waar je wilt zijn.

Ik volg al jaren zijn blog en heb er al veel uitgeleerd. Ik had schrik dat het boek een beetje hetzelfde zou zijn als zijn blog, wat ook wel deels zo is. Maar het heeft geen moment verveeld, het is één samenhangend geheel. Soms vond ik de metaforen een beetje te langdradig. Het boek leest heel erg vlot en zit boordevol praktische tips.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

De pruimenpluk – Dimitri Verhulst
Moe van de mens, kampioen van de solitude, woont Mattis afgelegen aan een meer, waar hij zijn potentie naar beneden drinkt. Een donker denker met een tanend geloof in zowat alles, dus zeker ook in de liefde. Soms, echter, twijfelt hij aan zijn kwaliteiten als eenzaat en misantroop, en overweegt hij een leven in een stad vol heerlijke drukte om niets. Maar wanneer een weduwe opeens vergeten gevoelens weer in hem aanwakkert, verlegt hij zijn ambities.

Het was een amusant boekje. De stijl doet me klein beetje denken aan Brusselmans maar dan met minder scheldwoorden 🙂 Het was een leuk tussendoortje dat heel vlot las.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: geen

Wat is jullie favoriete boek?

 

Tiny Pleasures september 2019

Regelmatig sta ik stil bij de dingen die me blij maken en die probeer ik zo vaak mogelijk te noteren.

als eerste kunnen wegrijden op de parking (mijn competitief kantje, maar ik sta niet graag rotje te schuiven) – mooi motje in de keuken – eerlijk durven zijn – boek uitlezen – onverwachts het zonnetje zien verschijnen – stukje vegan-suikervrije chocolade bij kopje koffie – regen ná het gras afrijden – Skunk Anansie en Sam Bettens op Crammerock – lachen – forest bathing – roofvogel spotten – m’n collega’s terug uit verlof – ’s avonds wat meer lezen – bijkletsen met een vriendin – druifjes krijgen van de buurvrouw – vegan kaas voor op de spaghetti – buiten lezen (dat lijkt precies lang geleden) – wandelen in de velden – restjes eten – de was nog eens buiten hangen – eekhoorntje spotten – avondwandeling langs de Schelde – whippetje zien en aaien – lezen onder een dekentje met een kopje thee

Wat waren jullie kleine gelukjes?

Zin in boeken #6 september 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in september. Er zijn heel veel zinnetjes uit How to stop time van Matt Haig, maar er stonden ook zoveel mooie wijsheden in.

De feministische leeslijst – Marja Pruis
Dat heeft ook te maken met wat antropoloog David Graeber ‘moral envy’ noemt. Wie goed tracht te doen maar niet perfect is, wordt harder veroordeeld dan degene die helemaal niks doet.

How to stop time – Matt Haig
But I thought you wanted lonely, after your time in Toronto. You said the real loneliness was being surrounded by people. And, besides that’s what we are, Tom. We’re loners.

But this how I remember these things, and all we can ever be is faithful to our memories of reality, rather than the reality itself, which is something closely related but never precisely the same thing.

That, I suppose, is a price we pay for love: the absorbing of another’s pain as if our own.

Other animals don’t have progress, they say. But the human mind itself doesn’t progress. We stay the same glorified chimpanzees, just with even bigger weapons. We have the knowledgde to realise we are just a mass of quanta and particles, like everything else is, and yet we keep trying to seperate ourselves from the universe we live in, to give ourselves a meaning above that of a tree or a rock or a cat or a turtle.

But an ordinary life is not a guarantee of happiness.

All you can do with the past is carry it around, feeling its weight slowly increase, praying it never crushes you completely.

You can love the sights of waterfalls and the smell of old books, but the love of people is off limits. Do you hear me? Don’t attack yourself to people, and try to feel as little as you possibly can for those you do meet. Because otherwise you will slowly lose your mind…

I need ‘closure’ as people say these days. Though you can never close the past. The most you can do with it is accept it. And that is the point I want to reach.

Places don’t matter to people anymore. Places aren’t the point. People are only ever half present where they are these days. They always have at least one foot in the great digital nowhere.

You can’t choose where you are born, you can’t decide who won’t leave you, you can’t choose much. A life has unchangeable tides the same as history does. But there is still room inside it for choice. For decisions.
Just one wrong turn can get you very lost. What you do in the present stays with you. It comes back. You don’t get away with anything.

And yet we had done what so often happened in the proud history of geographic discovery. We had found paradise. And then we had set it of fire.

Think of how detachted we are from nature.

It is a popular modern idea. That the inner us is something different to the outer us. That there is an authentic realer and better and richer version of ourselves which we can only tap into by buying a solution. This is the idea that we are seperate from our nature, as seperate as a bottle of Dior perfume is from the plants of a forest.

I still remember the size of things. No one understands that any more. People don’t feel the enormity of the world or their own smallness within it.

As far as I can see, this is a problem with living in the twenty-first century. Many of us have every material thing we need, so the job of marketing is now to tie the economy to our emotions, to make us feel like we need more by making us want things we never needed before. We are made to feel poor on thirthy thousands pounds a year. To feel poorly travelled if we have been to only ten other countries. To feel old if we have a wrinkle. To feel ugly if we aren’t photoshopped and filtered.

When you die, the last thing you want is for your death to leak out and infect those left behind, for those loved ones to become a kind of living dead. And yet, inevitably, that often happens. It has happened to me.

Lampje – Annet Schaap
In het donker hoort ze geschuifel en iets zwaars springt op haar benen. Met zachte poten loopt een poes over Lampje heen en duwt zijn neus tegen de wang die geen pijn doet. Hij ruikt gelukkig niet naar zeep, gewoon naar poes. Naast haar hoofd gaat hij snorrend liggen, ze voelt zijn warmte en zijn zachte haren tegen haar wang, de hele nacht.
En haar moeder heeft gelijk: de volgende morgen is er weer een dag.

Lampje bijt op haar tanden en probeert haar tranen binnen te houden, maar één ontsnapt er en valt in de kom. Ploep.

De rots ligt er al sinds de zee een grote hap heeft genomen uit het land. Precies midden in die hap, alsof ze een klein stukje niet lustte.

Soms als je iets een hele tijd zo vreselijk graag wilde en je krijgt het uiteindelijk, is er een soort stilte waarin niemand weet wat ie moet doen.

Waarom ik beter geen groot verlof neem

Ieder jaar kijk ik uit naar mijn groot verlof. Een lange periode van niks moeten, even uit de routine te stappen, geen wekker moeten zetten,… heerlijk! Het liefste wil ik dan ook mooi weer zodat ik veel buiten kan zitten in de tuin met een boek. Juni en juli zijn altijd drukke maanden op het werk, waardoor je het gevoel krijgt, nood te hebben aan verlof. Maar toch voel ik me altijd triest in het verlof.

Ik word bijna depressief als ik vakantie heb, ik had dagen waarin ik me futloos voelde en in niks geen zin had. Ik werd daardoor ook angstig. Nochtans had ik bewust geen lange periode genomen. Ik nam slechts twee weken. Want als single die aan staycation doet, lijken drie weken alleen thuis zitten me te lang. Maar kijk zelfs twee weken waren te lang 😀

Mijn vakantie was volgepland. Té vol zelfs, want ik kreeg stress omdat ik elke dag iets te doen had. Maar ik hIMG_1496eb er ook enorm van genoten om met vrienden af te spreken, begrijp me niet verkeerd. Zo ging ik wandelen in de Diksmuidse velden met twee vriendinnen en gingen we eten in Water & Vuur. Ik ging lunchen in Gent met vriendin K. Samen met vriendin I ging ik wandelen in de Bourgoyen. Ik deed een paar optredens en ging naar de gaypride in Antwerpen. Ik ontleende een dik boek ‘Tot in de hemel’ van Richard Powers en las het uit. Ik ging naar het containerpark, want in het verlof komt er dat eens van.

Toen ik op vrijdag (jawel, een vrijdag!) terug aan het werk ging, waren die depressieve en angstgevoelens volledig verdwenen. Ik heb dus duidelijk nood aan routine en structuur. Maar ik ga ook gewoon graag gaan werken.

Volgend jaar ga ik gewoon een paar weken nemen maar niet aaneensluitend. Een week in juli indien mogelijk, een week in augustus. En voor de rest neem ik veel snipperdagen. Dat breekt mijn week eens en daar heb ik minder last van.

Houden jullie van een lange periode vakantie?