Auteursarchief: loesjezaakjes

Hoe het nu gaat met Mati

Anderhalve maand geleden was Mati wat ziek geworden. Ze had last van haar darmen en een baarmoederontsteking. Ze kreeg wat extra medicatie en sindsdien is ze heel wat beter.

Ze is zelfs weer helemaal de oude. Ze huppelt rond als een dartel veulen en dat voor haar bijna 14 jaar.  Ze is weer helemaal enthousiast als we gaan wandelen. Ze trekt en ze springt weer rond. Op het einde sleept ze wel met haar achterpoot, ik moet nu ook geen wonderen verwachten van een oudje met duidelijke artrose.

Ik vroeg aan de dierenarts-assistente of er iets bestaat om haar artrose wat te verlichten. Ze raden me een soort snoepje aan waar onder andere glucosamine en duivelsklauw in zit. Het zijn smaakvolle beentjes. Maar aangezien het nogal een viesneus is, besloot ik een klein zakje te kopen. En wat blijkt… na 3 beentjes lust ze ze al niet meer.

Als ik iets anders wil voor haar artrose dan is het iets van medicatie en daarvoor moet ze op consultatie. Ze schijnt er voorlopig niet veel last van te hebben maar ze is dan ook een krak in het wegsteken van haar pijn.

Iemand aanraders tegen artrose?

Zin in boeken #6 september 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in september. Er zijn heel veel zinnetjes uit How to stop time van Matt Haig, maar er stonden ook zoveel mooie wijsheden in.

De feministische leeslijst – Marja Pruis
Dat heeft ook te maken met wat antropoloog David Graeber ‘moral envy’ noemt. Wie goed tracht te doen maar niet perfect is, wordt harder veroordeeld dan degene die helemaal niks doet.

How to stop time – Matt Haig
But I thought you wanted lonely, after your time in Toronto. You said the real loneliness was being surrounded by people. And, besides that’s what we are, Tom. We’re loners.

But this how I remember these things, and all we can ever be is faithful to our memories of reality, rather than the reality itself, which is something closely related but never precisely the same thing.

That, I suppose, is a price we pay for love: the absorbing of another’s pain as if our own.

Other animals don’t have progress, they say. But the human mind itself doesn’t progress. We stay the same glorified chimpanzees, just with even bigger weapons. We have the knowledgde to realise we are just a mass of quanta and particles, like everything else is, and yet we keep trying to seperate ourselves from the universe we live in, to give ourselves a meaning above that of a tree or a rock or a cat or a turtle.

But an ordinary life is not a guarantee of happiness.

All you can do with the past is carry it around, feeling its weight slowly increase, praying it never crushes you completely.

You can love the sights of waterfalls and the smell of old books, but the love of people is off limits. Do you hear me? Don’t attack yourself to people, and try to feel as little as you possibly can for those you do meet. Because otherwise you will slowly lose your mind…

I need ‘closure’ as people say these days. Though you can never close the past. The most you can do with it is accept it. And that is the point I want to reach.

Places don’t matter to people anymore. Places aren’t the point. People are only ever half present where they are these days. They always have at least one foot in the great digital nowhere.

You can’t choose where you are born, you can’t decide who won’t leave you, you can’t choose much. A life has unchangeable tides the same as history does. But there is still room inside it for choice. For decisions.
Just one wrong turn can get you very lost. What you do in the present stays with you. It comes back. You don’t get away with anything.

And yet we had done what so often happened in the proud history of geographic discovery. We had found paradise. And then we had set it of fire.

Think of how detachted we are from nature.

It is a popular modern idea. That the inner us is something different to the outer us. That there is an authentic realer and better and richer version of ourselves which we can only tap into by buying a solution. This is the idea that we are seperate from our nature, as seperate as a bottle of Dior perfume is from the plants of a forest.

I still remember the size of things. No one understands that any more. People don’t feel the enormity of the world or their own smallness within it.

As far as I can see, this is a problem with living in the twenty-first century. Many of us have every material thing we need, so the job of marketing is now to tie the economy to our emotions, to make us feel like we need more by making us want things we never needed before. We are made to feel poor on thirthy thousands pounds a year. To feel poorly travelled if we have been to only ten other countries. To feel old if we have a wrinkle. To feel ugly if we aren’t photoshopped and filtered.

When you die, the last thing you want is for your death to leak out and infect those left behind, for those loved ones to become a kind of living dead. And yet, inevitably, that often happens. It has happened to me.

Lampje – Annet Schaap
In het donker hoort ze geschuifel en iets zwaars springt op haar benen. Met zachte poten loopt een poes over Lampje heen en duwt zijn neus tegen de wang die geen pijn doet. Hij ruikt gelukkig niet naar zeep, gewoon naar poes. Naast haar hoofd gaat hij snorrend liggen, ze voelt zijn warmte en zijn zachte haren tegen haar wang, de hele nacht.
En haar moeder heeft gelijk: de volgende morgen is er weer een dag.

Lampje bijt op haar tanden en probeert haar tranen binnen te houden, maar één ontsnapt er en valt in de kom. Ploep.

De rots ligt er al sinds de zee een grote hap heeft genomen uit het land. Precies midden in die hap, alsof ze een klein stukje niet lustte.

Soms als je iets een hele tijd zo vreselijk graag wilde en je krijgt het uiteindelijk, is er een soort stilte waarin niemand weet wat ie moet doen.

Uitgelezen in September 2019

September was een goeie leesmaand. Ik las drie boeken uit en probeer nu ook ’s avonds wat meer te lezen. Al komt het er zeker niet elke avond van.

Aantal gelezen bladzijden: 1.136

De nieuwe feministische leeslijst – Marja Pruis
Verplichte leeskost voor een nieuwe generatie feministische lezers

Je kunt een leven lang over feminisme nadenken, feminist zijn, maar toch telkens opnieuw uitgedaagd worden om te bedenken wat het nou precies inhoudt. Vooral als er een nieuwe generatie feministen aan de deur klopt, speelt die vraag weer op. Wat Marja Pruis helpt bij het vinden van een antwoord? Boeken. Dus vroeg ze zich af: welke boeken moet de moderne feminist eigenlijk gelezen hebben? Ze schakelde een keurkorps aan denkers in om een actuele canon voor een nieuwe generatie lezers samen te stellen. De nieuwe feministische leeslijst is een verzameling lofzangen en kanttekeningen bij oude en nieuwe helden, radicale denkers, zachte eenlingen en dromers en drammers als Sylvia Plath, Maggie Nelson, Clarice Lispector, Renate Dorrestein en Audre Lorde.

Met essays van onder andere Niña Weijers, Mounir Samuel, Bregje Hofstede, Franca Treur, Fiep van Bodegom, Roos van Rijswijk en Clarice Gargard.

Ik had mijn twijfels of ik dit boek wel zou lezen. Maar eens ik begon, vond ik het zeer boeiend en het las bovendien heel erg vlot. Er worden verschillende boeken besproken door verschillende schrijfsters. Eén groot nadeel, je leeslijst wordt alleen maar langer door dit boek te lezen. Ik dacht altijd dat ik geen feminist was, omdat ik daar totaal niet mee bezig ben maar als ik herkende mezelf toch heel vaak in de stukjes.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: 24. een boek over feminisme

How to stop time – Matt Haig
Tom Hazard has a dangerous secret. He may look like an ordinary 41-year-old history teacher, but he’s been alive for centuries. From Elizabethan England to Jazz-Age Paris, from New York to the South Seas, Tom has seen it all. As long as he keeps changing his identity he can keep one step ahead of his past – and stay alive. The only thing he must not do is fall in love.

Heel graag gelezen. Het is geen hoogstaande literatuur maar ik vond het een origineel idee. Er zat wat van alles in: geschiedenis, spanning, quotes, romantiek,… Hij kon sommige gevoelens prachtig verwoorden. Ik miste wel wat diepgang maar dat hoeft ook niet altijd.

Goodreads: 4 sterren
VBC-puntje: 23. Een fictieboek waarin een echt bestaand figuur een rol speelt. Shakespeare komt voor in het boek, dus dat kan tellen.

Lampje – Annet Schaap
Dit is een verhaal over de zee. Over geheimzinnige zeewezens en woeste piraten. Over het Zwarte Huis van de Admiraal, waarvan ze zeggen dat er een monster woont. Over een grijze vuurtoren op een eiland dat nog net vastzit aan het vaste land. Over Lampje, de dochter van de vuurtorenwachter, die iedere avond de eenenzestig treden beklimt om het licht aan te steken. Over een stormachtige avond, waarop de lucifers op zijn en alles misgaat.

Maar vooral over dapper zijn en meer kunnen dan je ooit had gedacht.

Wat een prachtig boek was dat. Zo mooi geschreven. Ik hield enorm van haar schrijfstijl. Ook het verhaal was leuk en origineel. Een pareltje!

Goodreads: 5 sterren
VBC-puntje: geen

Wat lazen jullie in september?

 

Waarom ik beter geen groot verlof neem

Ieder jaar kijk ik uit naar mijn groot verlof. Een lange periode van niks moeten, even uit de routine te stappen, geen wekker moeten zetten,… heerlijk! Het liefste wil ik dan ook mooi weer zodat ik veel buiten kan zitten in de tuin met een boek. Juni en juli zijn altijd drukke maanden op het werk, waardoor je het gevoel krijgt, nood te hebben aan verlof. Maar toch voel ik me altijd triest in het verlof.

Ik word bijna depressief als ik vakantie heb, ik had dagen waarin ik me futloos voelde en in niks geen zin had. Ik werd daardoor ook angstig. Nochtans had ik bewust geen lange periode genomen. Ik nam slechts twee weken. Want als single die aan staycation doet, lijken drie weken alleen thuis zitten me te lang. Maar kijk zelfs twee weken waren te lang 😀

Mijn vakantie was volgepland. Té vol zelfs, want ik kreeg stress omdat ik elke dag iets te doen had. Maar ik hIMG_1496eb er ook enorm van genoten om met vrienden af te spreken, begrijp me niet verkeerd. Zo ging ik wandelen in de Diksmuidse velden met twee vriendinnen en gingen we eten in Water & Vuur. Ik ging lunchen in Gent met vriendin K. Samen met vriendin I ging ik wandelen in de Bourgoyen. Ik deed een paar optredens en ging naar de gaypride in Antwerpen. Ik ontleende een dik boek ‘Tot in de hemel’ van Richard Powers en las het uit. Ik ging naar het containerpark, want in het verlof komt er dat eens van.

Toen ik op vrijdag (jawel, een vrijdag!) terug aan het werk ging, waren die depressieve en angstgevoelens volledig verdwenen. Ik heb dus duidelijk nood aan routine en structuur. Maar ik ga ook gewoon graag gaan werken.

Volgend jaar ga ik gewoon een paar weken nemen maar niet aaneensluitend. Een week in juli indien mogelijk, een week in augustus. En voor de rest neem ik veel snipperdagen. Dat breekt mijn week eens en daar heb ik minder last van.

Houden jullie van een lange periode vakantie?

Zin in boeken #5 augustus 2019

Geregeld schrijf ik mooie zinnen of zinnen die me aanspreken over in een boekje. Het lijkt me ook leuk om deze met jullie te delen. Dit zijn de zinnen die ik noteerde uit de boeken die ik uitlas in augustus.

Tot in de hemel – Richard Powers
Maar Adam snapt de mensen niet. Ze zeggen dingen om te verhullen wat ze bedoelen. Ze jagen op waardeloze prullen.

Op dat moment beseft Adam: de mensheid is ernstig ziek. De soort zal niet lang meer bestaan. Het was een gestoord experiment. Binnenkort zal de wereld weer worden teruggegeven aan de gezonde, collectieve vormen van intelligentie. Kolonies en zwermen.

Maar dit is Idaho, en wanneer je al je tijd met paarden doorbrengt, rekt je ziel een beetje op, totdat je inziet dat menselijk gedrag niets meer is dan een gekostumeerd bal waarvan de schijn bedriegt.

De mens heeft niet het monopolie op merkwaardig gedrag. Andere wezens – grotere, tragere, oudere, bestendigere – hebben het voor het zeggen, zijn verantwoordelijk voor het weer voedende schepping en scheppen zelfs de lucht.

Haar vader heeft zelf ook de nodige moeite met de homo sapiens. Hij zit klem tussen brave lieden met familiebedrijven die er niet in slagen de aarde naar hun hand te zetten en grote ondernemingen die hun een compleet arsenaal aan producten willen verkopen om volledige onderwerping van diezelfde aarde af te dwingen.

Een onafhankelijke geest blijkt zijn eigen aantrekkingskracht te hebben.

Begeerte zo schrijft ze in haar veldboekje, blijkt eindeloze variaties te kennen en is het aantrekkelijkste trucje van de evolutie.

Haar budget wordt tenminste niet belast door twee standaardkostenposten: vermaak en status.

Het bos gezonder maken. Alsof bossen vierhonderd miljoen jaar hebben gewacht totdat nieuwkomers als wij ze genezen. Wetenschap in dienst van halsstarrige blindheid: hoe hebben zoveel slimme mensen over het hoofd kunnen zien wat toch zo overduidelijk is? Een mens hoeft maar te kijken om te ontdekken dat dode stammen veel meer leven bevatten dan levende. Maar de zintuigen leggen het altijd af tegen de nacht van de leer.

In de wildernis – John Muir (geschreven in 1800, straf dat er mensen toen al door hadden dat we niet goed bezig zijn)
En zo valt de schoonheid van lelies op engelen en mensen, beren en eekhoorns, wolven en schapen, vogels en bijen, maar voor zover ik heb gezien is de mens de enige, samen met de door hem getemde dieren, die deze tuinen verwoest.

Zoals het landschapstoerisme in haar meest kunstmatige vorm, met al die belachelijke vertoningen, onnozelheid en fototoestellen, en al die natuuraanbidders die er mooier dan paradijsvogels bijlopen en het loslopend wild afschrikken met hun rode paraplu’s – zelfs dat is bemoedigend en kan wel degelijk een hoopvol teken des tijds worden genoemd.

In deze verhitte, sombere, veeleisende tijd zijn maar weinig mensen volledig gezond en vrij van geest; als een klok vol stof worden ze verstikt door zorgen, terwijl ze ijverig zoveel goed doen en zoveel – of zo weinig – geld verdienen dat ze niet langer goed voor zichzelf zijn.

Beide boeken over de natuur, welk spreekt jullie het meeste aan?

Mati was op de sukkel

Mati was drie weekends geleden serieus ziek. Op vrijdagochtend kakte ze water, ik panikeerde nog niet meteen omdat ze wou eten en wilde wandelen. Maar de zaterdag wilde ze niet eten en begon ik lichtjes te flippen. Want ik had al paar keer gehoord van oude(re) honden die plots niet meer willen eten en die een paar dagen later ingeslapen moeten worden. De zondag at ze met veel moeite de helft van haar portie maar gaf het een paar uur later over. Nog meer paniek, ik dacht dat ik haar kwijt was. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de dierenarts en kon gelukkig op maandag nog terecht met haar.

Mati was helemaal uitgedroogd en moest aan een infuus liggen. Zodat ze voldoende vocht binnen zou krijgen. Ze kreeg ook medicatie ingespoten. Met tranen in de ogen liet ik mijn oude dame achter bij de dierenarts. Rond 16 uur belde ze me op dat ik haar mocht gaan halen. Mevrouwtje had namelijk de kabel van het infuus doorgebeten en ik hoorde haar op de achtergrond huilen en jammeren. Mati was weer een beetje aangesterkt. De nierwaarden zouden normaal bij uitdroging heel erg hoog moeten staan, bij Mati stond alles normaal… Voor de zekerheid moest ze ’s anderdaags op controle. Ze kreeg toen opnieuw medicatie ingespoten en moest een paar dagen antibiotica nemen. Mati had buikgriep door een bacterie of virus.

Op vrijdag, exact een week later, zag ik een lange sliert etter aan haar achterste. Toen ik beter keek, zag ik dat het uit haar vulva kwam. Op zaterdag ging ik haar medicatie voor haar incontinentie halen en zag dat de dierenarts gesloten was tot en met maandag wegens een overlijden. Aangezien de etter bleef komen, maakte ik de zondag online een afspraak. De dierenarts had mijn afspraak en de omschrijving gezien en belde me de zondagavond nog op omdat ze ongerust was. Ze wilde weten of Mati gesteriliseerd was, zo niet, moest ze onmiddellijk naar de dierenarts. Maar het kon wachten en ik moest haar de dinsdag een dag binnen brengen zodat ze konden onderzoeken wat er aan de hand was. In de loop van de dag belde ik en zei de dierenarts dat er een prop etter in haar baarmoederhals zit. Wat eigenlijk alleen voor komt bij niet-gesteriliseerde honden. Weer niet raar dat het bij Mati iets raar is. Ze was ook 600 gram afgevallen in vergelijking met de week er voor. Ze kreeg medicatie voor tien dagen.

Op vrijdag zag ik dat er naast etter ook bloed bij zat en belde de dierenarts. Ik mocht de medicatie verder geven maar indien er op maandag nog steeds bloed bij zat, moest ze verder onderzocht worden. Het etteren was in de loop van het weekend gestopt, maar voor de zekerheid heb ik nog antibiotica gekregen voor 10 dagen extra.

Ondertussen is mijn meisje weer de oude en gaat het weer de goeie richting uit. Het waren toch een paar bange weken.

Tiny Pleasures augustus 2019

Mijn maandelijks overzichtje met kleine gelukjes…

wandelen in de Bourgoyen met Isa – kleine meerkoetjes en fuutjes – granenkoffie – ‘Tot in de hemel’ die aanwezig was in de bib terwijl die normaal altijd gereserveerd is – eten in Water & Vuur te Diksmuide – lachen om een vriendin – Babette (hondje van vriendin) – mijn hsp-vriendin – koninginnepages spotten – wandelen langs de Schelde – snailmail posten – een goeie babbel – dagje me-time – Tiqi die gek speelde – optredens – m’n meisje terug bij mij (die ging logeren omdat ik twee avonden weg moest) – collega die vegetariër wil worden – zomers weer – wandelen met een vriendin – koetjes die kwamen kijken – rustig op het werk maar toch voldoende werk te doen – woody besteld – gratis kaartjes – nieuwe muziek ontdekken

Wat waren jullie kleine gelukjes?