En toen nam ik afscheid…

Gisteren nam ik de moeilijkste beslissing ooit… ik liet mijn oude windhond inslapen. Ze had al maanden, zelfs al paar jaar last van artrose in haar rug. Haar spieren werden steeds zwakker, van het minste duwtje viel ze om. Springen ging steeds moeizamer. Wanneer we tien minuten wandelden, sleepte haar achterpootje. Ze stond ook wat door haar rug gezakt. Ze stond heel vaak op haar beide achterpoten te trillen. Ze was bijna blind, bijna doof, waardoor haar verlatingsangst enorm was toegenomen. Ik sliep zelfs al anderhalf jaar beneden zodat ze bij me kon zijn.

Ik weet niet hoe ik de klik plots gemaakt heb. Het was iets dat ik onbewust al beslist had, dat het genoeg was. Toen ik haar vrijdag hoorde janken toen ik thuis kwam, had ik niet veel zin om haar nog langer alleen te moeten laten met die pijn en angst. Maandag mailde ik mijn dierenarts met alle fysieke en mentale klachten en zij vond dat het tijd was om haar te laten gaan. Dinsdag ging ik nog eens langs met haar zodat ze haar ook nog eens kon onderzoeken zodat ik geen verkeerde beslissing zou nemen.

Eens de beslissing genomen was, wilde ik het niet te lang meer uitstellen. Omdat het ook weegt op mij maar ook omdat ik echt niet wil dat ze zoveel pijn heeft. Dus op donderdag liet ik haar al inslapen. Het ging allemaal zo snel, maar ik zag de zin er niet van in om haar nog langer te laten lijden. Als ik het zou uitstellen, zou ik dat alleen voor mezelf doen en dat is niet juist.

De dag zelf gaf ik haar haar lievelingseten, stinky pens. Een vreselijk stinkende maaltijd, maar dat at ze altijd met veel smaak op. Aan de dierenarts liep ik nog even met haar tot aan de Schelde, die wou ik haar nog even laten zien voor ze werd ingeslapen.

Op het moment zelf twijfelde ik nog steeds. Ik zei dat ook aan de dierenarts en ze zei dat ik me niet verplicht moest voelen. Toen ik haar vroeg: ‘ik wil enkel weten of ze pijn heeft’. En ze zei dat ik er zeker mocht van zijn dat ze heel veel pijn heeft, het is een chronische zeurende pijn. We besloten haar vredig te laten gaan. Ze viel onmiddellijk in mijn armen in slaap, het was precies alsof ze het wilde. Rust, pijnvrij, in de armen van de persoon die ze het liefste zag. En ik kreeg ook een knuffel van de dierenarts.

De dag ervoor had ik nog gelezen dat de ziel nog twintig minuten rond het lichaam blijft. Hoewel ik daar niet in geloof, bleef ik toch die twintig minuten bij haar. Ik haalde mijn andere hondjes er bij om afscheid te nemen van haar. Tiqi bleef heel erg kalm en rustig, Nyrah was precies onder de indruk en kwam steeds snuffelen en bij mij staan.

Rust zacht, liefje! We zullen je enthousiasme missen, tot op het laatste moment was je altijd in voor een korte wandeling. Het enige dat je de pijn deed vergeten. Je begon vol goede moed tot je na 10 minuten begon te slepen met je achterpoot. Altijd zot content dat je me zag, hoeveel pijn je ook had. Je wordt keihard gemist 😢 Maar loslaten is ook graag zien, zoals de dierenarts zei 🖤 dank je voor de prachtige jaren samen.

Voor wie ooit zo’n moeilijke beslissing moet nemen, is dit een zeer rationeel artikel. Het heeft mij gesterkt in mijn beslissing.

Quiet when I’m coming home and I’m on my own
And I could lie, say I like it like that, like it like that
Yeah, I could lie, say I like it like that, like it like that

But nothing is better sometimes
Once we’ve both said our goodbyes
Let’s just let it go
Let me let you go

– Billie Eilish –

42 gedachten over “En toen nam ik afscheid…

  1. Blomme martine

    Sofie, je hebt goed gedaan voor Mati. Ze zag je ook graag en jij was supergoed voor haar. Haar leven was mooi bij jou en de andere hondjes. Maar je denkt altijd dat je verkeerd doet oof toch nog uitstellen. Nee het was goed zo. Veel sterkte en lieve groeten. Martine.ook pootje en louche en grace.

    Geliked door 1 persoon

  2. Mrs. Brubeck

    Oh, wat een throwback hier, ik weet zo wat je doormaakt. Al goed dat we zo van onze dieren houden dat we dit voor hen kunnen doen… moeilijk, maar een daad van liefde, dankbaar om wat je kreeg van je hond!
    Ik stuur je een mooie quote, eentje die mij troost bood; “als leven lijden wordt, is liefde loslaten”.
    Een dikke knuffel 💙.

    Geliked door 1 persoon

  3. Josie

    Ik zit hier met tranen terwijl ik dit lees. Dat artikel heeft mij destijds ook enorm geholpen, met Figo. Wou het je bezorgen maar vond het niet meer. Maar ik herken het volledig. Heb destijds ook ineens die klik gemaakt, en eens beslist wil je dat lijden niet meer rekken. Je bent heel moedig geweest! Slaap zacht lieve Mati!

    Geliked door 1 persoon

    1. loesjezaakjes Berichtauteur

      Dank je voor je lieve woorden en medeleven! En toch denk ik soms, de artrose was nog zo erg niet als in dat artikel, maar aan de andere kant als ik foto’s terug kijk van vroeger dan merk ik toch dat ze veel veranderd was

      Like

  4. zwartraafje

    Oh Sofie, ik vind het echt zo erg voor jullie. Het is zonder twijfel de juiste beslissing geweest maar dat maakt het niet minder moeilijk of pijnlijk. Zo blij dat je een meelevende dierenarts hebt zodat Tiqi en Nyrah ook afscheid van haar konden nemen en jij een dikke knuffel kreeg op een moment dat je die ongetwijfeld heel erg kon gebruiken.

    Geliked door 1 persoon

  5. Le petit requin

    Oh Sofie, heel veel sterkte! Ook al was het de juiste beslissing, dat neemt niet weg dat het gewoon heel veel pijn doet om ze te moeten nemen en om afscheid te nemen van een dier dat zo lang zo aanwezig geweest is in je leven. Dikke knuffel voor jou en je andere hondjes!

    Geliked door 1 persoon

  6. debendevan6

    Ohhhh ik voel zo hard met je mee! Maar je gaf ze een prachtig leven lees en las ik al eerder! Je zorgde voor haar als geen ander, schonk liefde en ze kwam in een warme thuis terecht.
    Als ze zo moest afzien, dan nam je zeker de juiste beslissing en dat zal zij ook gevoeld hebben.
    Zelfs de stinky pens zal ze hemels gevonden hebben.;-)
    Ze leeft voor altijd verder in je hart en je gedachten, dus ook een knuffel van mij!
    Een pootje van Fons en Alice onze honden!

    Geliked door 1 persoon

    1. loesjezaakjes Berichtauteur

      Dat zeker en vast, ik zal haar nooit vergeten en ik ben door al mijn foto’s gegaan en we hebben ons rot geamuseerd samen. Ik heb steeds nog zelftwijfel of ik wel het goede deed… Maar ik kreeg nog een lief kaartje van de dierenarts en zij zei nogmaals dat het de juiste beslissing was.

      Like

      1. debendevan6

        Neem die zelftwijfel maar snel weg. Het is zelfpijniging en de dierenarts weet ook wat hij doet. Je hebt haar gewoon verlost van erg veel lijden en dat zal ze zelf ook gevoeld hebben, net als je liefde!

        Geliked door 1 persoon

  7. Pingback: Uitgelezen in januari 2020 | Loesje Zaakjes

  8. greet

    Veel sterkte, Sofie! Je hebt de best mogelijke beslissing genomen, voor haar, maar ik begrijp heel goed dat het afscheid pijn doet. De liefde voor je honden spreekt uit alles wat je over ze schrijft. Ze heeft geluk gehad dat ze bij jou is terechtgekomen en dat je haar wanneer het daar tijd voor was hebt laten gaan.

    Geliked door 1 persoon

  9. Pingback: Tiny Pleasures & Quotes februari 2020 | Loesje Zaakjes

  10. Pingback: Zin in boeken #10 februari en maart | Loesje Zaakjes

  11. Pingback: Troostpost | Loesje Zaakjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s