Soms is het mij allemaal even teveel…

Het gebeurt niet vaak dat ik hier over mezelf praat, ik ben een gesloten boek. Maar soms is het me gewoon effe allemaal teveel en nu voel ik de behoefte om het van mij af te schrijven. Ik zit momenteel in een onzekere situatie en ik kan er Mati haar zenuwachtige gedrag nu even niet bij hebben.

Je moet stalen zenuwen hebben met haar en als je op de tippen van je tenen loopt dan is iedere extra zenuwpees er teveel aan. Mati is al altijd heel erg zenuwachtig geweest, ze heeft verlatingsangst en wil voortdurend gaan wandelen. In de voormiddag is ze vrij rustig en kalm. Maar eens is ik me gewassen en gekleed heb, weet ze dat het wandeltijd is. Allemaal geen probleem, so far so good… Maar na de wandeling, kort of lang, gaat ze even slapen. En daarna begint het: trippelen for life! Constant heen en weer getrippel en gewandel. Van de ene kant naar de andere kant van het huis. Mij constant en overal volgen, vanaf dat ik recht sta. Ga ik naar de keuken of naar boven, dan blaft ze omdat ze niet bij mij kan zijn. Ze staat ook altijd, maar dan ook altijd in de weg.

Ligt er een andere hond op de plek waar zij net wilde liggen, weer van dat. Trippelen en piepen. Met momenten weet ze niet wat wil en wil ze steeds naar buiten of naar binnen. Nog zo’n kattenkenmerkje van windhonden.

Het alleen zijn lukt als ik haar alleen laat volgens de juiste rituelen en volgorde. En op het tijdstip dat ik naar het werk vertrek. Maar na het werk thuis komen en na een paar uur weer vertrekken? Vergeet het maar, dan jankt ze de hele buurt bij één. Ook ’s avonds kan ze niet alleen zijn. Nu, ze wordt ouder en daar komen verschillende ouderdomskwaaltjes bij kijken en is het ook begrijpbaar dat ze angstiger wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het mij ook eens allemaal teveel kan worden. En het even allemaal niet goed meer zie zitten. Ik begin dan voor het minste te huilen en kan niks verdragen, ook niet van die andere twee.

Gelukkig zie ik haar enorm graag en de andere twee hondjes ook natuurlijk. Terwijl ik dit hier allemaal schrijf, vind ik het erg dat ik dat allemaal denk en zeg over haar. En voel ik me schuldig wanneer ik mijn geduld verlies.

16 gedachten over “Soms is het mij allemaal even teveel…

  1. Organica

    Dat is begrijpelijk: je kan iets/iemand doodgraag zien, maar bij momenten kan het allemaal teveel zijn. Dat schuldgevoel is nergens voor nodig: je geeft het beestje de aandacht en liefde die het nodig heeft én waar veel mensen het geduld niet voor zouden opbrengen, da’s zo mooi van je!

    Ik heb hetzelfde met onze kat. Ze heeft 5 jaar lang in huis geplast (tot bleitens toe als ik 3x per dag mocht dweilen). Dat is nu over, maar nog steeds moet je haar met gouden handschoentjes bedienen en als iets niet naar haar zin is plast ze opnieuw in ’t rond. Nu weigert ze te eten waar haar voederbakje staat, dan staart ze mij aan tot ik haar bakje 10cm verderop zet. Maar daar staat het in de weg en loop ik het omver en dan stijgt mijn ergernis… Mijn schuldgevoel heb ik opzij geschoven, want er zijn weinig mensen die het geduld zouden opbrengen: onze vorige dierenarts zei dat mensen voor minder een spuitje geven (horror!)

    Je bent echt niet alleen, het is menselijk dat het je soms teveel is om voor een ander wezentje te zorgen, zeker als je zelf een moeilijke periode doormaakt. Goeie moed!

    Geliked door 1 persoon

    1. loesjezaakjes Berichtauteur

      Dat denk ik ook, er zijn heel veel mensen die haar al lang zouden terug gebracht hebben of laten inslapen hebben.
      Bedankt voor de lieve woorden. En het helpt ook als ik weet dat ik niet de enige ben met een moeilijk dier, dat helpt me te relativeren.

      Like

  2. fiekefatjerietjes

    Oh, ik hoop dat je snel wat rust vind!
    Misschien een rare vergelijking, of misschien ook niet, maar ik heb soms hetzelfde met J. Het is de hele dag door van ‘mama’ en ‘mamatje’, en soms word ik helemaal gek en doorgedraaid van de stress van haar. Maar toch kan ik ook niet zonder haar 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. loesjezaakjes Berichtauteur

      In vele opzichten lijken honden en kindjes op elkaar 🙂 Ik kan me volledig voorstellen dat dat ook op de zenuwen kan werken als ze steeds mama zeggen. Ik vermoed dat Mati dat ook zou doen moest ze kunnen praten 😀

      Geliked door 1 persoon

  3. Irene

    Héél begrijpelijk dat het je soms wat te veel wordt hoor. Ik zie onze honden ook doodgraag maar ze kunnen me soms ook het bloed vanonder m’n nagels halen. Voel me dan ook altijd zo’n kreng als ik mijn geduld verlies maar dat is compleet menselijk 🙂 Veel sterkte alleszins met Mati!

    Geliked door 1 persoon

  4. Anneke

    Schuldgevoelens zijn ab-so-luut niet nodig 😉 Ik zie die 2 flapdrollen hier liever dan mijn eigen lieve leventje, maar oh my god, die kunnen ook al eens op mijn zenuwen werken, ze 😉 Net hetzelfde als onze 3 kinders. Doodgraag ziet ge da, maar af en toe wilt ge da achter ’t behang plakken.
    Kinders en honden… allemaal hetzelfde 😀

    Geliked door 1 persoon

  5. debendevan6

    Wij hebben ook 2 honden en ik herken het helemaal. Fons heeft ook zo’n periode gehad en ik heb er toen veel over gelezen op internet. Ik heb hem een hele tijd genegeerd als hij blafte om aandacht enz. en het is overgegaan maar ik heb wel hard op de tanden moeten bijten.
    Het is zoals het opvoeden met kinderen, consequent zijn.
    Maar ik snap je HELEMAAL dat het soms eens lastig is. We zijn ook maar mensen en de ene dag is al de andere niet! 🙂 Dus wees ook mild voor jezelf.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Anneke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s