De eerste afscheidstraantjes zijn een feit

Ik had ze eigenlijk al veel eerder verwacht, maar ik heb er tot nu toe nog geen enkel probleem mee gehad om honden af te geven op de luchthaven. Ook al mis ik sommige honden enorm, je weet ergens in je achterhoofd dat ze naar een betere plek gaan. Een plek waar ze veel meer aandacht krijgen dan hier. Zelfs bij de bruine puppy’s heb ik niet moeten wenen, ook al hadden we sommige 7 weken bij ons. Het waren zelfverzekerde hondjes en dat is het hem net… Bij die onzekere honden die je helemaal ziet openbloeien, daar heb ik moeite mee.

Een zwak voor gevoelige, angstige, onzekere dieren heb ik altijd al gehad. En vandaag moesten we 4 angstige pups naar de luchthaven brengen. Half januari waren ze met 11 bij ons gekomen. We zijn ze uit het dodingsstation gaan halen en daar was het bijten, plassen en diarree van de schrik. Tot ’s avonds laat heeft de dierenarts ze gechipt, ingeënt, ontwormd en ontvlooid. De 7 “broertjes en zusjes” (er zaten beetje verschillende leeftijden tussen) waren al snel geadopteerd en hadden quasi onmiddellijk een vlucht. Eens in hun kennel was het blaffen en weglopen en geen hond die dichtbij kwam.

Een paar weken later bleven alleen Chacha, Chica, Chayanne en Chipi over nog steeds was het blaffen als je de kennel in kwam. Maar er was eentje bij die nieuwsgierig was en al zeker als ik eten bij had. Chacha was iets zelfzekerder en kwam al gauw met haar voorpoten op mijn schoot staan voor een koekje. Stap voor stap kon ik haar ook aanraken, eerst zonder dat ze het echt doorhad. Later kon ik haar strelen als ze koekjes kreeg en de laatste twee weken kon ik ze aaien zonder dat ik iets bij had.

De andere drie dat was wat anders. Het gebeurde wel eens dat ze een vaccinaties nodig hadden, of ze moesten naar een andere kennel, of hun halsbandje werd te klein en moest vervangen worden. Alle vier begonnen ze te plassen en hadden diarree van angst. Twee ervan beten letterlijk van zich af en schreeuwden de hele boel bij elkaar.

Maar de laatste week begonnen ze stilletjes aan open te bloeien. Ze kwamen tot op mijn schoot zitten voor eten. Behalve Chica (de zwarte bardino) die bleef altijd vanop een afstand schichtig wegspringen.  Nu kon ik zelfs Chayanne strelen maar enkel als ik eten had en ze er zich niet volledig van bewust was.

Deze morgen moesten ze alle vier naar de luchthaven, het ging eigenlijk heel vlot om ze te pakken. Zonder bijten en schreeuwen. Jelle en Karsten probeerden ze te vangen maar ze zochten al gauw bescherming bij mij waardoor het eigenlijk heel makkelijk was om ze te pakken. Zelfs de bijters hebben niet gebeten, maar ik moet wel toegeven ze hadden een kalmeringspilletje gekregen. Ik ben er niet zo’n voorstander van maar bij zo’n geval is het misschien wel beter. Ik voelde me zo’n verrader. De enige persoon die ze kon aanraken en naar wie ze kwamen, dat was ik. Ze komen bij mij bescherming zoeken en dan pak ik ze vast en steek ze in een vervoersbox. Echt, ik voelde me zo slecht.

Op de luchthaven waren ze enorm angstig, ze waren heel erg aan het beven. De honden moeten op de luchthaven altijd nog even uit de box om door de scanner te gaan. We vreesden hier al voor drama waar iedereen op stond te kijken maar het ging eigenlijk heel vlot. En daar waren de traantjes, ik moest Chacha nog even in mijn armen nemen en toen brak mijn moederhart. Ik vond het zo zwaar om haar af te geven. Eindelijk had ze na 9 weken vertrouwen gekregen en was ik de enige persoon wie ze vertrouwde. En nu moet ze helemaal opnieuw beginnen bij mensen en honden die ze niet kent… Wat zal ik haar missen!

Chacha

Chacha

Chayanne

Chayanne

Chipi & Chacha

Chipi & Chacha

Chacha & Chica

Chacha & Chica

Chayanne

Chayanne

Chacha op de luchthaven

Chacha op de luchthaven

Advertenties

13 gedachten over “De eerste afscheidstraantjes zijn een feit

  1. Elke Uyttenhove

    Ik kan best geloven dat die traantjes gingen vloeien. Jeetje! Ik weet niet of dat wel iets voor mij zou zijn. Ons aapje, daar ben ik zo aan verknocht. Ik zou niet meer zonder kunnen. Ik zou erg verdrietig zijn moest Bastille plots weg zijn.

    Liked by 1 persoon

  2. Kattenkoppen

    We zitten nu al eventje vol bewondering je blog te lezen, Wat ongelofelijk dapper van je om honden in nood te helpen. Ik zou het echt niet kunnen, maar tegelijkertijd lijkt het me het meest geweldige werk ooit. Fijn dat we je blog nu hebben ontdekt en we gaan je blog zeker volgen!

    Liked by 1 persoon

  3. Galina

    Ik blijf het zeggen, maar ik zeg het nu nog maar eens voor de goede orde: ik bewonder je zo erg! Zelf zou ik een wrak zijn. Hopelijk komt het helemaal goed met dr pups, ze zijn iig heel schattig op de foto 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. loesjezaakjes Berichtauteur

      Dank je 🙂 ja, soms krijg ik wel eens foto’s en gisteren gehoord dat ze heel bang zijn, maar dat is wel normaal natuurlijk als ze hier al bang waren zullen ze in nieuwe situatie ook bang zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s