Weer chocolade maar dan de kleur :)

De week dat ik in België was omdat mijn vader gestorven was, waren er 9 puppy’s van een achttal weken binnengebracht. Het waren chocoladebruine labradors hadden ze ons verteld. Eerst zaten ze ’s nachts in de quarantaine-zone en overdag zaten ze buiten in een in elkaar geknutselde speelzone met hokje. Het was een bescheten commissie, letterlijk! Met negen konden ze er wat van en natuurlijk liepen die er gewoon doorheen en vielen er in. Ik hoopte dat ze snel weg waren, het was enorm veel kuiswerk en het knuffelgehalte van de pups was ver te zoeken.

De pups in hun geknutselde speelren

De pups in hun geknutselde speelren

Na een goeie week hebben we bij de kennels, waar de andere hondjes zitten, een plekje gemaakt voor deze hummeltjes. Het was al heel wat minder kuiswerk maar ze bleven diarree hebben. Dus het was nog steeds geen pretje om hun kennel schoon te maken. Want eerst crossen ze er door en dan als je de kennel wou schoonmaken, stonden ze tegen je benen te springen. Tof!

Maar ze werden groter, we splitsten de meisjes en de jongens, het kuiswerk werd steeds minder,… En dan word je natuurlijk verliefd op deze chocolaatjes. Des te meer omdat ik te horen kreeg dat hun mama een echte podenco is. De vader heeft zich nooit bekend gemaakt maar een meisje die hier vaak op Fuerteventura komt, zei dat er hier veel Duitse Staandes voorkomen. Ik ben beginnen googlen én inderdaad als je pups ziet van Duitse Staandes dan zijn het precies raszuivere Duitse staandes. Mama podenco had duidelijk niet veel te zeggen. Op den duur begin je ze uit elkaar te houden en ken je de namen uit het hoofd.

Jack & Josie, mijn twee favorietjes

Jack & Josie, mijn twee favorietjes

Ondertussen gingen er vijf weg op één vlucht. Vorige zaterdag moesten we om 6.15 naar de luchthaven omdat mijn twee favorietjes naar Duitsland vlogen. Dinsdag vloog Julio ook naar zijn nieuwe gezin in Berlijn en dan blijft er nog eentje over Julia. Zij zal maandag ook naar Duitsland gaan. Als je zoveel energie in de kleintjes gestoken hebt, doet het wel wat pijn om ze te moeten afgeven. Je hebt ze zien opgroeien, ze willen bij je zijn, ze kennen je, ze spelen met je en komen op je schoot zitten. Het knuffelgehalte werd een pak groter. Pfoe, ik zal hen missen!

Julia blijft als laatste over...

Julia blijft als laatste over…

Advertenties

5 gedachten over “Weer chocolade maar dan de kleur :)

  1. lifeisagardenofquotes

    Als ik het zo zie, ik zou niet nee kunnen zeggen. Maar ik heb één loebas die al mijn liefde krijgt. En een 2 poezen, waar ik binnenkort een 3de ga adopteren als ik ze tegenkom op mijn weg. En vogels, en konijnen en kippen…. . En het vergt inderdaad veel werk en aandacht. Super wat je doet !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s