Lennox verlost van zijn ketting.

Vrijdag mocht Lennox eindelijk naar een eigen opvanggezinnetje. Hij was één van de vijf honden die hier reeds voor ons op de finca was.

’s Morgens moest ik eerst nog naar de dokter en toen we nog maar net vertrokken waren, zagen we een klein wit hondje die aangereden was door een auto. Hij leefde nog. Ik had het hondje daar al eerder zien rondlopen maar ik wist dat het van een huis verderop was. Het liep dan ook altijd in een rustige boerenwegeltje dus ik had nooit verwacht dat hij hier aangereden zou worden. Soit, daar lag hij dus… Er stond een Engels koppel, die hier op vakantie waren, bij het hondje. Zij waren ook gestopt toen ze het zagen liggen. Het Duitse koppel dat hier bij ons verblijft, is er mee naar de dierenarts gereden. Daar hebben ze foto’s getrokken van het beestje en daarop was te zien dat het hondje zijn rug gebroken had. Aangezien ze snel moesten beslissen en zo’n operatie enkel op Gran Canaria kan, hebben ze besloten om het hondje te laten inslapen. De dag erna was het baasje van het hondje thuis, maar ze begreep mijn basis Spaans niet en ik verstond haar Canarisch Spaans ook niet 😦

In de namiddag mocht Lennox eindelijk naar zijn opvanggezin. Lennox komt ook uit het dodingsstation en was ongeveer al 6 maand bij ons. Hij hing vast aan een ketting, dus ik ben zeer blij dat hij van zijn ketting verlost is. Ik hou er niet van dat honden hun leven aan een ketting moeten slijten, maar hij ontsnapte altijd uit de kennels, hij klauterde er uit. We hebben maar één kennel waar een “dak” op is en daar zit een podenco in die ook durft te ontsnappen. Lennox hing al aan de ketting toen we hier aankwamen, dus hebben we dat ook zo gelaten. Het plan was om nog een kennel te maken die over een dak beschikt.

En aangezien hij zo’n houdini is, had ik er ook niet echt veel vertrouwen in dat hij in zijn vervoerbox zou blijven. We hadden al problemen om hem in zijn vervoerbox te krijgen, hij duwde zo hard dat hij er een paar keer uit geraakte nog voor dat we de deur konden sluiten. Toen we het hekje (met Lennox erin) gesloten hadden, begon hij enorm hard aan het hekje te trekken. Ai ai, dat belooft, dacht ik nog. Op de luchthaven moest hij er natuurlijk nog eens uit omdat de box door de security moest. Hem terug in de vervoerbox krijgen ging al een stuk makkelijker dan toen we nog op de finca waren. Met wat extra spanbandjes rond de deuren, zag ik hem verdwijnen op de rolband…

Met een klein hartje zond ik hem naar zijn opvanggezin. Ik had er niet veel vertrouwen in dat hij in zijn box zou blijven. Ik heb nog verhalen gehoord van honden die ontsnappen op de luchthaven of honden die in het vliegtuig los rondliepen wanneer het vliegtuig geland is. Maar ’s anderdaags kreeg ik foto’s dat hij heerlijk lag te slapen op een kussentje met zijn naam er op! Eind goed, al goed! Lennox was mooi in zijn box gebleven tijdens zijn reis!

Foto door Jelle Veirman

Foto door Jelle Veirman

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s